Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2710/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania, zaskarżonej przez nią decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 czerwca 2017 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, pełnomocnik skarżącej, wnosząc o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił naruszenie w nim:
- - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), poprzez jego niezastosowanie, tj. nierozpatrzenie sprawy co do meritum;
- - art. 61 § 3 P.p.s.a., przez jego niezastosowanie, tj. odmowę wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 czerwca 2017 r., pomimo istnienia przesłanek do zastosowania tego środka;
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 163 § 2 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie odnoszącego się do treści uzasadnienia wniosku spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie P.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, warunkiem jednak – o czym była mowa wyżej - wydania takiego postanowienia jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w sentencji zaskarżonego postanowienia rozstrzygnięcie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie znalazło dostatecznego potwierdzenia w motywach tego orzeczenia.
W postanowieniu tym bowiem WSA w Warszawie, mimo, iż w początkowych motywach rozstrzygnięcia zauważa, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wniosek spółki analizuje jedynie pod kątem wystąpienia znacznej szkody, nie uznaje bowiem za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zmniejszenia obrotów spółki. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji stwierdza również, że spółce nie grozi upadłość.
WSA jednak, analizując możliwość realizacji przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie wyjaśnia jednak w żaden sposób dlaczego jego zdaniem trudnych do odwrócenia skutków nie mogła spowodować wskazywana przez skarżącą "utrata pozycji rynkowej", czy "utrata wiarygodności wśród kontrahentów".
Ponadto Sąd pierwszej instancji, oceniając możliwość wystąpienia znacznej szkody, o której mowa w cyt. przepisie - jak prawidłowo wskazano w zażaleniu - w żaden sposób nie odnosi się do okoliczności, że poprzez zmniejszenie obrotów spółka nie jest w stanie wykonywać zobowiązań podatkowych, co potwierdza pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia 26 lipca 2017 r., wzywające spółkę do wyjaśnienia dlaczego nie uiszcza wpłat z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okres od stycznia do czerwca 2017 r.
Konieczne zatem stało się rozstrzygnięcie jak w sentencji w celu ponownej oceny przez WSA wniosku skarżącej spółki.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.