Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w punkcie trzecim uwzględniającego skargę strony wyroku z dnia 4 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1231/09) zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Z. M. kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej podniósł, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia było orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług opiewające na konkretną należność pieniężną wskazaną jako wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 114.052 zł. Zatem według pełnomocnika należało uznać, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była nie tylko decyzja ustalająca istnienie odpowiedzialności członka zarządu, ale także ustalająca istnienie określonej należności pieniężnej, która stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia. W dalszej części zażalenia podniesiono także, że fakt pobierania wpisu stałego nie przesądza o charakterze przedmiotu zaskarżenia który może być mieszany, tj. przedmiotem zaskarżenia jest nie tylko decyzja kreująca należność pieniężną, ale też jej wysokość, gdy została w decyzji określona.
Podsumowując stwierdzono, że na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. dalej jako rozporządzenie) stawkę wynagrodzenia dla pełnomocnika określa się zgodnie z § 6 wspomnianego wyżej rozporządzenia, co w niniejszym przypadku daje kwotę 3600 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku z 4 lutego 2010 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że o zwrocie kosztów postępowania sądowego postanowiono na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia, gdyż strona Skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego, a wpis sądowy był wpisem stałym i wynosi 500 zł.
Z powyższego wynika, że pełnomocnik strony podziela ocenę Sądu I instancji co do tego, że w przedmiotowej sprawie wpis sądowy był wpisem stałym. Jednakże dodaje, że w sprawie oprócz odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki występuje również wartość przedmiotu zaskarżenia w postaci określonej przez organ kwoty, co do której odpowiedzialność ta istnieje, a co za tym idzie, że znajduje w sprawie zastosowanie § 6 rozporządzenia (w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), uzależniający wysokość stawek minimalnych od wartości przedmiotu sprawy.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja dotyczy orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - por. np. orzeczenia: z 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z 19 listopada 2008 r., I FSK 1678/08; z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Stanowisko to oparte jest na tym, że w tego typu decyzjach, jak w niniejszej sprawie, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe.
Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały, ponieważ wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie, a zatem przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 P.p.s.a. Prawidłowo zatem pobrany został w sprawie wpis stały w wysokości 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. W konsekwencji nie będzie miał w sprawie zastosowania powoływany przez stronę w zażaleniu § 6 pkt 7 w/w rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, bowiem wbrew stanowisku strony brak jest w sprawie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oblicza się zatem nie na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) (odsyłający do § 6), lecz w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c), gdyż przedmiotowa sprawa jest "inną sprawą", o której mowa w tym przepisie. W konsekwencji zgodnie z tym przepisem stawką znajdującą zastosowanie w sprawie jest 240 zł. Skoro wpis od skargi wynosił 500 zł, a koszty zastępstwa adwokackiego 240 zł, zasądzenie od organu 740 zł jest prawidłowe i zgodne z prawem.
Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji