Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA w Gdańsku), wyrokiem z 22 lutego 2022 r., sygn. I SA/Gd 1635/21, po rozpoznaniu skargi M. M. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 grudnia 2020 r., nr 100000/71/409101/2020/RDZ-ODW, w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od kwietnia do maja 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 lipca 2020 r. nr 100000/71/311969/2020/RDZ/4.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący, w dniu [...] czerwca 2020 r., złożył wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek, za okres od kwietnia do maja 2020 r. W dniu 17 lipca 2020 r., decyzją znak: 100000/71/311969/2020/RDZ/4, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił zwolnienia skarżącego z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc od kwietnia 2020 r. do maja 2020 r.
Skarżący wystąpił do ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jego sprawy wskazując, iż spełnił przesłanki do uzyskania zwolnienia. W marcu 2020 r. był bowiem sam zgłoszony do ubezpieczenia, a w kwietniu zatrudnił jednego pracownika.
Decyzją z dnia 4 grudnia 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej zwanej K.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 w zw. z art. 31zq ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm., zwaną dalej ustawą o przeciwdziałaniu COVID-19), utrzymał w mocy przedmiotową decyzje.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ przypomniał, że zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od kwietnia 2020 r. do maja 2020 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
- 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
- 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
- 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczę społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
Wskazano, że wnioskodawca wystąpił o ulgę jako pracodawca zatrudniający inne osoby ubezpieczone.
W przedmiotowej sprawie stwierdzono, iż płatnik składek na dzień 29 lutego 2020 r. nie zgłosił żadnych innych osób do ubezpieczeń.
W dniu 3 lipca 2020 r. poinformowano go o błędnie wypełnionym wniosku. Mimo wezwania nie dokonał on jednak korekty wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek.
WSA w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję z 17 lipca 2020 r.
Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku podkreślił, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, z mocy art. 180 K.p.a. oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 266, ze zm.), mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiące m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.).
Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 k.p.a., w tym w § 3 tego artykułu.
Wskazany przepis stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.
WSA w Gdańsku stwierdził, że w niniejszej sprawie organ wskazywał, iż skarżący jako płatnik składek, na dzień 29 lutego 2020 r. nie zgłaszał żadnych osób do ubezpieczeń, tj. zgłaszał do ubezpieczeń wyłącznie siebie. Pracownika zatrudnił dopiero od 1 kwietnia 2020 r. W związku z powyższym wniosek o zwolnienie ze składek z dnia [...] czerwca 2020 r. uznano za złożony błędnie, gdyż na podstawie złożonego wniosku skarżący mógł ubiegać się jedynie o zwolnienie z opłacania składek za siebie.
Sad uznał, że mimo wystosowanego pisma z dnia 3 lipca 2020 r., to tak enigmatyczne sformułowanie zastrzeżeń organu co do prawidłowości złożonego wniosku przez skarżącego nie spełnia wymogów określonych w art. 9 K.p.a., który zobowiązuje organ do udzielania stronie potrzebnych informacji i wskazówek z urzędu, a nie tylko na wniosek i to w sposób klarowny wyjaśniający środki służące do realizacji wniosku.
Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 K.p.a.). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 k.p.a.).
