Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 24 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 430/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie P. spółka jawna z siedzibą w T. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na postanowienie tego Sądu o odrzuceniu zażalenia Skarżącej w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 28 czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r.
Dnia 20 października 2022 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu jej skargi z dnia 6 października 2022 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 października 2022 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w postaci braku odpisu zażalenia. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynność tą wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Wezwanie do usunięcia braków zażalenia zostało doręczone Skarżącej w prawidłowy sposób 28 października 2022 r. (k. 50 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca nadesłała podpisaną skargę na decyzję organu z 20 lipca 2022r. (oryginalnie nadaną 22 lipca 2022 r.) dnia 3 listopada 2022 r. Skarżąca nie nadesłała odpisu zażalenia. Termin do uzupełnienia braków upłynął 4 listopada.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż wymogi formalne pism składanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w tym na mocy art. 194 § 3 p.p.s.a. również zażalenia) zostały uregulowane w art. 46 p.p.s.a. Na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 p.p.s.a., należy traktować wymogi określone w art. 47 p.p.s.a. Przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy brak jest elementu pisma określonego w art. 47 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., stanowiący, iż wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na fakt istnienia rozbieżności w stosowaniu ww. przepisów w sytuacji, gdy strona w wymaganym terminie nie wykona wezwania sądu i nie nadeśle odpisów skargi. Istniały także rozbieżne stanowiska co do możliwości samodzielnego wykonania przez sąd kserokopii takich pism. Rozbieżności te usunęła jednak uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, w której stwierdzono, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Wskazano również, iż złożenie przez stronę skarżącą wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stanowisko to należy odnosić również do braków formalnych zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2022 r., III OZ 423/22, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.04.2020 r., I GZ 73/20).
W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie Skarżącej z uwagi na niewykonanie przez nią wezwania do nadesłania dodatkowych odpisów zażalenia we wskazanym przez Sąd terminie. Brak odpowiedniej liczby odpisów zażalenia uniemożliwiał nadanie mu prawidłowego biegu, gdyż obowiązkiem Sądu było doręczenie odpisów zażalenia wszystkim występującym w sprawie uczestnikom postępowania. Skorzystanie z prawa do sądu i doprowadzenie do merytorycznego rozpoznania sprawy wymaga od strony przestrzegania przepisów dotyczących wymogów formalnych składanych środków zaskarżenia oraz wykonywania w terminie wezwań sądu do usunięcia ich braków.
Za gołosłowne należy uznać twierdzenia Skarżącej o załączeniu odpisu zażalenia "wewnątrz" skargi. Nie przedstawiła ona żadnych dowodów mogących potwierdzić tą tezę, a w przesłanym odpisie skargi nie znajduje się odpis zażalenia Skarżącej. Tym samym należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącego na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., co czyni zasadnym twierdzenie, że postanowienie zakwestionowane w niniejszym postępowaniu zażaleniowym jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił podniesione zarzuty orzekając, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., jak w sentencji.
- - ---------------------- 3