Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 4119/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. Z. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 17 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.
Sąd I instancji wskazał, że strona wniosła skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 22 stycznia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 29 stycznia 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z 18 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z 21 czerwca 2018 r. wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 22 stycznia 2018 r. Przewodniczącej Wydziału III o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 25 czerwca 2018 r. do rąk upoważnionego pracownika, co wynika z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru uzyskanego od Poczty Polskiej S.A. w wyniku wszczętego postępowania reklamacyjnego.
Skarżący do 20 sierpnia 2018 r. nie uiścił należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy informacja z 20 sierpnia 2018 r.
Sąd stwierdził, że skoro zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął 2 lipca 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) Skoro z dokumentów księgowych sądu wynika, że do dnia 20 sierpnia 2018 r. nie odnotowano wpływu wpisu, należało uznać, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie.
W świetle powyższego WSA w Warszawie działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia, jednocześnie wnioskując o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi.
W uzasadnieniu wskazano, że faktem bezspornym jest, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi. Jednakże sąd winien najpierw rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, odrzucenie skargi przed rozpoznaniem wniosku jest przedwczesne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
Wobec nieuiszczenia wpisu, sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi.
Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Mając na uwadze tak zakreślone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny NSA jest jedynie zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że skarżący w zażaleniu sam przyznał, że wpisu od skargi nie uiścił.
Nadto postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r. WSA pozostawił bez rozpoznania wniosek strony o przyznanie prawa pomocy ze względu na nienadesłanie wniosku (mimo wezwania) na urzędowym formularzu PPF.
Nie zasługuje też na uwzględnienie podniesiony w zażaleniu argument o przedwczesnym (przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu) odrzuceniu skargi. Po pierwsze, wniosek taki sformułowany został dopiero na etapie postępowania zażaleniowego. Po wtóre, kwestia przywrócenia terminu może być przedmiotem oceny sądu I instancji dopiero po stwierdzeniu, że czynność procesowa podjęta przez stronę jest bezskuteczna na skutek upływu terminu.
Zarówno w doktrynie prawa, jak i orzecznictwie sądów przyjmuje się, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej oraz środek odwoławczy od orzeczenia sądu o odrzuceniu pisma procesowego wyłączają się wzajemnie. Jeżeli bowiem strona twierdzi, że dokonała czynności w terminie, a sąd błędnie uznał, że uchybiła terminowi, to powinna wnieść zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi. Wniosek o przywrócenie terminu jest natomiast właściwym środkiem prawnym w sytuacji, w której strona nie neguje, że uchybiła terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II OZ 779/13, dostępne internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę, albowiem mimo wezwania sądu nie została ona opłacona.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.