Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2565/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), jako wniesione po terminie, określonym w art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie spółki na postanowienie tego Sądu z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2565/14 odmawiające skarżącej przyznania pomocy, w sprawie ze skargi spółki na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia, decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W..
W zażaleniu na postanowienie z dnia 18 listopada 2015 r. prezes zarządu spółki wyjaśnił, ze mimo, iż w piśmie z dnia 2 listopada 2015 r. wskazał, iż pismo z dnia 29 września 2015 r. jest zażaleniem na postanowienie w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy z dnia 5 marca 2015 r., to należy rozumieć, że wskazał on wyłącznie na pierwotne rozstrzygnięcie w powyższej sprawie. W tej sytuacji, według prezesa zarządu oczywistym jest, że zachował on, wysyłając kolejne pisma w sprawie, wszystkich terminów określonych w przepisach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasadne nie jest. Zaskarżone bowiem tym zażaleniem postanowienie Sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Przed oceną prawną rozstrzygnięcia WSA, również przez pryzmat zarzutów podniesionych w zażaleniu, w pierwszej kolejności niezbędne będzie nawiązanie do stanu faktycznego sprawy.
Mianowicie w dniu 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem wydanym w sprawie, odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 r. oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie.
Postanowieniem z 4 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 maja 2014 r., z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego.
Pismem z dnia 29 września 2015 r. (nadanym w placówce pocztowej 1 października 2015 r.) zatytułowanym "Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 08 września 2015 r. w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie z kosztów sądowych" skarżąca wskazała, że nie ma "faktycznych ani formalnych możliwości wniesienia" opłat sądowych.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 6 października 2015 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania czy pismo z 29 września 2015 r. jest zażaleniem na postanowienie z dnia 5 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy prawa pomocy czy też pismo to zostało nadesłane do Sądu pierwszej instancji w innym celu, a jeżeli tak to do wskazania, w jakim.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca, pismem z dnia 2 listopada 2015 r. wskazała, że pismo z 29 września 2015 r. jest zażaleniem na postanowienie z dnia 5 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy prawa pomocy.
Mając na uwadze przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, w zgodzie zresztą z wyjaśnieniami spółki z dnia 2 listopada 2015 r., że pismo z dnia 29 września 2015 r. było zażaleniem na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r., i że zażalenie to powinno zostać odrzucone. W opozycji jednak do stanowiska WSA stwierdzić należy, że zażalenie strony dnia 29 września 2015 r. powinno zostać odrzucone nie z powodu jego wniesienia po terminie, a z tego powodu, że było ono niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w § 1 pkt 1-5a tego przepisu. Przy czym, stosownie do treści art. 197 § 2 w związku z art. 193 P.p.s.a., przepis ten stosuję się odpowiednio do zażaleń.
Skoro Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn., akt I FZ 151/15 oddalił zażalenie spółki na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r. to sprawa objęta zażaleniem pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Ponowne zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 5 marca 2015 r., jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.