Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt: III SA/Wa 979/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił P. R. (dalej: "strona", "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2013 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że strona w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne w żaden sposób nie odniosła się do zawartego wniosku. Tym samym, zdaniem WSA, strona nie wskazała istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem, tj. na potencjalne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd zaakcentował, że bez przywołania tych okoliczności oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji a Sąd nie może domyślać się ani, która z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi podstawę wniosku skarżącego, ani też poszukiwać okoliczności uzasadniających stwierdzenie wystąpienia tej przesłanki i dowodów uzasadniających jej istnienie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik strony, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
- - art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy wykonania decyzji wymiarowej, na mocy której skarżący winien uiścić należność publicznoprawną w wysokości 450.982 zł może doprowadzić do znacznej szkody po stronie podatnika, pozbawić go istotnej części majątku i narazić go na brak środków umożliwiających prowadzenie działalności rolno-produkcyjnej;
- - art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że sąd administracyjny nie jest zobligowany z urzędu do oceny istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdy strona złożyła wniosek o jej wstrzymanie, a także że to stronę w całości obciąża udowodnienie ich zaistnienia, w sytuacji gdy WSA w granicach badania danej sprawy powinien samodzielnie stwierdzić, czy ziściły się przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwia dokonanie oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Błędnie wobec tego skarżący wywodzi, że Sąd z urzędu zobligowany jest do zbadania czy zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sytuacji gdy podmiot, w tym przypadku skarżący, zaniecha podania jakichkolwiek okoliczności mających przemawiać za zasadnością jego żądania, nie może on oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając, go niejako z urzędu, poszukiwał uzasadnienia dla złożonego wniosku. Brak bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku wyklucza dokonanie jego merytorycznej oceny.
Za pozbawione jakiejkolwiek zasadności uznać także należy twierdzenie skarżącego, że za przyznaniem ochrony tymczasowej przemawia już sama kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji. Stanowisko to wskazuje, że autor środka zaskarżenia zdaje się pomijać treść art. 61 § 3 P.p.s.a. bowiem z brzmienia tego przepisu nie sposób wysnuć wniosku, że ustawodawca uzależnił udzielenie ochrony tymczasowej od wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia, która skutkowałaby wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Nie można bowiem przyjąć, że samo złożenie wniosku rozumianego jako zgłoszenie samego żądania bez konieczności przedstawiania jakichkolwiek twierdzeń na jego poparcie daje podstawy do uznania, iż wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować dla strony znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. W konsekwencji tak sformułowany wniosek, jak to trafnie uczynił Sąd pierwszej instancji, nie może zostać uwzględniony. Tym samym nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.