Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę P. K. (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (dalej: DIS) z 2 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2008 r. do maja 2010 r. i od lipca do września 2010 r.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja DIS została pełnomocnikowi skarżącego doręczona 18 grudnia 2015 r., a więc termin do wniesienia skargi upływał z dniem 18 stycznia 2016 r. Skarga została nadana w placówce pocztowej 21 stycznia 2016 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który to wniosek został rozpoznany odmownie postanowieniem z 9 marca 2016 r. Postanowieniem z 16 czerwca 2016 r., I FZ 154/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, a tym samym skarga podlegała odrzuceniu.
W zażaleniu na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając, że wydane postanowienie narusza art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego przyznane w Konstytucji RP prawo do sądu zostało w rozpatrywanej sprawie naruszone poprzez pozbawienie go prawa do wyegzekwowania merytorycznego orzeczenia w ważnej dla niego życiowo sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W zażaleniu skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Istota zarzutów skarżącego sprowadza się do kwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kontekście gwarantowanego przepisami rangi konstytucyjnej prawa do sądu.
W tym miejscu należy wskazać, że zaskarżonym postanowieniem oddalono skargę ze względu na jej złożenie po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, termin na złożenie skargi na decyzję w rozpatrywanej sprawie upływał z dniem 18 stycznia 2016 r. Skarżący złożył tę skargę w dniu 21 stycznia 2016 r. (k. 15 akt sądowych), a więc po upływie terminu do jej wniesienia, czego zresztą skarżący nie kwestionuje. Dodatkowo należy podkreślić, że postanowieniem z 9 marca 2016 r., I SA/Bd 134/16, utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z 16 czerwca 2016 r., I FZ 154/16 oddalono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W konsekwencji nie można przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania skarg. Wymóg zachowania terminów ustawowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.
W świetle powyższego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.