Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1188/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 11 lipca 2008 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, lipiec oraz od września do grudnia 2003 r.
Na powyższe orzeczenie strona, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego wniosła skargę kasacyjną, od której uiściła wpis w wysokości 100 zł.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną strony.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tego postanowienia, zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga kasacyjna podlegało odrzuceniu, bowiem nie został od niej uiszczony wpis stały w pełnej wysokości, a była ona wniesiona przez radcę prawnego.
Na powyższe orzeczenie skarżący osobiście sporządził i wniósł zażalenie, jednocześnie wnioskując o przywrócenie terminu do złożenia opłaty.
Zażalenie to wraz z wymienionym wnioskiem, postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił.
W uzasadnieniu powołał treść art. 194 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Na powyższe postanowienie strona złożyła kolejne zażalenie, w którym wniosła również o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat. Następnie w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy strona rozszerzyła zakres żądania o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek strony o przyznanie prawa pomocy.
Identyczne rozstrzygnięcie, w zaskarżonym postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2010 r. zawarł Sąd pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że strona nie wykazała, że spełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem jej wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu przedstawiła swoją sytuację materialną oraz zakwestionowała motywy, którymi kierował się sąd pierwszej instancji odmawiając przyznania jej prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zasadność zażalenia w zakresie w jakim dotyczyło ono przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy, nie było przedmiotem rozważań Sądu kasacyjnego.
Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga kasacyjna strony została odrzucona. Podobnie Sąd pierwszej instancji postąpił z zażaleniem na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Okoliczności odrzucenia tego zażalenia, a mianowicie fakt, że sporządzone zostało ono osobiście przez stronę, nie mogą pozostawiać wątpliwości w kwestii zasadności kolejnego wniesionego środka odwoławczego. Potwierdza to chociażby fakt, że strona nie podejmuje nawet próby polemiki z ustaleniami na okoliczność naruszenia przez nią art. 194 § 4 p.p.s.a.
Na obecnym etapie postępowania strona nie dysponuje już zatem żadnym środkiem zaskarżenia, który mógłby skutecznie wzruszyć postanowienie z dnia 15 lutego 2010 r. Tym samym nie jest również w stanie przeciwdziałać odrzuceniu skargi kasacyjnej, które to orzeczenie jest orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe. Taki stan rzeczy powoduje, że postulat realizowania prawa do sądu, poprzez instytucję prawa pomocy staje się bezprzedmiotowy i stanowi jedynie niczym nieuzasadnione przedłużanie toczącego się postępowania.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji