Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1667/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek J. H. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Sąd uzasadniając motywy swego rozstrzygnięcia, stwierdził, że skarżący złożył swój wniosek po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu. Przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi ustała w dniu 28 grudnia 2007 r. W tym dniu skarżący uiścił wpis od skargi. Sąd I instancji zaznaczył, że wniosek o przywrócenie terminu należało zatem złożyć w ciągu 7 dni licząc od 28 grudnia 2007 r., a więc do dnia 4 stycznia 2008 r. Został on jednak złożony dopiero pismem z 21 stycznia 2008 r., a więc po terminie.
Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. W uzasadnieniu tego zażalenia podniósł, że z przyczyn od niego niezależnych wpis został wniesiony o jeden dzień za późno. WSA w Poznaniu nie poinformował go o możliwości usunięcia tego braku przez złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że Sąd, nie informując strony o możliwości i trybie złożenia wniosku o przywrócenie terminu, naruszył wyrażoną w art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. zasadę udzielania stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych. Naruszenie przez strony terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowych nie można usprawiedliwić brakiem pouczenia o trybie i sposobie składania wniosków o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowych.
Nie można przyjąć, wbrew temu co sugeruje strona skarżąca, że wynikający z art. 6 p.p.s.a. obowiązek informowania przez Sąd stron postępowania o czynnościach procesowych i skutkach prawnych tych czynności obejmuje pouczanie o treści przepisów przewidujących przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 161/05, nie publikowane). Sąd nie jest bowiem zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych zachowań (por. wyrok SN z dnia 13 lipca 2000 r. II UKN 639/99 - OSNAPU 2002 nr 3 poz. 78). Zasadę z art. 6 p.p.s.a. Sąd zrealizował, pouczając stronę tak o obowiązku uiszczenia wpisu w terminie i skutkach niewywiązania się z tego obowiązku, jak i o przysługującym stronie prawie do złożenia środka zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu skargi. Dlatego zarzut stron dotyczący braku pouczenia ich przez Sąd pierwszej instancji o treści przepisów art. 85-89 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można uznać za zasadny.
Należy ponadto wskazać, że stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe. Podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 p.p.s.a., na mocy którego sąd przywróci stronie termin, o ile uchybienie było niezawinione przez stronę. Natomiast stosownie do postanowień art. 87 p.p.s.a przywrócenie terminu uwarunkowane jest złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4).
W świetle danych wynikających z akt sprawy należy uznać, że dniem, z którym ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, był dzień, w którym skarżący uiścił wpis od skargi, tj. 28 grudnia 2008 r. Od tego dnia strona miała siedem dni na złożenie stosownego wniosku o przywrócenie terminu. Siedmiodniowy termin do skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w dniu 4 stycznia 2008 r. (piątek). Skarżący złożył zaś swój wniosek dopiero w dniu 23 stycznia 2008 r., a więc po upływie terminu o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wniosek spóźniony zgodnie z dyspozycją art. 88 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie zatem postanowił odrzucić.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.