Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I GSK 1008/09 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1312/08 w sprawie ze skargi E. "B." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym orzekł w punkcie pierwszym o oddaleniu skargi kasacyjnej organu, w punkcie drugim zasądził od skarżącego na rzecz E. "B." S.A. kwotę 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 22 kwietnia 2011 r. pełnomocnik E. "B." S.A. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o sprostowanie powyższego wyroku co do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że skoro wartość przedmiotu sporu w sprawie przekraczała 200.000 złotych, to zwrot kosztów postępowania obejmujący wynagrodzenie doradcy podatkowego powinien opiewać na połowę kwoty 7.200 złotych, a więc na kwotę 3.600 złotych, a nie jak orzekł Sąd w wyroku na 1.800 złotych. W związku z tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego doszło do oczywistej omyłki kwotowej w zakresie zasądzonego zwrotu kosztów postępowania, a zatem wystąpiła przesłanka do sprostowania tego wyroku w trybie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wskazany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010 r. w punkcie drugim zawiera orzeczenie o kosztach, które zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 p.p.s.a., określa obowiązek zwrotu niezbędnych kosztów poniesionych przez Spółkę wobec oddalenia skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. uwzględniającego skargę E. "B." S.A. w B. Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rektyfikacja wyroku jaką przewidziano w tym przepisie możliwa jest w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy.
Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie, zmierzające do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.