Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 1 czerwca 2022 r. (sygn. akt I SA/GI 340/22), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka, skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 lutego 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r.
Uzasadniając motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gliwicach z 26 lutego 2021 r., zawierające prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu odwoławczego z terminie 30 dni od otrzymania przedmiotowego rozstrzygnięcia zostało dwukrotnie awizowane, pierwotnie w dniu 3 marca 2021 r., ponownie w dniu 11 marca 2021 r., a następnie zwrócone do organu z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Zaistnienie skutku w postaci doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia nastąpiło w dniu 17 marca 2021 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, a przed jej upływem skarżąca dwukrotnie była zawiadamiana o złożeniu i możliwości odbioru tej przesyłki w placówce pocztowej. W rezultacie, ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 16 kwietnia 2021 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę w dniu 3 lutego 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonanie tej czynności.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, które zaskarżyła w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść postanowienia, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.: art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które w ocenie skarżącej, pozbawia ją prawa do Sądu jakie zostało jej konstytucyjnie zagwarantowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wyłącznie ocena prawidłowości odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargi spółki na postanowienie organu podatkowego z 26 lutego 2021 r., co nastąpiło postanowieniem tego Sądu z 1 czerwca 2022 r.
Przechodząc zatem do istoty tak zakreślonego sporu w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru umieszczonego na awizowanej przesyłce zawierającej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 lutego 2021 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. (k. 7 akt odwoławczych) wynika, że została wysłana na prawidłowy adres skarżącej spółki. Z powodu niemożności doręczenia pisma adresatowi, czy też pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, zarządcy domu (budynku) lub dozorcy, w myśl art. 150 § 1 pkt 1 O.p. przedmiotowa przesyłka:
- - w dniu 3 marca 2021 r. została pozostawiona na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, o czym stosownie do art. 150 § 2 O.p., zawiadomiono adresata, pozostawiając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej;
- - w dniu 11 marca 2021 r. została awizowana powtórnie, z powodu nie podjęcia jej w terminie siedmiu dni, o czym ponownie zawiadomiono adresata, pozostawiając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej.
Awizowanej dwukrotnie przesyłki w terminie czternastu dni, to jest do dnia 17 marca 2021 r. nie podjęto, wobec czego została ona zwrócona do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Z przepisu art. 150 O.p. jednoznacznie wynika, że w sytuacji doręczenia pisma, w sposób jak w niniejszej sprawie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonym od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Opisane w art. 150 O.p. doręczenie zastępcze jest równoważne z doręczeniem pisma stronie w sposób bezpośredni. Skoro zatem rozstrzygnięcie organu doręczono skarżącej 17 marca 2021 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie od niego skargi, ustalony zgodnie z zasadami obliczania terminów procesowych określonymi w art. 82 i art. 83 P.p.s.a., upływał z dniem 16 kwietnia 2021 r. Skarga została zaś wniesiona 3 lutego 2022 r., tj. z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 1 P.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę Sądu pierwszej instancji co do tego, że tryb doręczenia zastępczego został w rozpoznawanej sprawie zastosowany prawidłowo. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazywanych w zażaleniu przepisów art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które w ocenie skarżącej, pozbawia ją prawa do Sądu jakie zostało jej konstytucyjnie zagwarantowane.
Na zakończenie, odnosząc się do pozostałej argumentacji prezentowanej w zażaleniu, należy stwierdzić, że błędna i pozbawiona znaczenia prawnego w przedmiotowej sprawie jest argumentacja odwołująca się do treści art. 15zzzzzn(2) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.). Powyższy przepis ma zastosowanie tylko do postępowań administracyjnych oraz terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Nie może on mieć zastosowania do postępowania sądowoadministracyjnego oraz określonych w art. 53 p.p.s.a. lub przepisach szczególnych terminów procesowych wniesienia skargi (postanowienie NSA z 17 października 2023 r., sygn. II GZ 387/23).
W orzecznictwie NSA dominuje pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie podziela, że brak podstaw do przyjęcia, że art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID regulował kwestie uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa podatkowego terminów zawitych bądź przywrócenia tych terminów lub modyfikował art. 162 O.p. (por. m.in. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. II FSK 1563/23, 23 stycznia 2024 r. sygn. II FSK 464/23 oraz 14 lutego 2024 r. sygn. akt II FSK 1564/23). Przemawia za tym odrębność przepisów prawa podatkowego oraz nawiązanie w ust. 3 art. 15zzzzzn2 wprost do art. 58 § 2 k.p.a., a nie jego odpowiednika, jakim jest art. 162 § 2 O.p. Zaakcentować też trzeba, że w dniu 27 marca 2023 r. NSA podjął uchwałę o sygn. I FPS 2/22, w której wypowiedział pogląd, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
W uchwale tej NSA przesądził, że art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID nie dotyczy terminów określonych w przepisach prawa podatkowego. Uchwała ta nie odnosiła się wprawdzie do art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID, jednak nie można nie zauważyć, że przepis ten jest zbieżny w treści z art. 15zzr ust. 2 ustawy.
W opisanych okolicznościach prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę spółki jako spóźnioną.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.