Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r., działając na podstawie art. 169 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził prawomocność wyroku z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 789/08 oddalającego skargę S. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Z akt sprawy wynikało, że żadna ze stron postępowania nie skorzystała z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej, nie występując o sporządzenie uzasadnienia wyroku, o którym to uprawnieniu przewodniczący składu orzekającego pouczył na rozprawie jedynego jej uczestnika – pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej w R. Powyższe orzeczenie zostało przez sąd uznane za prawomocne od dnia 22 stycznia 2009 r.
Następnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r. Sąd pierwszej instancji dokonał sprostowania postanowienia z dnia 18 marca 2009 r. w taki sposób, że jako dzień uprawomocnienia się wyroku wpisał datę 24 lutego 2009 r. W uzasadnieniu podniesiono, że na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. należało dokonać sprostowania oczywistej omyłki, bowiem zamiast dnia wydania wyroku jako dzień jego uprawomocnienia trzeba było przyjąć termin po upływie 30 dni o tej daty.
Na powyższe orzeczenie podatnik złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości i o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu strona zarzuciła Sądowi pierwszej instancji wydanie nieprawidłowego, jej zdaniem, wyroku w zakresie odmowy zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w świetle orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przed przystąpieniem do oceny postanowienia dotyczącego sprostowania omyłki pisarskiej w postanowieniu stwierdzającym prawomocność wyroku należy wyjaśnić skarżącemu kilka zagadnień, które jak wskazuje treść zażalenia, wyraźnie uszły jego uwadze.
Złożone zażalenie w żaden sposób nie jest w stanie wzruszyć rozstrzygnięcia w kwestii odmowy zwrotu podatku akcyzowego, zawartego w wyroku z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 789/08. Skarżący nie skorzystał z prawa do wystąpienia o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, stosownie do art. 141 § 2 p.p.s.a. Tym samym pozbawił się możliwości jego zaskarżenia w myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. i wyrok stał się prawomocny. Wobec tego Sąd pierwszej instancji miał obowiązek stosownie do art. 169 p.p.s.a. stwierdzić prawomocność tego orzeczenia, co też uczynił postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r. W postanowieniu tym popełnił jednak błąd wpisując niewłaściwą datę jako dzień, w którym wyrok z dnia 22 stycznia 2009 r. stał się prawomocny. Błąd ten postanowił skorygować w drodze sprostowania, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Efektem tego działania Sądu pierwszej instancji było postanowienie z dnia 31 marca 2009 r., które to strona zaskarżyła w drodze zażalenia.
Należy wyraźnie podkreślić, że orzeczenie to wbrew temu co wynika z treści zażalenia ogranicza się wyłącznie do wprowadzenia korekty w zakresie daty, od której wyrok stał się prawomocny. Tym samym zarówno wniosek o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego, jak i zaprezentowaną w tym zakresie argumentację należało uznać za całkowicie chybioną i nie przystającą do przedmiotu zaskarżonego postanowienia.
Co więcej, w zażaleniu skarżący nie podniósł żadnych zarzutów, które dotyczyłyby meritum sprawy załatwionej zaskarżonym postanowieniem tj. kwestii sprostowania postanowienia o stwierdzeniu prawomocności wyroku. Tym samym, mając na uwadze, że do zażalenia, stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, a więc także art. 178 i art. 183 § 1 p.p.s.a., nie formułując zarzutów, skarżący uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Sąd administracyjny drugiej instancji nie jest bowiem uprawniony do działania z urzędu, a zaskarżone orzeczenie może rozpoznawać jedynie w granicach zażalenia.
Wziąwszy pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.