Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 października 2018 r., sygn. akt I GSK 1099/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 czerwca 2016 r. sygn. akt III Sa/Po 1053/15, oddalił skargę K. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz umorzenie postępowania w sprawie wniosku o umorzenie należności w części dotyczącej składek za pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P., decyzją z [...] sierpnia 2015r. po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie własne oraz ubezpieczenie za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika oraz decyzję z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej umorzenia nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na dzień rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zachodziła całkowita nieściągalność zadłużenia w rozumieniu art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 267 ze zm.; dalej: ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych).

W ocenie organu skarżąca posiada nieruchomość, na której ZUS dokonał zabezpieczenia swoich wierzytelności. Ponadto, skarżąca pobiera świadczenia emerytalne w kwocie 1.111,38 zł netto miesięcznie. Po wskazaniu przez skarżącą ponoszonych wydatków związanych z utrzymaniem (147,95 zł miesięcznie, rata kredytu mieszkaniowego 187,55 CHF, oraz pozostałe zobowiązania dochodzone są w trybie egzekucyjnym) organ nie znalazł podstaw do zakwalifikowania sytuacji materialnej oraz zdrowotnej jako stanu wskazanego w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

W odniesieniu do żądania umorzenia nieopłaconych składek w części finansowanej przez ubezpieczonych organ wyjaśnił, że nie podlegają umorzeniu, gdyż przepisów art. 28 i 29 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie stosuje się do takich należności (art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Wobec powyższego postępowanie administracyjne w tym zakresie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 105 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego). Rozpoznając skargę na decyzję organu z [...] sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu kontrolą sądowoadministracyjną został objęty akt indywidualny (decyzja) o charakterze uznaniowym wydany w trybie i na podstawie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm.), w ramach którego Sąd nie stwierdził, ani błędnej wykładni, ani błędnego zastosowania prawa materialnego.

W ocenie WSA Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo uznał, że przepis art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oparty jest na konstrukcji uznania administracyjnego, co oznacza, że w zakresie umorzenia należności z tytułu składek, czy to z uwagi na całkowitą ich nieściągalność (art. 28 ust. 2 i 3 powołanej ustawy), czy też z uwagi na ważny interes osoby zobowiązanej oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych (art. 28 ust. 3a i 3b przedmiotowej ustawy), Zakład Ubezpieczeń Społecznych miał prawo odmówić umorzenia zaległości także wówczas, gdy w konkretnej sprawie zostałyby spełnione przesłanki do wydania decyzji uwzględniającej wniosek o umorzenie. Skutkiem oparcia kompetencji orzeczniczych o uznanie administracyjne jest to, że strona postępowania nie ma roszczenia o wydanie rozstrzygnięcia o treści przesądzonej ustawowo.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że kompetencja umorzenia zaległości składkowych nie obejmuje zaległości z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek (art. 30 o systemie ubezpieczeń społecznych). Zatem w tym zakresie postępowanie administracyjne podlegało umorzeniu, jak bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych (art. 105 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). Sąd uznał nadto, że analiza akt administracyjnych, treści zarzutów skargi oraz treść pisma pełnomocnika ustanowionego dla skarżącej z urzędu nie uzasadniała stanowiska, że ujawnione naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Zgodnie dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest właścicielką nieruchomości, na której zostały zabezpieczone należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Z akt sprawy wynika także, że na nieruchomości zabezpieczone zostały także należności Spółdzielni Mieszkaniowej na kwotę 165.162,26 zł, natomiast skarżąca uzyskuje dochody ze świadczeń emerytalnych w wysokości 1.910 zł brutto miesięcznie. Ze wskazanego świadczenia prowadzona jest egzekucja sądowa, w tym egzekucja należności ZUS. Potrącenia wynoszą 477,41 zł miesięcznie. Kwota pozostająca do dyspozycji Wnioskodawczyni to 1.111,38 zł miesięcznie. Skarżąca zadeklarowała, że z tej kwoty uiszcza opłaty za mieszkanie i media (47,95 zł miesięcznie) oraz koszty związane z leczeniem (100 zł miesięcznie), a ponadto ratę kredytu mieszkaniowego (187,55 CHF miesięcznie, czyli około 740 zł miesięcznie).

W ocenie Sądu organy uwzględniły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zostały ujawnione żadne inne niż stwierdzone powyżej dowody, czy fakty, które wskazywałyby, że zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia okoliczności istotnych dla załatwienia kontrolowanej sprawy (art. 7 kpa). W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca nie kwestionowała też ustaleń faktycznych, zatem Sąd za prawidłową przyjął podstawę oceny legalności zaskarżonej decyzji. Oceniając niekwestionowane ustalenia faktyczne, co do sytuacji rodzinnej i majątkowej zobowiązanej, jako uzasadniające zarzut, że decyzja o odmowie zaległych należności składkowych została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, WSA wyjaśnił, że organ w żadnym zakresie nie kwestionował trudnej sytuacji materialnej skarżącej.

