Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 160/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. Spółka jawna w K. (dalej zwaną w skrócie "Spółką") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 31 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec i październik 2010 r.
Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Ponadto, wezwano stronę do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Przesyłka zawierająca wezwania do ich usunięcia, mimo dwukrotnego awizowania, nie została odebrana przez stronę, w związku z czym przyjęto tzw. fikcję doręczenia przesyłki, opisaną w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą "p.p.s.a.") i uznano za dzień doręczenia przesyłki – 21 marca 2016 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął zatem 29 marca 2016 r. Jednakże skarżąca Spółka w tak zakreślonym terminie nie uzupełniła braków.
W złożonym zażaleniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że cała korespondencja do Spółki kierowana była na adres Biura Doradztwa Podatkowego L.L. z siedzibą w K. Z informacji uzyskanych od tego podmiotu wynika, że całą odebraną korespondencję przekazano Spółce. Strona podniosła przy tym, że według otrzymanych wyjaśnień powodem braku zawiadomienia o przesyłce mogło być niedostarczenie przesyłki lub pozostawienie jej przez doręczyciela w drzwiach zewnętrznych, co przy złych warunkach atmosferycznych i dużej ilości zwierząt przebywających obok biura mogło spowodować ich utratę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że odpis zarządzenia o wezwaniu do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz uiszczenia wpisu od skargi, wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia powyższych braków, został przesłany na wskazany przez pełnomocnika skarżącego adres doręczeń, tj. ul. [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (w dniu 7 i 15 marca 2016 r.), nie została ona odebrana przez adresata. Powyższe wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty oraz informacji zwrotnej dotyczącej potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 63 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz argumentację pełnomocnika strony zaprezentowaną w złożonym zażaleniu należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić w oparciu o gołosłowne oświadczenie strony o tym, że doręczyciel w ogóle nie pozostawił w skrzynce odbiorczej pisma (awizo) informującego stronę o oczekującej na stronę w placówce pocztowej przesyłce.
Na marginesie można tylko zauważyć, że strona skarżącą nawet nie wszczęła odpowiedniej procedury reklamacyjnej w placówce pocztowej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości, a w każdym razie tego rodzaju informacja nie wynika z akt sprawy. Należy zatem stwierdzić, iż próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącą okazała się bezskuteczna.
Tym samym zasadnie w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto, że w sprawie zaszły podstawy z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków, ponadto na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis.
Wziąwszy pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.