Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 52/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną S. G. od wyroku tego Sądu z dnia 9 marca 2012 r.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna S. G., sporządzona i wniesiona przez adwokata. Do skargi kasacyjnej dołączono pełnomocnictwo, w którym skarżący upoważnił adwokata do prowadzenia sprawy o sygn. akt I SA/Lu 52/12. Postanowieniem z dnia 21 września 2012 r. (sygn. akt I FSK 1081/12) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w celu usunięcia dostrzeżonych braków, wskazując, że w wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej dostrzegł, że w aktach przedmiotowej sprawy brak jest pełnomocnictwa, z którego w sposób niewątpliwy wynikałoby, że adwokat, który w imieniu skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną, jest umocowany do dokonania tych czynności procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że z akt sprawy nie wynika, aby zakres pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi R. C. obejmował upoważnienie pełnomocnika do reprezentowania strony w postępowaniu przed tym Sądem, w tym do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu skargi kasacyjnej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego I Wydziału z dnia 2 października 2012 r. wezwano pełnomocnika strony do usunięcia braków formalnych skargi, przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym do sporządzenia i wniesienia w jego imieniu skargi kasacyjnej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie to pełnomocnik strony odebrał w dniu 11 października 2012 r.
Na wezwanie pełnomocnik nie odpowiedział, natomiast w dniu wyekspediowania z Sądu wezwania pełnomocnik skarżącego nadesłał do tutejszego Sądu kolejne pełnomocnictwo, w którym skarżący upoważnił tegoż pełnomocnika do prowadzenia jego sprawy "(...) przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi od wyroku WSA w Lublinie I SA/Lu 52/12".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zwrócił uwagę, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów pełnomocnictwa wynika, iż pierwsze (k.
53) obejmuje umocowanie adwokata R. C. "do prowadzenia sprawy o sygn. akt I SA/Lu 52/12", zaś drugie (k.67) obejmuje umocowanie do prowadzenia sprawy "przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi od wyroku WSA w Lublinie I SA/Lu 52/12". Wobec tego Sąd przyjął, że w sytuacji tak określonego zakresu umocowania brak jest podstaw do stwierdzenia, że wolą skarżącego było udzielenie adwokatowi R. C. pełnomocnictwa również do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd uznał zatem, że stosowne pełnomocnictwo nie zostało złożone do akt w terminie zakreślonym w wezwaniu, wobec czego skargę kasacyjną należało odrzucić.
Strona zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
- 1. art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu błędnego poglądu, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, podczas gdy dokument pełnomocnictwa został złożony przez pełnomocnika w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie (k. 67), czyli w dniu wyekspediowania zarządzenia o uzupełnieniu braków do kancelarii pełnomocnika skarżącego,
- 2. art. 65 § 1 i 2 k.c., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nielogicznym ustaleniu, że treść złożonego do akt pełnomocnictwa (k.
- 67) nie obejmuje sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż umocowanie do prowadzenia sprawy "przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi od wyroku WSA w Lublinie I SA/Lu 52/12" nie pozwala na stwierdzenie, że "wolą skarżącego było udzielenie adwokatowi R. C. pełnomocnictwa również do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej", co stanowi dowolną dezinterpretację oświadczenia woli skarżącego, bowiem ze względu na okoliczności i cel umocowania pełnomocnika oczywiste jest, że skarżący udzielił pełnomocnictwa do sporządzenia, wniesienia i popierania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skargi kasacyjnej, a więc nie zostało właściwie zbadane jaki był faktyczny zgodny zamiar stron i cel udzielonego pełnomocnictwa, a zaskarżone postanowienie oparło się jedynie na literalnej treści pełnomocnictwa, zaś z okoliczności umocowania i jego celu związanego z przymusem adwokackim sporządzenia skargi kasacyjnej wyraźnie i logicznie wynika, że musiało ono obejmować i obejmuje czynność, bez której pełnomocnik nie mógłby zastąpić skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, tj. również sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej.
Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i nadanie skardze kasacyjnej biegu oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 36 P.p.s.a. pełnomocnictwo może być: ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi (pkt 1), do prowadzenia poszczególnych spraw (pkt 2), do niektórych tylko czynności w postępowaniu (pkt 3). Przy czym, w myśl art. 39 ustawy, pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do: wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem (pkt 1), udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach (pkt 2), cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie (pkt 3) i odbioru kosztów postępowania (pkt 4).
W niniejszej sprawie strona, po otrzymaniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego braków formalnych skargi kasacyjnej, nie czekając na wezwanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, złożyła do akt sprawy pełnomocnictwo, z którego wynikało, że adwokat R. C. upoważniony jest do prowadzenia sprawy skarżącego "przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi od wyroku WSA w Lublinie I SA/Lu 52/12".
Z treści dokumentu pełnomocnictwa wynika zatem, że jest to pełnomocnictwo do prowadzenia konkretnej sprawy skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wprawdzie w dokumencie pełnomocnictwa omyłkowo wpisano, że pełnomocnictwo to obejmuje upoważnienie do prowadzenia sprawy "ze skargi", a nie skargi kasacyjnej, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, jednakże z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, jak choćby z tego, że wskazany w pełnomocnictwie adwokat rzeczywiście sporządził i wniósł skargę kasacyjną w tej sprawie, wynika, że intencją strony było umocowanie tegoż adwokata do prowadzenia właśnie postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną od wyroku tego Sądu w sprawie I SA/Lu 52/12, co zresztą podkreślono w uzasadnieniu zażalenia.
W tej sytuacji, uwzględniając treść wyżej przytoczonych przepisów, należy przyjąć, że złożony przez stronę w dniu 3 października 2012 r. dokument pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi R. C. obejmuje upoważnienie do podejmowania w imieniu i na rzecz strony w postępowaniu wszelkich czynności łączących się ze sprawą ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 52/12, w tym do sporządzenia i wniesienia tejże skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że w związku z uzupełnieniem przez stronę braków formalnych skargi kasacyjnej jeszcze przed skutecznym doręczeniem jej wezwania do uzupełnienia tych braków, nie było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku strony w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.