Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2071/16, w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." i § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem", wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 57.500 zł.
W złożonym zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącej podniósł, że wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia została wyliczona w sposób nieprawidłowy, co w konsekwencji przełożyło się również na wysokość wpisu od skargi. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa.
Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 wyraził pogląd, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
W przypadku gdy podatnik zaskarża w całości określone rozstrzygnięcie organu, wpisem należnym jest wpis wyliczony w oparciu o wszystkie zagadnienia ujęte w zaskarżonej decyzji, a zatem w tej konkretnej sprawie, zarówno odnoszące się do kwestii związanej z ustaleniem istnienia czynności opodatkowanych, jak i prawidłowości w zakresie podatku naliczonego. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd I instancji, nie związany granicami skargi, zobowiązany jest do kompleksowej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona powinna mieć zatem na uwadze, że ewentualne uwzględnienie jej skargi ma wpływ na ocenę prawidłowości zadeklarowanego przez nią podatku należnego, jak i naliczonego, którego istnienie było kwestionowane przez organ.
Skoro zatem podatnik zaskarżył całość decyzji, to w sprawie konieczne jest wyliczenie wartości przedmiotu sporu w oparciu o wszystkie elementy decyzji stanowiące różnicę między wartościami deklarowanymi przez stronę wg deklaracji VAT-7 a zakwestionowanymi przez organy podatkowe. Tym samym, należało przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez Sąd I instancji w zaskarżonym zarządzeniu była prawidłowa.
W świetle powyższych uwag prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu wezwano o wpis w oparciu o § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.