Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1558/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 sierpnia 2012 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Od powyższego wyroku G. K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego wywiódł skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym sformalizowanym, co oznacza, że musi spełniać wszystkie warunki określone dla niej w poszczególnych przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do zbadania jej dopuszczalności. Ustawa formułuje dla skargi kasacyjnej w art. 176 P.p.s.a. wymogi, które daje się ująć w dwie grupy, a więc te właściwe dla każdego pisma procesowego składanego przez stronę w postępowaniu sądowym oraz wymogi specyficzne i określające dane pismo procesowe jako skargę kasacyjną. Wymagania skargi kasacyjnej jak każdego innego pisma procesowego sformułowane zostały przede wszystkim w art. 46 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a. Warunki dopuszczalności pisma sądowego określone w tym przepisie składają się na grupę warunków formalnych, których niezachowanie może zostać naprawione.
Wadliwość skargi kasacyjnej w tym zakresie może zostać wyeliminowana na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., a dokonanie przez wnoszącego takie pismo koniecznych uzupełnień powoduje, iż skarga kasacyjna wywołuje skutki od dnia jej wniesienia (art. 49 § 3 P.p.s.a.). Inaczej rzecz wygląda gdy braki dotyczą elementów szczególnych zastrzeżonych tylko dla skargi kasacyjnej tzw. elementów konstrukcyjnych, nazywanych też materialnymi. W tej grupie warunków znajdują się: wskazanie zakresu zaskarżenia (w całości czy w części), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia ze wskazaniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Brak w skardze jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, wymaganego przez art. 176 P.p.s.a., powoduje, że skarga ta jako pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Tak rygorystyczna wykładnia wiąże się z wynikającym z art. 183 § 1 P.p.s.a. związaniem sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, a granice te wyznaczają nie tylko sformułowane w ramach dopuszczalnych przepisem art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. podstaw zarzuty, lecz również postawione na tej podstawie żądanie i jego zakres (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 784/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna obarczona jest nieusuwalnymi brakami materialnymi. Brak jest bowiem wskazania zarówno zakresu zaskarżenia orzeczenia Sądu I instancji, jak również wniosku o zmianę bądź uchylenie zaskarżonego wyroku.
Wobec powyższego skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów stawianych przez art. 176 P.p.s.a., co uniemożliwia dokonanie jej merytorycznej oceny. Z tego względu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.