Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3343/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. S.A. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Sąd I instancji w uzasadnieniu do ww. postanowienia podał, że Strona wraz ze skargą na interpretację indywidualną złożyła pełnomocnictwo z 31 sierpnia 2017 r. udzielone dor. pod. L. K. oraz r.pr. S. M. do reprezentowania Strony przed sądami administracyjnymi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie z 6 października 2017 r. Skarżąca została wezwana do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, oryginału dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielenia. Wezwanie zostało doręczone 8 listopada 2017 r. pełnomocnikowi Skarżącej, który w odpowiedzi na to wezwanie 9 listopada 2017 r. nadesłał ponownie pełnomocnictwo z 31 sierpnia 2017 r., nie przedłożył natomiast dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły ww. pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej, tj. np. oryginału lub uwierzytelnionego odpisu z KRS, skoro informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczane w aktach rejestrowych.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi, zasadne było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
Strona zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji, zarzucając temu Sądowi uchybienie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wobec obarczenia Strony negatywnymi skutkami nieprecyzyjnego i mogącego wprowadzać w błąd sformułowania wezwania do uzupełnienia braków, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi i stanowiło naruszenie prawa Strony do sądu. Pełnomocnik Skarżącej w zażaleniu wskazał, że po otrzymaniu przedmiotowego wezwania zweryfikował zakres dokumentów złożonych wraz ze skargą i stwierdził, że kopia pełnomocnictwa przedłożona Sądowi zawierała pieczątkę i podpis pełnomocnika, jednakże nie umieszczono na niej adnotacji "za zgodność z oryginałem" oraz daty i miejsca poświadczenia.
W ocenie pełnomocnika Skarżącej nieprecyzyjność wezwania, z którego nie wynikało wprost, że chodzi o przedłożenie odpisu z KRS, w połączeniu z okolicznościami sprawy i faktem, że pierwotnie złożone pełnomocnictwo zawierało braki formalne, doprowadziło tegoż pełnomocnika do przekonania, iż obowiązany on jest nadesłać poprawiony dokument pełnomocnictwa. W związku z powyższym w zażaleniu wniesiono o uchylenie opisanego wyżej postanowienia WSA w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Nie można bowiem zgodzić się ze Stroną skarżącą co do tego, że wystosowane do niej na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie z 6 października 2017 r. wezwanie było nieprecyzyjne i mogło wprowadzać w błąd. W wezwaniu tym jednoznacznie wskazano bowiem na braki formalne skargi i sposób ich usunięcia, poprzez "(...) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentowania spółki w dacie jego udzielenia." (karta 25). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie to jest jasne i czytelne.
Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją zażalenia, iż sam fakt, że dotyczyło ono obowiązku nadesłania "oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu", a nie wskazywało wprost na odpis z KRS Skarżącej, w kontekście możliwości złożenia przez Skarżącą samodzielnie pobranego wydruku komputerowego z KRS potwierdzającego umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej, było dla pełnomocnika Skarżącej mylące. Stwierdzenie to - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - jest zupełnie nietrafne, skoro wspomniany wydruk z KRS też stanowi dokument, którego złożenie w oryginale mogłoby zadośćuczynić obowiązkowi określonemu w wezwaniu.
Ponadto podkreślenia wymaga, że przedmiotowy wydruk z KRS (ewentualnie odpis z KRS) nie jest jedynym dokumentem, za pomocą którego strona może wykazać umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentowania jej. W zależności od stanu faktycznego, takim dokumentem mógłby być np. akt powołania osoby fizycznej na członka organu uprawnionego do reprezentowania danej osoby prawnej, w sytuacji gdy okoliczność ta nie została jeszcze ujawniona w KRS. W kontekście powyższego nie można Sądowi I instancji czynić zarzutu w zakresie wadliwego, nieprecyzyjnego sformułowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Ponadto podkreślenia wymaga, że przedmiotowe wezwanie było kierowane do profesjonalnego pełnomocnika Skarżącej, tj. radcy prawnego, od którego można wymagać wiedzy w powyższym zakresie, zwłaszcza że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy stanowisko tegoż pełnomocnika wyrażone w zażaleniu odnośnie braków formalnych pierwotnie przedłożonego ze skargą dokumentu pełnomocnictwa. Z akt tych (karta 7) wynika bowiem, że na złożonej ze skargą kopii dokumentu pełnomocnictwa znajduje się prawidłowe poświadczenie jej zgodności z oryginałem. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że okoliczność ta, w zestawieniu z wadliwie (zdaniem autora zażalenia) sformułowanym wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi, spowodowała bezzasadne i naruszające prawo Strony do sądu odrzucenie ww. środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.