Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie ze skargi "A." s.c. (...) w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...)w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania podatkowego, na które składają się koszty sporządzenia przez biegłego opinii dot. ustalenia średniej wartości rynkowej samochodu osobowego marki Lexus RX350 oddalił skargę.
Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazanemu wyrokowi zarzucono:
- 1. na podstawie art. 174 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 104 ust. 10 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 z późn. zm., dalej: u.p.a.) w związku z art. 267 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej O.p.) polegające na ustaleniu, że koszty postępowania obejmujące koszty dowodu z opinii biegłego, obciążają skarżącego w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów w stosunku do ustalonego stanu faktycznego wynikającego z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 88/16 powodującego, że zaskarżona decyzja wymiarowa organu I instancji jest nieostateczna, skutkować winno tym, iż określenie podstawy opodatkowania wynikające z deklaracji w podatku akcyzowym jest prawidłowe, a tym samym brak podstaw do obciążenia strony kosztami postępowania.
- 2. poprzez niezastosowanie art. 264 O.p., co miało wpływ na wynik sprawy i oddalenie skargi, bowiem zastosowanie tego przepisu winno skutkować tym, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, a nie skarżący bowiem na chwilę wydania zaskarżonego wyroku, brak podstaw do powołania się na nieostateczną decyzję wymiarową organu celnego. Powyższe miało wpływ na wynik sprawy, bowiem zamiast oddalenia skargi WSA w Białymstoku winien uchylić zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B.u z dnia (...) maja 2015 r nr (...) i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...), w których obciążono skarżących kosztami postępowania, na które składają się kwoty sporządzenia wyceny z dnia 26 sierpnia 2015 samochodu marki Lewus RX350.
Dyrektor Izby Celnej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 264 o.p. jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Natomiast zgodnie z art. 267 § 1 pkt 4 o.p. stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach. Takim odrębnym przepisem jest art. 104 ust. 10 u.p.a., zgodnie z którym jeżeli wysokość podstawy opodatkowania ustalona z uwzględnieniem opinii biegłego odbiega co najmniej o 33% od zadeklarowanej podstawy opodatkowania, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi podatnik.
Podkreślenia wymaga, że w realiach sprawy organy podatkowe wysokość podstawy opodatkowania ustaliły z uwzględnieniem opinii biegłego i wysokość ta odbiegała o 33% od zadeklarowanej podstawy opodatkowania. Wystąpiły zatem przesłanki do poniesienia kosztów opinii biegłego przez podatnika.
W dalszej kolejności wskazać należy, że okoliczność ustalenia podstawy opodatkowania z uwzględnieniem opinii biegłego wynika z uzasadnienia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, czego zresztą nie kwestionuje autor skargi kasacyjnej.
W tym miejscu należy przypomnieć, że cechą aktów administracyjnych, a niewątpliwie decyzja organu pierwszej instancji określająca wysokość podatku akcyzowego jest aktem administracyjnym, jest między innymi domniemanie ich prawidłowości, a więc obowiązek traktowania tych aktów jako prawidłowych, wywołujących określone nimi skutki prawne, które pozostają w obrocie (są ważne i skuteczne), aż do chwili wyraźnego ich wyeliminowania z obrotu prawnego przez uprawniony podmiot. W następstwie tego akt i wywołane przezeń skutki nie mogą być kwestionowane, aż do momentu uchylenia tego domniemania przez uprawniony podmiot (kompetentny organ lub sąd) (zob. K. Ziemski, Indywidualny akt administracyjny – jego istota (w:) Prawne formy działania administracji, t. 5, System Prawa Administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2013, s. 208 oraz tenże, Indywidualny akt administracyjny jako forma prawna działania administracji, Poznań 2005, s. 130).
Skoro zatem w obrocie prawnym pozostaje decyzja pierwszoinstancyjna, to wywołuje ona określone skutki prawne. Dlatego też należy zdecydowanie zaprzeczyć stanowisku autora skargi kasacyjnej jakoby nieostateczność tej decyzji oznaczała, że określenie podstawy opodatkowania wynikające z deklaracji w podatku akcyzowym jest prawidłowe, a tym samym brak jest podstaw do obciążenia strony kosztami postępowania.
Mając na uwadze powyższe zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się być nieuzasadnione.
Z tych względów, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) zasądzono od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 240 zł za udział w rozprawie przed NSA.