Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 30 lipca 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2010 r.
Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, wskazując między innymi na zagrożenie upadłością – w sytuacji już prowadzonej egzekucji przez Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w T. z rachunków bankowych.
Zdaniem Spółki dalsza egzekucja kwoty 179.895,15 zł będzie się wiązać z utratą praw do samej firmy, posiadającej ugruntowaną pozycję na rynku województwa kujawsko-pomorskiego. O znaczeniu nazwy skarżącej świadczy materiał dowodowy zebrany w sprawie, przede wszystkim ilość i wysokość przyjmowanych zleceń. Na ocenę tej wartości nie może wpływać okresowe pogorszenie warunków finansowych, co jest zdaniem Spółki rzeczą normalną w obrocie gospodarczym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a.
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powoływane tam postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10).
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto, argumentacja strony odnosząca się do zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione we wniosku Spółki okoliczności uzasadniają wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Wykonanie zaskarżonych decyzji grozi utratą możliwości utrzymania przez Spółkę dotychczasowych klientów, a tym samym utratę płynności finansowej, co niewątpliwie jest skutkiem trudnym do odwrócenia. Spółka jak podniosła we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji prowadzi działalność od 2003 r. i dalsza egzekucja kwoty 179.895,15 zł będzie się wiązać z utratą praw do samej firmy, która to firma posiada ugruntowaną pozycję na rynku województwa kujawsko-pomorskiego.
Reasumując nie można wykluczyć, że doprowadzenie do realizacji obowiązku zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonych decyzji mogłoby doprowadzić do dalszego pogorszenia sytuacji materialnej Spółki, co z kolei mogłoby skutkować trudnymi do odwrócenia skutków w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącą Spółkę uzasadniają udzielenie jej ochrony tymczasowej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 61 § 3 w zw. z 193 P.p.s.a., postanowił jak na wstępie.