Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 623/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił Z P C "A." Sp. z o.o. w W. sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 24 października 2006 r. Odpis tego postanowienia, został doręczony skarżącej Spółce w dniu 3 stycznia 2007 r.
W dniu 1 lutego 2007 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a następnie - na wezwanie WSA we Wrocławiu - wniosła w dniu 7 marca 2007 r. zażalenie na postanowienie WSA z dnia 4 grudnia 2006 r.
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Na powyższe postanowienie strona wniosła w dniu 2 maja 2007 r. zażalenie.
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I FZ 436/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. wskazując, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił przywrócenia terminu z powodu niespełnienia przez skarżącą spółkę wymogu uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu.
W związku z powyższym, WSA we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 czerwca 2008 r. odrzucił zażalenie skarżącej Spółki na postanowienie z 4 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że skoro kwestia przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. została ostatecznie rozstrzygnięta przez NSA, Sąd zobligowany był odrzucić zażalenie jako wniesione po upływie terminu.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2007 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji. W piśmie tym jednocześnie sformułowała ponowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu pisma zarzuciła Sądowi I instancji błędną ocenę sytuacji i w tym zakresie wskazała, że kwestia przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienia z dnia 4 grudnia 2006 r. nie została ostatecznie przesądzona. Wyjaśniła, że przyczyną uchybienia terminu był bowiem brak należytej reprezentacji Spółki spowodowany rezygnacją dwóch osób z pełnienia swoich funkcji w zarządzie.
WSA we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 września 2008 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu sformułowany w powyższym piśmie, wskazując, że kwestia przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. była juz ostatecznie rozstrzygnięta. Ponowny wniosek w tym samym przedmiocie jest zdaniem Sądu I instancji niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu.
Na to postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie. W uzasadnieniu tegoż zażalenia zarzuciła Sądowi I instancji błędną ocenę sytuacji, wskazując, że kwestia przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienia z dnia 4 grudnia 2006 r. nie została ostatecznie przesądzona. Ponadto stwierdzenie przez Sądu I instancji, ze wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny jest, w ocenie Spółki, stwierdzeniem błędnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), na mocy którego sąd przywróci stronie termin, o ile uchybienie było niezawinione przez stronę. Natomiast stosownie do postanowień art. 87 p.p.s.a przywrócenie terminu uwarunkowane jest złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4).
Należy zgodzić się za Sądem I instancji, że ponowny wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. jest niedopuszczalny. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił bowiem zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazując, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił przywrócenia terminu z powodu niespełnienia przez skarżącą spółkę wymogu uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu. Strona skarżąca składając ponowny wniosek co prawda doprecyzowała swoją argumentację dotyczącą przyczyn uchybienia terminu, jednakże nie zmienia to faktu, że okoliczność "niedyspozycyjności" członków zarządu była brana pod uwagę w czasie rozpatrywania pierwszego wniosku strony. Stąd też ponowny wniosek strony, mimo że doprecyzowywał argumentacją zaprezentowaną we wniosku poprzednim, to w istocie odwoływał się do tej samej okoliczności. A skoro tak, to nie mógł stanowić skutecznej podstawy do zmiany prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie w ramach art. 165 p.p.s.a.
Należy również podkreślić, że treść art. 87 § 1 p.p.s.a. nakłada obowiązek złożenia wniosku w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpatrywanej sprawie pierwszy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 1 lutego 2007 r. Należy więc uznać, że między okresem, w którym stronie doręczono odpis postanowienia z dnia 4 grudnia 2006 r., tj. dniem 3 stycznia 2007 r. a sporządzeniem wniosku o przywrócenie terminu ustała przyczyna uchybienia terminu, o której mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. A zatem, ponowny wniosek o przywrócenie terminu sformułowany w piśmie strony z dnia 25 sierpnia 2007 r., które zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 25 sierpnia 2008 r., został złożony po terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Tego typu uchybienie, zgodnie z treścią art. 88 p.p.s.a., powoduje, że wniosek jako spóźniony podlega odrzuceniu. A zatem również z tej przyczyny wniosek strony z 25 sierpnia 2007 r. podlegał odrzuceniu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.