Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt I FZ 132/17

Uzasadnienie

1. 1. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1070/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.K. (dalej: Strona lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 17 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2012 r.
2. 2. W motywach takiego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że: - w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek skargi, od której nie został uiszczony wpis; - Skarżąca mimo odebrania wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, w wyznaczonym terminie nie uiściła owego wpisu; - w tych okolicznościach zachodziła zatem podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
3. 3. Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

W motywach zażalenia odwołała się do swojej sytuacji majątkowej. Stwierdziła, że Sąd odrzucił skargę pomimo jej wniosku o zwolnienie z opłaty od skargi, zaś referendarz niedokładnie przeanalizował dokumenty, odmawiając zwolnienia z wpisu sądowego.

1. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2. 4.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.
3. 4.2. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, lecz mimo to nie uiściła żądanej opłaty.
4. 4.3. Nie przysługiwało jej przy tym zwolnienie od kosztów sądowych. Wprawdzie Strona występowała z wnioskiem o takie zwolnienie w związku z wniesioną skargą, ale nie zostało ono udzielone. Postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącej zostało zakończone odmową przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1070/16. Orzeczenie to zostało doręczone Skarżącej w sposób przewidziany w przepisach regulujących doręczenie zastępcze (por. art. 73 P.p.s.a.). Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, postanowienia w przedmiocie prawa pomocy nie zaskarżyła.
5. 4.4. Motywy zażalenia, odnoszące się do sytuacji majątkowej Strony, nie mogły odnieść w niniejszej sprawie oczekiwanego skutku. Sytuacja finansowa Skarżącej była już analizowana na etapie rozpoznania jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w ramach postępowania zakończonego postanowieniem referendarskim z dnia 7 grudnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżone orzeczenie o odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy był już rozpatrzony w sposób prawomocny wniosek w przedmiocie prawa pomocy. W takim stanie rzeczy uznać należało, że argumentacja zażalenia zupełnie nie przystawała do motywów zaskarżonego postanowienia, którym to Sąd odrzucił skargę z powodu nie uiszczenia wymaganego wpisu na żądanie wystosowane po tym, jak Stronie odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wywody Skarżącej zaprezentowane w zażaleniu nie mogły więc wpłynąć na zmianę poprawnego stanowiska Sądu pierwszej instancji co do odrzucenia skargi z uwagi na jej nieopłacenie.
6. 4.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji.