Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 29 maja 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. I. R. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży działek. Skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i zadała pytanie: "czy z powodu zbycia działek będzie zobowiązana do zapłacenia podatku VAT?".
Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że dokonywana przez wnioskodawczynię dostawa działek budowlanych uprzednio służących działalności rolniczej, jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów. W tej sytuacji wnioskodawczyni sprzedając omawiane grunty, nie zbywa majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji sprzedaż działek jest czynnością, o której mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w stawce 22%.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu podatkowego, Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając między innymi naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT") poprzez uznanie Skarżącej za podatnika wykonującego działalność gospodarczą w stosunku do sprzedaży majątku prywatnego.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt. I SA/Lu 870/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") zawiesił postępowanie w sprawie do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej na pytanie prejudycjalne w sprawie I FSK 2134/08.
W uzasadnieniu Sąd I instancji uznał, iż treść powyższego pytania wskazuje, że zostały one sformułowane w spornych w niniejszej sprawie kwestiach.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Strona zarzuciła:
- - naruszenie art. 132 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w zakresie statusu Wnioskodawczyni jako rolnika ryczałtowego w formie postanowienia, podczas gdy było to głównym przedmiotem sporu pomiędzy stronami,
- - naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania podczas gdy nie zaistniały przesłanki określone tym przepisem.
Z uwagi na tak postawione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawy zawieszenia przez Sąd z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego reguluje przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania określone w tym przepisie ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu Sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymanie biegu sprawy.
Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 355). Dlatego też dokonując interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy uwzględniać cel kontroli sądów administracyjnych.
W badanej sprawie przedmiotem postępowania jest interpretacja indywidualna, w której Minister Finansów stwierdził, że dokonywana przez wnioskodawczynię dostawa działek jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Sprzedaż przedmiotowych działek jest czynnością, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu w stawce 22%.
Podstawą zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania są pytania prejudycjalne zadane w sprawie I FSK 2134/08:
- - Czy do rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. U.E. z 2006 r. L 347/1, ze zm.), który dokonuje sprzedaży działek służących jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), ma zastosowanie art. 16 tej dyrektywy uznający za dostawę odpłatną jedynie takie przeznaczenie aktywów przedsiębiorstwa na cele prywatne podatnika lub inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatek od tych aktywów podlegał w całości lub w części odliczeniu?
- - Czy rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, który dokonuje sprzedaży działek służących uprzednio jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), należy uznać za podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT z tytułu tej sprzedaży na zasadach ogólnych?
Skoro zatem, w skardze na interpretację Strona sformułowała między innymi zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT poprzez uznanie Skarżącej za podatnika wykonującego działalność gospodarczą w stosunku do sprzedaży majątku prywatnego, to odpowiedzi na zadane pytania prejudycjalne w sprawie I FSK 2134/08 będą mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 132 p.p.s.a. należy uznać, że nie jest on zasadny. Na tym etapie postępowania sąd nie rozstrzyga merytorycznie zarzutów skargi. Sąd zaskarżonym postanowieniem nie przesądził w zakresie posiadania, czy też nie przez Skarżącą statusu rolnika ryczałtowego. Wyraził jedynie przekonanie, że okoliczności sprawy świadczą o potrzebie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, szczegółowo przy tym te okoliczności opisując.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.