Zgodnie zaś z art. 79a § 1 K.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ wymogom tym nie sprostał. Uznać zatem należy, że naruszenie art. 9, 10 § 1, art. 79a § 1 i 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku wniósł ZUS, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1) na podstawie art. 174 punkt 2) P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 31zo ust. 1 o przeciwdziałaniu COVID-19) poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu, przy materialnoprawnym braku podstaw do dokonania zawnioskowanego zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek, za okres od kwietnia 2020 r. do maja 2020 r., z uwagi na złożenie przez stronę w dniu [...] czerwca 2020 r. błędnego wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za w/w okres,
- 2) na podstawie art. 174 punkt 2) P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 punkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. art. 8 § 1 K.p.a., 9 K.p.a., art. 77 § 1 i K.p.a., 80 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 79a K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu oraz przyjęcie, że organ administracji naruszył przywołane przepisy K.p.a., co było konsekwencją dokonania przez Sąd błędnej wykładni z art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID, polegającej na przyjęciu przez Sąd, że organ miał obowiązek udzielenia stronie potrzebnych informacji i wskazówek z urzędu, a nie tylko na wniosek i to w sposób klarowny wyjaśniający środki służące do realizacji wniosku, podczas gdy w świetle prawidłowej wykładni tych przepisów takie działania organu nie były konieczne, tym samym brak było podstaw do stwierdzenia uchybień w/w przepisów K.p.a. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi,
- 3) na podstawie art. 174 punkt 1) P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) w związku z art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 poprzez błędną wykładnię i wskazanie podstaw do uchylenia decyzji Zakładu w sytuacji niespełnienia przez stronę przesłanki dotyczącej złożenia prawidłowego wniosku o zwolnienie z opłacenia składek, a w szczególności korekty wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. na wezwanie organu, a nadto obowiązek złożenia w/w dokumentów ciąży na płatniku składek z mocy prawa i organ nie ma obowiązku wzywania do ich złożenia - czym Sąd naruszył także art. 47 ust. 1 w zw. z art. 18c ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423 j.t. ze zm.), dalej: ustawa systemowa, poprzez ich niezastosowanie.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi.
Ponadto ZUS wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w sprawie nie było potrzeby wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez Sąd, i tym samym nie doszło do naruszenia przez organ art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 12 § 1 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 79a K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w taki sposób, aby skutkowało to (uzasadniało to) uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Przepis art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy obowiązku zawiadamiania strony o treści powszechnie obowiązujących, publikowanych aktów prawnych i wynikających z nich obowiązków czy też konsekwencjach niezastosowania się do nich.
W niniejszej sprawie strona nie musiała gromadzić dowodów, a wszystkie przesłanki do przyznania wnioskodawcy prawa do zwolnienia ze składek wnikały z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. W związku z powyższym organ nie miał obowiązku informowania strony o możliwości udowodnienia danej okoliczności poprzez przedłożenie stosownego dowodu, bowiem jak zostało to już powyżej wskazane przesłanki uprawniające do przyznania prawa do zwolnienia z opłacanie składek wynikają wprost z wyżej cytowanych przepisów.
Ponadto, wbrew twierdzeniom Sądu, organ wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 9 K.p.a, albowiem wystosował do strony pismo z dnia 3 lipca 2020 r., w którym poinformował płatnika, że jego wniosek został złożony błędnie, oraz, że wyjaśnienia może złożyć na piśmie osobiście w placówce ZUS lub wysłać pocztą. Ponadto w przypadku pytań i wątpliwości wskazano nr telefonu organu, pod którym płatnik mógł uzyskać stosowne wyjaśnienia, z czego nie skorzystał. Nie bez znaczenia przy tym jest fakt, że od płatnika składek jako profesjonalnego podmiotu prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą można i należy oczekiwać większej staranności w działaniu i znajomości przepisów, aniżeli np. od osoby fizycznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania, formułując zarzuty skargi kasacyjnej organ zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię.
Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08;orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane orzeczenia tamże).
WSA w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję ZUS z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 9, 10 § 1, art. 79a § 1 i 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenia w tym zakresie Sąd I Instancji wyprowadził z niewłaściwego, jego zdaniem, poinformowania skarżącego (w związku z nazbyt enigmatycznym wskazaniem okoliczności wykluczających zwolnienie, w przesłanej skarżącemu informacji), o tym, że nie spełnia przesłanek zwolnienia o których mowa w art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19. Z dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zaś, że skarżący nie kwalifikował się do przyznania mu zwolnienia, ze względu na to, że to zwolnienie adresowane było wyłącznie do płatników składek, a skarżący takim płatnikiem nie był w lutym 2020 r.
W ramach zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia przepisów postępowania, zarzucono naruszenie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. art. 8 § 1 K.p.a., 9 K.p.a., art. 77 § 1 i K.p.a., 80 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 79a K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w sytuacji, w której ZUS nie miał obowiązku informowania stron o treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Z tych zaś wynikało, że wnioskowane przez skarżącego zwolnienie ze składek mu nie przysługiwało. W związku z powyższym organ nie miał obowiązku informowania strony o możliwości udowodnienia danej okoliczności poprzez przedłożenie stosownego dowodu.
Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że jest on zasadny. WSA w Gdańsku wytknął bowiem organowi naruszenie wyżej wymienionych przepisów postępowania nie wykazując, że ZUS rzeczywiście dopuścił się ich naruszenia. Zarzucił mu bowiem niewłaściwe poinformowanie skarżącego o niespełnienie przez niego, zależnych od niego przesłanek zwolnienia, które na dzień wysłania zwolnienia nie zostały spełnione. Tymczasem przyczyną odmowy przyznania skarżącemu zwolnienia było stwierdzenie, że na dzień 29 lutego 2020 r., nie był on płatnikiem składek (skarżący sam przyznał, że nie zatrudniał w tym czasie pracowników), w związku z czym już tylko z tego względu nie mógł ubiegać się o uzyskanie tej kategorii zwolnienia. Tego rodzaju cecha konkretnego podmiotu, jaką stanowi nieposiadanie cech płatnika składek, na określony dzień, poprzedzający złożenie wniosku, ma charakter obiektywny, stąd też nie jest możliwe jej następcze uzupełnienie. Jej spełnienie nie było więc w tym czasie w jakikolwiek sposób zależne od strony.
W tej sytuacji stwierdzenie przez Sąd I Instancji naruszenia art. 79a K.p.a., nie znajdywało uzasadnionych podstaw, a w dalszej kolejności także art. 9 K.p.a.
Przedmiot postępowania wszczynanego na wniosek określa treść tego wniosku, dlatego więc nie można obciążać organu administracji obowiązkiem sugerowania stronie zmiany wniosku, a niedokonania tego rozpatrywać w kategoriach naruszenia obowiązków informacyjnych.
Jeżeli zaś chodzi o naruszenie pozostałych regulacji K.p.a., które organowi wytknął WSA w Gdańsku, tj. 7 K.p.a. art. 8 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 i K.p.a., 80 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., to w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji jest niejasne i enigmatyczne. Nie wskazał on bowiem na czym jeszcze, oprócz omówionego wyżej niedopełnienia obowiązków informacyjnych, uchybienie tym przepisom miało by polegać.
W tej sytuacji, uznając zasadność zarzutu skargi kasacyjnej, oznaczonego numerem 2, Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, rozpoznał skargę na decyzję ZUS.
W kwestii pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. W tym oznaczonym nr 1, odwołując się do naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie zarzuciła bowiem naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, wobec czego zarzut ten, jako wadliwie skonstruowany, nie może zostać uznany za zasadny.
Co zaś się tyczy zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego to w tym wypadku stwierdzić należy, iż nie znajduje on uzasadnionych podstaw. Jak to już bowiem wyżej stwierdzono Sąd I instancji, jako podstawę uchylenia wydanych w sprawie decyzji wskazał naruszenie regulacji prawa procesowego, wobec nie dopuścił się naruszenia błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, co podniesiono w ramach tego zarzutu.
Rozpoznając na podstawie art. 188 P.p.s.a. skargę M. M. na decyzję ZUS, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 193 i art. 151 P.p.s.a. skargę tę oddalił.
Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem prawu, natomiast w zakresie jej wydawania organ nie dopuścił się naruszenia regulacji prawa procesowego, w szczególności takich, które miałyby wpływ na jej rezultat.
Jak to już wyżej stwierdzono, skarżący nie kwalifikował się do uzyskania wnioskowanego przez niego zwolnienia, gdyż w czasie, o którym mowa w art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, nie był płatnikiem składek, jako że nie zatrudniał wówczas pracowników. Ta okoliczność jest bezsporna, a z uwagi na to, że braku statusu płatnika przed złożeniem wniosku, z przyczyn obiektywnych nie był on w stanie później uzupełnić, to nawet niedostateczne zrealizowanie przez organ obowiązków informacyjnych, w zakresie możliwości zmodyfikowania wniosku, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
W związku z powyższym, orzeczono więc jak w sentencji.
Na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a., a także w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego na rzecz ZUS 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który w imieniu ZUS sporządził skargę kasacyjną.