Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 26 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 749/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. sp. z.o.o. z siedzibą w J. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z 6 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji z 14 kwietnia 2015 r. odmawiające spółce przywrócenia omawianego terminu i odrzucił wniosek o jego przywrócenie. Uznał, że wniosek taki złożony równocześnie ze skargą kasacyjną podlega odrzuceniu jako przedwczesny.
Postanowieniem z 6 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1590/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki na postanowienie odrzucające jej skargę, której braków nie uzupełniono w terminie.
W związku z powyższym spółka ponowiła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, powołując się na nieprawidłowości związane z doręczeniem przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi.
Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że okolicznością bezsporną było, iż pełnomocnik spółki w pismach kierowanych do Sądu podał jako adres korespondencyjny [...]. Na ten właśnie adres wysłane zostało wezwanie z 1 września 2014 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd przyjął, że wskazanie przez pełnomocnika spółki wyżej wymienionego adresu do doręczeń, stwarzało w świetle art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") domniemanie poprawności doręczenia dokonanego pełnomocnikowi przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji pod tym adresem.
W zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżono je w całości, zarzucając naruszenie:
- - art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego i przyjęcie, że przesłanka braku winy w dokonaniu czynności w terminie przez skarżącego nie została w niniejszej sprawie spełniona,
- - art. 67 § 1 oraz § 5 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że domniemanie zawarte w tym przepisie nie zostało przez stronę obalone, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału w sposób kategoryczny wynika, że osoba która odebrała przesyłkę nie posiadała do tego żadnego umocowania, które to pozostaje warunkiem zastosowania niniejszego przepisu.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że kwestia sposobu doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten w postanowieniu z 6 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1590/15, odrzucił skargę kasacyjną spółki od postanowienia Sądu pierwszej instancji odrzucającego jej skargę z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wskazanych braków.
W uzasadnieniu tym Sąd wskazał, że w sprawie bezsporne było, że pełnomocnik skarżącej w pismach kierowanych do Sądu podał jako adres do korespondencji Kancelarię Adwokacką, [...]. Pod ten właśnie adres wysłano mu wezwanie z 1 września 2014 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie uchwały stosownego organu spółki konstytuującej jej zarząd oraz pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi udzielonego przez nowy zarząd. Wskazanie przez pełnomocnika ww. adresu, jako adresu właściwego do doręczeń, stwarzało w świetle art. 67 § 5 P.p.s.a. domniemanie poprawności doręczenia dokonanego pełnomocnikowi poprzez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji pod wskazanym adresem.
Sąd wskazał także, że o tym, że A.T., która odebrała ww. wezwanie, była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji pod ww. adresem świadczy już tylko złożone przez nią oświadczenie, w którym wskazano, że odbiór korespondencji nastąpił "wraz z odbiorem licznej korespondencji kierowanej do różnych podmiotów działających przy [...]", którą przyjęła "w zastępstwie M.H., który zajmuje się tymi czynnościami gdy jest obecny" (k. 115 akt sądowych). Co więcej, z akt sprawy wynika, że kierowana do pełnomocnika korespondencja była już wcześniej odbierana przez A.T. Do jej rąk doręczono wezwanie z 5 marca 2014 r. do złożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji skarżącej w dacie jego udzielenia (k. 56 akt sądowych). Skuteczności tego doręczenia pełnomocnik nie kwestionował; przeciwnie, na wspomniane wezwanie odpowiedział w zakreślonym w nim terminie.
Zaprezentowane stanowisko niniejszy skład popiera w całej rozciągłości wskazując, że rzeczą pełnomocnika jest zorganizowanie obsługi kancelaryjnej w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z treścią pisma z sądu. Powinien on zadbać o taki odbiór korespondencji aby nie było wątpliwości co do umocowania osób upoważnionych do jej odbioru i problemów z przekazaniem jemu samemu, aby w stosownym czasie mógł się zapoznać z treścią pism sądowych.
Skoro w realiach niniejszej sprawy pełnomocnik wskazał jako adres do korespondencji miejsce, które nie jest adresem prowadzenia kancelarii, to uznać należało, że wziął on na siebie pełną odpowiedzialność za fakt, iż adres ten pozostaje adresem do korespondencji wielu różnych podmiotów. Wziął również na siebie odpowiedzialność za działania osób, które tam przebywają. Tym samym zaniedbania tych osób polegające na nieprzekazaniu odebranej korespondencji, czy też niepoinformowaniu go o tym fakcie, należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez pełnomocnika w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji.
Z uwagi na powyższe oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.