Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 792/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie w sprawie ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Jeleniej Górze z dnia [...] r., [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu "L" S.A. za zaległość tej spółki w podatku od towarów i usług za luty 2000 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 3.615 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Organ podatkowy wniósł zażalenie w zakresie zasądzonych w powyższym postanowieniu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.). W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie pkt 2 zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania na podstawie § 2 ust. 2 cytowanego powyżej rozporządzenia w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że na żadnym etapie postępowania przed organami podatkowymi przedmiotem sporu nie była należność pieniężna. Zaznaczono, że przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób są wyłącznie kwestie związane z ustaleniem i istnieniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność.
Organ powołał się na wyrok NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 31 marca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1671/94, w którym stwierdzono, że w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe nie rozstrzyga się już kwestii związanych z ustaleniem istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia, albowiem ta wartość determinuje wysokość zakwestionowanych przez stronę kosztów postępowania.
Problematyka związana z ustaleniem wpisów sądowych, w tym również z ustaleniem rozumienia pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia" była już wielokrotnie podejmowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie przyjęto, że ustawodawca regulując kwestię opłat sądowych, dokonał podziału kategorii spraw na takie, które podlegają wpisowi stosunkowemu oraz na te, które podlegają opłacie stałej. W myśl bowiem art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie.
Przedmiotem zaskarżenie nie mogą być bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 u.p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Powyższe skłoniło NSA w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 206/06, nie publ. Do przyjęcia, że...bardziej trafne jest określenie "spraw, w których przedmiotem, zaskarżenia są należności pieniężne" jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie".
Jak podkreśliła strona przeciwna, wniesiona skarga jest środkiem odwoławczym od decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki. Bezsprzecznie, w tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki określone w art. 116 Ordynacji podatkowej dla odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka ma charakter subsydiarny, albowiem przesłanką jej wydania jest bezskuteczność egzekucji należności podatkowych wobec samej spółki. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja dotyczy więc dochodzenia należnych podatków, a nie ustalenia ich wysokości. Niemniej jednak nie można tracić z oczu zasadniczej kwestii, związanej z charakterem takich decyzji. Decyzje takie w istocie nakładają określone obowiązki mające wartość pieniężną. W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej Z. A., jako członka zarządu "L" S.A. za zaległość tej spółki w podatku od towarów i usług za luty 2000 r. w kwocie 111.525,00 zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w wysokości 154.918,90 zł. Spór w jaki wdała się strona skarżąca sprowadzał się co prawda do zakwestionowania zasadności orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, niemniej jednak w rozstrzygnięciu tym organ podatkowy nałożył jednocześnie na stronę obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej. Tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia dało się określić ze względu na należności pieniężne, do zapłaty których organ zobowiązał stronę.
Sąd I instancji słusznie zatem przyjął przy obliczaniu należnych kosztów postępowania, że wartość przedmiotu sprawy, o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r., wynika z określonej w zaskarżonej decyzji wysokości nałożonego na podatnika zobowiązania podatkowego. Nie można zatem uznać, jak sugeruje autor zażalenia, że doszło do naruszenia § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia.
Z uwagi na powyższe należy uznać, że wysokość zasądzonych przez Sąd I instancji kosztów postępowania została określona prawidłowo, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.