Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 112/22, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącego M. S. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r. w kwocie 2.559 zł, stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535; dalej: rozporządzenie). W treści zarządzenia wyznaczono siedmiodniowy termin do uiszczenia wskazanej opłaty oraz sposób jej dokonania, określając jednocześnie rygor niewykonania wezwania.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego zarządzenia, zarzucając naruszenie § 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz § 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenia poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy dotyczy ona zobowiązań podatkowych. Zdaniem strony, w świetle przywołanych przez nią poglądów judykatury, w przedmiotowej sprawie powinien zostać pobrany wpis stały, a nie stosunkowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: Ppsa) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Decydujące znaczenie dla ustalenia rodzaju należnej opłaty sądowej (stałej bądź stosunkowej) ma kwestionowany przed sądem akt. Jeśli bowiem konkretyzuje on należność pieniężną, której dotyczy spór, strona powinna uiścić wpis stosunkowy obliczony według zasad przewidzianych w ww. rozporządzeniu.
W rozpatrywanej sprawie kluczowa dla rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 15 kwietnia 2020 r., którą określono skarżącemu w podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r.:
- - kwotę zwrotu podatku w wysokości 0.00 zł (odmawiając tym samym uznania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 242.067 zł deklarowanej przez stronę);
- - kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 13.805,00 zł.
Nie mogło tym samym ulegać wątpliwości, że kwestionowany przed sądem akt dotyczył konkretnej należności pieniężnej, co wykluczało możliwość pobrania wpisu stałego od skargi w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenia. Zasadnie zatem w zaskarżonym zarządzeniu ustalono wysokość wpisu w oparciu o wskazaną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia (tj. sporną sumę 255.872 zł) i określono go na kwotę 2.559 zł w myśl § 1 pkt 4 rozporządzenia. Omyłkowe powołanie w treści zarządzenia § 1 pkt 3 (zamiast pkt 4) rozporządzenia pozostawało bez wpływu na ocenę prawidłowości określenia wysokości należnej opłaty sądowej i nie mogło w konsekwencji stanowić podstawy uchylenia kontrolowanego zarządzenia.
Niezależnie od powyższego zwrócić uwagę należało, że twierdzenie strony o konieczności objęcia zawisłej sprawy kategorią "spraw z zakresu zobowiązań podatkowych", w których pobiera się wpis stały, nie zostało w istocie poparte jakąkolwiek argumentacją. Autor zażalenia ograniczył się bowiem do cytowania wybranych fragmentów orzeczeń sądowych, zapadających w okolicznościach faktycznych nie przystających do niniejszej sprawy. Wskazane przez skarżącego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące wpisów stałych odnosiły się bowiem do przypadków zaskarżenia decyzji kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 21.08.2013 r., sygn. akt I FZ 356/13), decyzji określającej wysokość straty (postanowienie NSA z dnia 19.04.2012 r., sygn. akt II FZ 190/12) oraz decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej (postanowienie NSA z dnia 02.12.2008 r., sygn. akt I FZ 424/08). Powoływanie się zatem na prezentowaną ww. rozstrzygnięciach argumentację okazało się chybione.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Ppsa.