Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1340/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił M. M. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 5 września 2007 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku akcyzowego.
Sąd podał, że zarządzeniem z 14 listopada 2007 r. skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Odpis zarządzenia został skarżącej skutecznie doręczony w dniu 23 listopada 2007 r., a w dniu 1 grudnia 2007 r. (data stempla pocztowego) do Sądu wpłynął wniosek strony o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, w którym wskazano jedynie, że uchybienie terminowi nastąpiło ze względu na trudną sytuację rodzinną skarżącej. W tej dacie także (1 grudnia 2007 r.) skarżąca uiściła kwotę wpisu sądowego. Sąd pierwszej instancji przyjął, że samo stwierdzenie o trudnej sytuacji rodzinnej nie spełnia warunku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."), tj. nie stanowi uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy strony w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu i wniosku nie uwzględnił.
W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przywrócenie jej terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Argumentując swoje stanowisko skarżąca wyjaśniała, że jej sytuacja rodzinna i osobista jest tego rodzaju, "(...) że nie jest możliwe poddawanie jej analizie spełnienia przesłanek ważności i zasadności przez sąd. Sytuacja rodzinna wnoszącej zażalenie z przyczyn subiektywnych skutkowała brakiem możliwości realizacji zobowiązania do uiszczenia wpisu w terminie.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Należy zauważyć, że strona i podejmowane przez nią czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym są ograniczone terminami procesowymi, które służyć mają zdyscyplinowaniu postępowania, potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie oraz stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Z treści art. 85 P.p.s.a. wynika, że czynności w postępowaniu sądowym podjęte przez stronę po upływie terminu są bezskuteczne. Aby uniknąć negatywnych następstw uchybienia terminowi strona może skorzystać z przewidzianej w art. 86 P.p.s.a. instytucji przywrócenia terminu. W myśl § 1 ww. przepisu jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak wynika z kolejnych przepisów omawianej ustawy, wniosek o przywrócenie terminu składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). We wniosku strona powinna uprawdopodobnić, iż niedokonanie czynności w ustawowo zakreślonym terminie nie wynikało z jej winy (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego należy uznać za trafne. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że dołożyła najwyższej staranności aby wymagana czynność została dokonana terminowo, a tym samym nie wykazała w sposób dostateczny braku winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Należy podkreślić, że stwierdzenie o "trudnej sytuacji rodzinnej i osobistej" samo w sobie nie może stanowić dla Sądu podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej. Skarżąca nie doprecyzowała bowiem w żaden sposób tego sformułowania, nie wskazała o jaką "trudną sytuację" chodzi i w jakim stopniu mogła ona wpłynąć na terminowość dokonanej czynności, a zatem Sąd pierwszej instancji oceniając tak ogólnikowo wskazaną okoliczność pod kątem przesłanek z art. 87 § 2 P.p.s.a. słusznie przyjął, że nie stanowi ona dostatecznego argumentu przemawiającego za zasadnością żądania strony.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia, w oparciu o treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.