Zakład nie skorzystał z możliwości umorzenia zaległości z uwagi na brak całkowitej nieściągalności zaległych składek oraz brak stwierdzenia okoliczności określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W ocenie WSA, uzasadnienie zaskarżonej decyzji ujawnia, że realizując kompetencję o charakterze uznania administracyjnego Zakład odniósł się nie tylko do ustawowych przesłanek przyznania ulgi w spłacie należności z tytułu składek, ale podejmując decyzję rozważał także słuszny interes strony i interes publiczny (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), w zakresie możliwości wyboru rozstrzygnięcia, czyli umorzenia zaległości bądź odmowy przyznania ulgi.

Sąd dodał nadto, że skarżąca nie wykazała, iż jest osobą przewlekle chorą lub, że musi sprawować opiekę nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Natomiast organ uznaje, że obciążenia kredytowe zobowiązanej nie są wystarczającą przesłanką dla umorzenia zaległości pomimo trudnej sytuacji materialnej skarżącej. Przyznanie takiej ulgi prowadziłoby do naruszenia interesu publicznego, gdyż skutkiem uwzględnienia żądania byłoby zwolnienie spod egzekucji osiąganych dochodów oraz posiadanego majątku. Oceniając i analizując § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne WSA wyjaśnił, że Zakład działał w zakresie uznania administracyjnego. Nawet po stwierdzeniu, że brak umorzenia należności z tytułu składek, pociąga ciężkie dla zobowiązanej skutki, organ mógł nie uwzględnić żądania.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazywały, że takie rozstrzygnięcie było usprawiedliwione ochroną interesu publicznego, a w szczególności brakiem akceptacji dla prowadzenia gospodarki finansowej z naruszeniem zasady równoważnego traktowania powinności finansowych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniające wybór rozstrzygnięcia były rzeczywiste i stanowiły zgodną z prawem podstawę odmowy umorzenia zaległości z uwagi na obowiązek ochrony interesu publicznego, którym była dbałość o stan finansów ubezpieczeń społecznych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła K. R. wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.):

1. 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj.
2. a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm., zwany dalej: "kpa") poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie skarżonych decyzji, pomimo że zostały one wydane w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, w tym stan majątkowy i zdrowotny skarżącej, zaś ani organ, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie działali w słusznym interesie skarżącej, bowiem nie wyjaśnili wyczerpująco okoliczności sprawy i błędnie ustalili stan majątkowy skarżącej wskazując, że jest ona właścicielem nieruchomości, podczas gdy nieruchomość ta została zlicytowana, a także błędnie ustalili stan zdrowotny skarżącej przyjmując, że nie jest on na tyle ciężki by uzasadniał umorzenie należności;
3. b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 86 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo niezebrania wyczerpującego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, a także brak wszechstronnej oceny posiadanego materiału dowodowego, z którego m.in. wynikało, że organ zamierzał dokonać zabezpieczenia na nieruchomości, której skarżąca nie jest już właścicielem;
4. c. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 4 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, w sytuacji gdy Sąd nie uwzględnił, iż organowi pewne fakty dotyczące majątku oraz stanu zdrowia skarżącej winne być znane z urzędu, albowiem przed organem toczyło się postępowanie o przyznanie renty i wcześniejszej emerytury dla Skarżącej, a także organ prowadzi przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne i był jej wierzycielem hipotecznym (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo niezapewnienia skarżącej prawidłowego jej udziału w postępowaniu i zapewnienia możliwości jej wypowiedzenia się co do twierdzeń organu oraz przesłuchania jej;
5. d. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym uznanie, iż organ dokonał zajęcia nieruchomości należącej do skarżącej w toku niniejszego postępowania, a także iż skarżąca posiada nieruchomość, z której w przypadku jej zbycia można by z uzyskanej ceny zaspokoić roszczenia organu, podczas gdy w aktach sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których można by było wyciągnąć powyższe wnioski, a zatem stan majątkowy, jak i zdrowotny winne być znane organowi;
6. e. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 77 § 4 kpa, art. 80 kpa, art. 10 kpa, art. 11 kpa poprzez oddalenie skargi na decyzję naruszającą przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego;
7. f. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo że ta nie zawierała pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego i nie wskazywała dowodów, na podstawie których została wydana decyzja, bez wyjaśnienia stanu faktycznego;
8. g. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo wydania jej z uchybieniem przepisów art. 7kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 77 § 4 kpa, art. 80 kpa, art. 10 kpa, art. 11 kpa;
9. h. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego odniesienia się do argumentacji skarżącej podniesionej w skardze do WSA.
10. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 pkt 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. z dnia 7 czerwca 2016 roku, Dz.U. z 2016 r. poz. 963) w zw. z § 3 pkt 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia 31 lipca 2003 roku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż opłacenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotne nie pozbawiłoby skarżącej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, podczas gdy skarżąca wykazała, iż otrzymuje emeryturę nieznacznie przekraczającą minimum socjalne, zaś z uwagi na zły stan zdrowia wydatki jej wynoszą więcej niż przeciętnego zdrowego emeryta ujętego w ramach minimum socjalnego.

W uzasadnieniu podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, skarżąca przedstawiła argumenty na ich poparcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Jako, że w kontrolowanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione zostały w pkt od 1 do 8 petitum skargi kasacyjnej. Dotyczą one wydania decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, błędnie ustalony stan zdrowia skarżącej, błędnie ustalony stan majątkowy skarżącej w zakresie posiadania przez nią nieruchomości, niezebranie przez organ wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i nie zapewnienie skarżącej prawidłowego udziału w postępowaniu, w tym pozbawienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do twierdzeń organu i nie przesłuchanie jej, których to okoliczności nie zauważył Sąd pierwszej instancji i nie uchylił decyzji. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut podniesiony w pkt. 9 petitum skargi kasacyjnej a mianowicie zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 par. 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego odniesienia się do argumentacji skarżącej podniesionej w skardze do WSA.

W ocenie NSA Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego na podstawie tego przepisu wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów.

Taka sytuacja nie zachodzi w kontrolowanej sprawie. Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 par. 1 kpa w zw. z art. 86 kpa, art. 77 par. 4, art. 10 par. 1 kpa art. 80 kpa, 11 kpa, i w zw. z art. 7 Konstytucji RP są również pozbawione podstaw prawnych. Wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy i nie narusza wskazanych przepisów postępowania. Zauważyć należy, że skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych dotyczących jej sytuacji rodzinnej i majątkowej dokonanych przez organy. Uważa natomiast, że z uwagi na ciężące na niej zobowiązanie z tytułu spłaty pożyczki mieszkaniowej w wys. 740, 00 zł, oraz zły stan zdrowia organ powinien umorzyć ciążące na skarżącej zaległości z tytułu należności składkowych z uwagi na brak całkowitej nieściągalności. Zakład nie skorzystał z możliwości umorzenia zaległości z uwagi na brak całkowitej nieściągalności zaległych składek oraz z uwagi na brak stwierdzenia okoliczności określonych w par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Podkreślić należy, że Zakład działał w zakresie uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet po stwierdzeniu, że brak umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, pociągnie dla zobowiązanej ciężkie skutki finansowe, organ może nie uwzględnić żądania. Ważne jest, by ta decyzja o odmowie umorzenia należności wydana została w warunkach nie przekroczenia granic uznania administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na ustalenia faktyczne w sprawie, organy tej granicy nie przekroczyły. Rozważyły bowiem zarówno interes zobowiązanej jak i interes publiczny. Skoro skarżąca dobrowolnie reguluje wybrane zobowiązania cywilnoprawne, a domaga się całkowitego zwolnienia jej od zobowiązań publicznoprawnych to uzasadnione jest stanowisko zarówno organu jak i Sądu pierwszej instancji, że odmowa umorzenia tych zobowiązań jest usprawiedliwiona ochroną interesu publicznego.

Skarżąca powołując się na fakt, iż należąca do niej nieruchomość została zlicytowana twierdzi, że organ a za nim Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił san faktyczny sprawy. Wskazać należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżąca była właścicielką powołanej wyżej nieruchomości, zatem zarzut ten jest nieuprawniony. Z treści przedstawionego przy skardze kasacyjnej postanowienia Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt [...] wynika, że nieruchomości stanowiące własność skarżącej zostały zlicytowane w 2016 r. podczas, gdy zaskarżona decyzja Zakładu ubezpieczeń Społecznych nr [...] r. o utrzymaniu w mocy decyzji o umorzeniu postępowania oraz decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu składek wydana została [...] sierpnia 2015 r. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegający na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 28 pkt 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z par. 3 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia 31 lipca 2003 r. (tj. Dz. U. z dnia 7 czerwca 2016 r., poz. 963) poprzez jej niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż opłacenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotne nie pozbawiłoby skarżącej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Rozważając jaką decyzję wydać, organ rozważył słuszny interes strony i interes publiczny uznając, że nie może być akceptacji dla prowadzenia gospodarki finansowej z naruszeniem zasady równoważnego traktowania powinności finansowych. W sytuacji zmiany warunków finansowych skarżącej, bądź pogorszenia jej stanu zdrowia może ona ponownie wystąpić z wnioskiem o umorzenie zaległych należności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił z powodu nieusprawiedliwionych podstaw.