Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 października 2023 r., sygn. akt. I SA/Gd 799/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: "NUS") z 14 marca 2023 r., nr 2207-SEW.4253.5.2023.1 w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.
Decyzją z 16 grudnia 2022 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2017 r. Postanowieniem z 14 marca 2023 r. NUS nadał wskazanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. 7 sierpnia 2023 r. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "DIAS") skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wskazane postanowienie NUS z 14 marca 2023 r.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na to, że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia.
Postanowieniem z 16 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Strony, jako niedopuszczalną, jako że Strona nie wyczerpała przed jej wniesieniem środków zaskarżenia.
W zażaleniu z 6 listopada 2023 r. Spółka zarzuciła powyższemu postanowieniu naruszenie:
- – art. 52 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a.") poprzez naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zasady dwuinstancyjności polegającej na błędnym przyjęciu, że Strona nie wyczerpała środków zaskarżenia i Stronie przysługiwał inny środek zaskarżenia przewidziany w ustawie pomimo wskazania w uzasadnieniu przez Sąd pierwszej instancji, że droga ta została wyczerpana zgodnie z obowiązującymi przepisami a Skarżący skorzystał z przysługujących mu praw;
- – art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "kpa"), poprzez bezpodstawne pozbawienie Strony możliwości skorzystania z przysługującej jej możliwości złożenia skargi na rozstrzygnięcie, pomimo wyczerpania drogi środków zaskarżenia przed organami pierwszej i drugiej instancji;
- – naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy a także niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, tj. niewyjaśnienie rozbieżności wynikających z treści pisma i oznaczenia Strony i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia mimo prawidłowej drogi środków zaskarżenia i bezpodstawne uznanie pisma strony za niedopuszczalne
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie warto wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1092/06).
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji było prawidłowe.
Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych skierowana do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarga (k. 2-4 akt sądowoadministracyjnych) dotyczyła postanowienia NUS z 14 marca 2023 r. Wskazać należy, że NUS działał w rozpatrywanej sprawie jako organ pierwszej instancji i stąd też od wydanego postanowienia przysługiwało Skarżącemu prawo złożenia w terminie 7 dni zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "DIAS"), o czym też Skarżący został prawidłowo pouczony (k. 213 akt administracyjnych). Z akt sprawy wynika wprawdzie, że Skarżący z tego uprawnienia skorzystał, o czym świadczą znajdujące się w aktach administracyjnych zażalenie na wskazane powyżej postanowienie NUS oraz wydane w następstwie rozpoznania ww. zażalenia postanowienie DIAS z dnia 16 czerwca 2023 r. Niemniej jednak na gruncie przedmiotowej sprawy, Skarżący wniósł skargę na postanowienie NUS.
W ocenie Strony doszło tutaj do omyłki pisarskiej, a świadczyć ma o tym chociażby to, że DIAS sporządził odpowiedź na skargę Strony. Niemniej jednak, nie ulega wątpliwości, ze w przygotowanej skardze Strona odnosi się zasadniczo tylko do postanowienia NUS, w treści skargi nie pojawia się ani razu odniesienie do decyzji DIAS. Sam DIAS ustosunkowując się co do skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazuje na niewyczerpanie przez Stronę wszystkich środków zaskarżenia. To, że w dalszej części odpowiedzi na skargę odnosi się do jej treści czyni jedynie z "ostrożności procesowej" (k. 6v akt sądowoadministracyjnych). Nie sposób zatem uznać, by Strona wyczerpała tym samym wszystkie środki zaskarżenia.
Co do zarzutów naruszenia przepisów kpa, to należy zauważyć, że sąd administracyjny nie orzeka i rozpatruje spraw na podstawie kpa. Zarzuty te zostały zatem sformułowane całkowicie bezzasadnie dotyczą bowiem postępowania administracyjnego a nie sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na uwadze należało podzielić wniosek Sądu pierwszej instancji, że skarga podlegała odrzuceniu.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.