Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 775/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę kasacyjną M. spółki cywilnej (dalej: spółka lub skarżąca) w sprawie ze skargi tej spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 4 lipca 2014 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że przesyłka zawierająca wyrok z dnia 23 stycznia 2015 r. wraz z uzasadnieniem została skarżącej doręczona w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ze skutkiem prawnym w dniu 4 marca 2015 r. W dniu 8 czerwca 2015 r. do sądu wpłynęła skarga kasacyjna spółki z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.
Wskazując na art. 178 i art. 177 § 1 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji stwierdził, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie w dniu 3 kwietnia 2015 r., a skoro termin ten nie został przywrócony, to skarga kasacyjna złożona w dniu 8 czerwca 2015 r. jest spóźniona i podlega odrzuceniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, wskazując, że rzeczywiście termin do wniesienia skargi kasacyjnej został uchybiony, sąd jednak bezpodstawnie wniosek o przywrócenie tego terminu odrzucił, nie było bowiem podstaw do stwierdzenia, że wniosek ten był spóźniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim zaznaczyć, że w treści zażalenia jego autorka odwołuje się bezpodstawności odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie samej skargi kasacyjnej, tj. kwestionuje prawidłowość postanowienia z dnia 25 czerwca 2015 r., a nie zarzuca w istocie żadnego naruszenia przepisów procedury zaskarżonemu postanowieniu, tj. z dnia 23 lipca 2015 r. Wręcz przeciwnie, w treści zażalenia skarżąca wprost stwierdza, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej został uchybiony. Wypada w związku z tym przypomnieć, że w świetle art. 178 p.p.s.a. skarga kasacyjna wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji, a skoro w okolicznościach sprawy skarżąca przyznaje, że wniosła skargę kasacyjną po upływie terminu z art. 177 § 1 p.p.s.a., to przesłanki do zastosowania art. 178 p.p.s.a. zostały spełnione i zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Odrębną kwestią jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z rozpatrywanego zażalenia wynika jednoznacznie, że skarżąca nie zgadza się z postanowieniem sądu pierwszej instancji z dnia 25 czerwca 2015 r. o odrzuceniu jej wniosku o przywrócenie terminu. Na postanowienie to – zgodnie z art. 88 p.p.s.a. – przysługiwało spółce zażalenie. Wszystkie argumenty na temat bezpodstawności uznania wniosku o przywrócenie terminu za spóźniony mogły być podnoszone w ramach tego środka zaskarżenia. Z akt sprawy wynika, że zażalenie takie nie zostało złożone, co oznacza, że postanowienie z dnia 25 czerwca 2015 r. jest prawomocne i wiąże zarówno strony, sąd, który je wydał, jak i inne sądy i organy, w tym Naczelny Sąd Administracyjny (por. art. 170 p.p.s.a.). Z tego względu próba kwestionowania zgodności z prawem tego postanowienia w obecnie rozpatrywanym zażaleniu nie może być skuteczna.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.