Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt: III SA/Wa 2670/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. s.c. H. sp. z o.o. J.J. z siedzibą w L. (dalej: "spółka", "skarżąca") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że strona w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne w żaden sposób nie odniosła się do zawartego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym, zdaniem WSA, strona nie wskazała istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem, tj. na potencjalne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu środka zaskarżenia, jego autor akcentował, że WSA w Warszawie nie odniósł się w ogóle do kwestii, czy wniosek skarżącego odpowiada wymogom określonym w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz czy jego argumentacja jest zasadna. Ponadto nie uzasadnił postanowienia w sposób przekonujący do czego był zobowiązany na podstawie art. 163 § 2 P.p.s.a. Podniósł, że wprawdzie obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek jednak rzeczą sądu postaje zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślił również, że bez wątpienia brak płynności finansowej od 2010 r. jak i obecnie przymusowa egzekucja doprowadzi do stania się przez podatnika bankrutem i spowoduje likwidację podmiotu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.).
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwia dokonanie oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia. Owszem rację ma autor środka zaskarżenia, że to rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę we wniosku przemawiają bądź nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jednak wbrew twierdzeniom skarżącego, próżno takich argumentów doszukiwać się, w przedmiotowym wniosku mającym zainicjować postępowanie wpadkowe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że samo złożenie wniosku rozumianego jako zgłoszenie samego żądania bez konieczności przedstawiania jakichkolwiek twierdzeń na jego poparcie nie może odnieść zamierzonego skutku.
Żalący twierdził także, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jak i obecna przymusowa egzekucja grozi likwidacją podmiotu. W tej sytuacji, z punktu widzenia uprawdopodobnienia wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona powinna wskazać na okoliczności, które w tym zakresie przemawiały za przyznaniem jej racji. Strona tego jednak nie uczyniła. Na poparcie przedłożyła jedynie wydruki z rachunków bankowych wskazujące na zajęcia środków przez organ podatkowy jednak na podstawie tych okoliczności trudno wywieść, że faktycznie może dojść do likwidacji działalności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykonał ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Tym samym nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Jeśli zaś chodzi o zasądzenie kosztów postępowania, to wniosek strony w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie bowiem do treści art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów nie orzeczono o zwrocie kosztów sądowych