Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi wyrokiem z 12 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 380/18 uchylił w zaskarżonej części decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 9 kwietnia 2018 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń 2013 r., a także zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. na rzecz strony skarżącej spółki kwotę 2989 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach Sąd I instancji podał art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.)
Zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów zawarte w pkt II wyroku postępowania wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zarzucając mu naruszenie art. 218 p.p.s.a. w zw. z art. 215 § 1, art. 216, art. 204 i art. 205 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 a) w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) przez błędne przyjęcie z naruszeniem ww. przepisów wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie a w konsekwencji zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. w pkt drugi ww. wyroku zawyżonych kosztów postępowania podczas gdy wobec istotnej rozbieżności pomiędzy wartościami przedmiotu zaskarżenia wskazanymi przez strony postępowania wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie powinna być sprawdzona w trybie art. 218 p.p.s.a. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego Sąd uchylając zaskarżoną decyzję zasądził od organu odwoławczego zawyżone koszty postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia zawartego w punkcie drugim wyroku poprzez obniżenie zasądzonej kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie prawidłowo określonej wartości przedmiotu zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast stosownie do art. 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego doradcy podatkowego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W stanie prawnym tej sprawy "odrębne przepisy", o jakich mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153).
W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem 6 czerwca 2018 r. (k. 3 akt sąd.) Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na podstawie art. 218 p.p.s.a. wszczął dochodzenie w celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i określił ją na kwotę 19 038 zł. Mając na uwadze treść art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia należy stwierdzić, że podstawowa wysokość kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogły zostać zasądzone wynosiła 2989 zł, z czego 572 zł to równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 2400 zł to stawka minimalna kosztów doradcy podatkowego, zaś 17 zł to wysokość uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Taka kwota została zasądzona przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym pkt II wyroku z 12 lipca 2018 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie w zakresie zawartego w punkcie drugim wyroku WSA z 12 lipca 2018 r. jest prawidłowe i w sposób właściwy określa stronę zobowiązaną do zwrotu kosztów w sytuacji uwzględnienia skargi.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.