Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 marca 2013 r., pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w K. - ustanowiony w sprawie radca prawny M. N. złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 1287/11 poprzez zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, powołując się na treść przepisów art. 204 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać złożony w terminie czternastu dni od jego doręczenia z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się od dnia jego ogłoszenia – jedynie w wypadku, gdy Sąd, rozpoznając sprawę, nie orzekł o całości skargi lub nie zawarł w wyroku dodatkowego orzeczenia, które winien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie wniosek w tym przedmiocie złożony został w terminie wskazanym w powołanym wyżej przepisie.
Powołane we wniosku przepisy art. 204 i art. 205 p.p.s.a. stanowią podstawę zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny kosztów postępowania w wyroku oddalającym skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że z protokołu rozprawy przed NSA w dniu 18 grudnia 2012 r., wynika, że pełnomocnik organu był obecny na posiedzeniu Sądu oraz zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, przy czym w orzeczeniu nie rozstrzygnięto wniosku organu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego – w tym wypadku obejmujących udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W myśl przepisu art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. Ponieważ w wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd nie rozstrzygnął wniosku organu o zwrot kosztów postępowania, wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie jest zasadny.
Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 207 § 2 p.p.s.a. pozwala na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi przytoczony przepis.
We wszystkich połączonych do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawach występował podobny stan faktyczny i prawny, co miało wpływ na nakład pracy pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej. Pełnomocnik nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną. Jego udział ograniczył się jedynie do reprezentowania organu na rozprawie przed NSA w dniu 18 grudnia 2012 r. Stąd zasady słuszności, określone w art. 207 § 2 p.p.s.a., przemawiały za odstąpieniem od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Z uwagi na to, że w wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 1287/11, nie rozstrzygnięto o kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku w tym zakresie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 207 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.