Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 784/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z 12 maja 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wykreślenia podatnika z rejestru VAT.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że prawomocnym zarządzeniem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie zawierało zakreślenie ustawowego terminu na opłacenie skargi wpisem oraz pouczenie o rygorze na wypadek pozostania bezczynnym.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia WSA powołując się na art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm.; dalej p.p.s.a.), wskazał, że 12 grudnia 2017 r. doręczno skarżącemu odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Siedmiodniowy termin do jego uiszczenia upłynął zatem 19 grudnia 2017 r. Tymczasem polecenie przelewu bankowego zostało złożone przez stronę 20 grudnia 2017 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Dlatego Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, w którym zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie uchybienia przez stronę 7 dniowego terminu od skutecznego dręczenia wezwania; obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia; błędne przyjęcie zaistnienia podstaw do stwierdzenia, iż zachodzą przesłanki do odrzucenia zażalenia z powodu uchybienia terminowi i uiszczenia wpisu po terminie; pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu całego stanu uwidocznianego w aktach sprawy ze szczególnym uwzględnieniem treści pisma strony, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.
Do zażalenia skarżący dołączył wydruk z Banku Zachodniego WBK potwierdzający, że 19 grudnia 2017 r. utworzone zostało polecenie przelewu kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi sygn. akt I SA/Wr 748/17.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenie wpisu od skargi skutkuje odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia.
Do wniesionego w niniejszej sprawie zażalenia skarżący dołączył pismo z Banku Zachodniego WBK za pośrednictwem, którego dokonał wpłaty wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie, z którego wynika, iż z rachunku tego został 19 grudnia 2017 r. zdefiniowany przelew na konto WSA we Wrocławiu na kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w sprawie sygn. akt I SA/Wr 784/17.
Wobec zaś faktu, iż ten właśnie dzień był ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej w sprawie skargi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że wpis od skargi został przez stronę uiszczony w terminie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się że przy ustalaniu terminu dokonania opłat w drodze przelewu, istotna jest data złożenia dyspozycji, zaś jego realizacja ma znaczenie drugorzędne. Stanowisko to wynika bowiem z utrwalonej linii orzeczniczej, w której ustalono, że za datę uiszczenia opłaty sądowej dokonanej za pomocą przelewu, uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający posiada rachunek, pod warunkiem, że na rachunku tym znajduje się wystarczająca ilość środków pieniężnych, niezbędnych do realizacji zlecenia (por. postanowienia NSA: z dnia 17 września 2012 r., II FSK 1916/12, z dnia 24 listopada 2011 r., I GSK 1503/11, z dnia 6 marca 2013 r., I GSK 189/13, publ. CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., wobec czego - na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji.