Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w punkcie trzecim uwzględniającego skargę strony wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1386/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. S. kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarża to postanowienie w zakresie dotyczącym (braku) zasądzenia kosztów zastępstwa adwokackiego. W ocenie autora zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy postępowania przez błędne zastosowanie art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, dalej rozporządzenie). Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do niezasądzenia na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 7.200 zł, zgodnie z § 6 pkt 7 rozporządzenia. Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, tj. w wysokości 7.200 zł kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że zażalenie ma usprawiedliwioną podstawę, bowiem ponad wszelką wątpliwości skarżący działał przed Sądem I instancji przez adwokata, który sporządził skargę i występował na rozprawie. Jednocześnie w skardze wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, zaś przedmiotem skargi była należność pieniężna – zobowiązanie podatkowe. Ponadto zgodnie ze skargą wartość przedmiotu zaskarżenia wyniosła 705.634 zł. Zatem zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia stawka minimalna za zastępstwo adwokackie w niniejszej sprawie wynosi 7.200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku z 2 grudnia 2009 r. Sąd I instancji wskazał, że o zwrocie kosztów postępowania sądowego postanowiono na mocy art. 200 i art. 209 w zw. z art. 205 § 2-3 P.p.s.a. oraz w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, gdyż strona skarżąca była reprezentowana przez adwokata, a wpis sądowy był wpisem stałym i wynosił 500 zł.
Z powyższego wynika, że pełnomocnik strony nie podziela oceny Sądu I instancji co do tego, że w przedmiotowej sprawie wpis sądowy był wpisem stałym, a co za tym idzie, że nie znajduje w sprawie zastosowania § 6 rozporządzenia (w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a), uzależniający wysokość stawek minimalnych od wartości przedmiotu sprawy.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja dotyczy orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - por. np. orzeczenia: z 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z 19 listopada 2008 r., I FSK 1678/08; z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Stanowisko to oparte jest na tym, że w tego typu decyzjach, jak w niniejszej sprawie, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe.
Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały, ponieważ wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie, a zatem przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 P.p.s.a. Prawidłowo zatem pobrany został w sprawie wpis stały w wysokości 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. W konsekwencji nie będzie miał w sprawie zastosowania powoływany przez stronę w zażaleniu § 6 pkt 7 rozporządzenia, bowiem wbrew stanowisku strony brak jest w sprawie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oblicza się zatem nie na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a (który odsyła do § 6), lecz w oparciu o 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, gdyż przedmiotowa sprawa jest "inną sprawą", o której mowa w tym przepisie. W konsekwencji zgodnie z tym przepisem stawką znajdującą zastosowanie w sprawie jest 240 zł. Skoro wpis od skargi wynosił 500 zł, a koszty zastępstwa adwokackiego 240 zł, zasądzenie od organu 740 zł jest prawidłowe i zgodne z prawem.
Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.