Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 grudnia 2009r. w sprawie III SA/Wa 1136/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi W. S. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W. z dnia 29 kwietnia 2009r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2003 – 2007r. (pkt 1 sentencji wyroku). Ponadto Sąd stwierdził, że ww. decyzja nie może być wykonana w całości (pkt 2 sentencji wyroku) i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 740 (siedemset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skarżący zakwestionował postanowienie Sądu pierwszej instancji zawarte w pkt 3 sentencji wyroku. W zażaleniu stwierdzono, że Sąd błędnie zastosował art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a.") oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej zwanego "rozporządzeniem z 28 września 2002r.").
Skarżący podnosił, że działał przed sądem przez adwokata, który sporządził skargę i występował na rozprawie. Przedmiotem skargi była należność pieniężna (wartość przedmiotu sporu wynosiła 317 115 zł). Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7 i § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia z 28 września 2002r. Sąd – zdaniem skarżącego – powinien był zasądzić na jego rzecz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 7200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że – wbrew stanowisku strony – przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna. Jak trafnie bowiem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w postanowieniu z 15 maja 2008r., sygn. akt II FSK 1651/06 (opubl. LEX nr 434549) w sprawach podatkowych przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne tylko w przypadku skarg na decyzje dotyczące wymiaru (określenia lub ustalenia) podatku, nadpłaty, a także kwoty zwrotu podatku lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja organu podatkowego w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe. W tym miejscu należy zauważyć, że osoba trzecia zobowiązana na podstawie art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej zwanej "O.p.") do uiszczenia należności za podatnika, nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia należności, a nie wysokość tej należności. Z tego wynika, że wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności (por. postanowienie NSA z 16 stycznia 2009r., sygn. akt I FSK 1855/09, opubl. LEX nr 527749).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie była należność pieniężna w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 28 września 2002r., a zatem w sprawie tej odnośnie kosztów zastępstwa procesowego zastosowanie będzie miał przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia.
Uwzględniając treść art. 205 § 2 P.p.s.a. należy zatem stwierdzić, że postanowienie Sądu pierwszej instancji w zakresie kosztów postępowania jest prawidłowe. Koszty te obejmują bowiem zarówno kwotę uiszczonego przez skarżącego na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpisu sądowego w wysokości 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł ustalone w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 28 września 2002r. – łącznie 740 zł.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.