Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu), wyrokiem z 29 sierpnia 2018 r., sygn. III SA/Po 83/18, oddalił skargę D., z siedzibą w B. (dalej zwanej spółką lub skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], [...], w przedmiocie określenia długu celnego, z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z 29 sierpnia 2018 r. wniosła spółka, zaskarżając go w całości.
Przedmiotowemu orzeczeniu zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), tj. art. 174 pkt 2 P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 145 ust. 1 lit. c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 w zw. z art. 180 ust. 1, art. 187 ust. 1, art. 194 oraz art. 197 ust. 1 Ordynacji (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.), poprzez:
- - niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność w sprawie, w szczególności brak wyjaśnienia okoliczności wynikających z zeznań kierowcy w zakresie telefonów otrzymywanych przez obywateli T. w trakcie jazdy i wskazania przez nich miejsca rozładunku oraz oparcia rozstrzygnięcia na podstawie nieaktualnej informacji z toczącego się postępowania karnego na terenie B., która pochodzi z 2016 r., nieprzesłuchania przedstawicieli firmy S., która wprowadziła do systemu internetowego spedytor.bg zlecenie transportowe na trasie [...],
- - dokonanie całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz poczynienie sprzecznych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanych z naruszeniem zasad logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego, co doprowadziło do uznania, że skarżąca miała świadomość, że zlecenie transportowe dotyczy trasy [...], a nie [...] oraz iż towar jest pod nadzorem w przypadku gdy faktycznie nie przekazano skarżącej, przed wykonaniem transportu, w/w dokumenty, a skarżąca pozostawała w uzasadnionym przekonaniu, iż zlecono jej usługę na trasie [...] mając na uwadze zlecenie transportowe oraz stawkę za transport, a w konsekwencji uznanie, iż skarżąca należy do kręgu podmiotów zobowiązanych,
- - niewyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie, kto dokonał zgłoszenia towaru do bazy ogłoszeń spedytor.net, wpisując jako trasę [...] i ukrył, iż towar znajduje się pod nadzorem, co pozwoliłoby wyjaśnić role poszczególnych uczestników postępowania,
- - błędne uznanie, iż skarżąca dokonała usunięcia towaru spod dozoru celnego, pozostające w sprzeczności z ustaleniami postępowania karnego, prowadzonego na terenie B. w ramach którego jeszcze, jak wynika z informacji skarżącej, nie ustalono sprawców, w przypadku gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżącej zlecono dokonanie usługi transportowej towaru wewnątrzwspólnotowego, niebędącego pod dozorem celnym, na trasie [...],
- - wyprowadzenie błędnego wniosku, nieznajdującego żadnych podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym, z naruszeniem zasad logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego, iż skarżąca przy zachowaniu należytej staranności, powinna się o tym dowiedzieć, co doprowadziło do uznania przez organ, iż skarżąca jest solidarnym dłużnikiem celnym, w przypadku gdy podczas przekazywania towaru podmioty odpowiedzialne za zlecenie transportu oraz przekazanie towaru nie dopełniły obowiązków typowych dla towarów znajdujących się pod dozorem celnym,
- - błędne uznanie, iż przedstawiony dokument CMR przez skarżącą stanowi jedynie linię obrony skarżącej, w przypadku gdy okoliczności z niego wynikające pokrywają się z pozostałym materiałem dowodowym w postaci: zeznań kierowcy, pracownika skarżącej, jej zarządcy, ogłoszenia w serwisie internetowym, faktury za wykonany transport (niezakwestionowane przez organ, na które organ sam się powołuje w decyzji),
- - zwolnienie z odpowiedzialności podmiotów (S. A.S., z siedzibą w T., O. Ltd oraz M. Sp. z o.o.) w przypadku gdy w/w podmioty nie dochowały należytej staranności, będąc profesjonalistami, w zakresie prawidłowego zlecenia transportu podwykonawcy, poprzez zlecenie transportu na trasie z P. do B., zamiast z P. do T. oraz nie zaopatrzyli kierowcy w odpowiednie dokumenty celne, z których wynikałoby, iż przewożony towar jest pod nadzorem,
- - naruszenie zasad sporządzenia uzasadnienia wyroku poprzez ograniczenie się do wskazania przyjęcia bądź odrzucenia postawionych przez skarżąca tez, poprzez niewskazanie dlaczego organ uznał, iż skarżąca jest podmiotem, którego można uznać za dłużnika w zakresie należności celnych, a w szczególności: nie wskazano podstawy prawnej oraz faktycznej w wyniku której uznano, iż skarżąca miała świadomość, iż towar znajduje się pod dozorem celnym, co skutkowało uznaniem jej za podmiot odpowiedzialny, a trzy podmioty zwolniono z odpowiedzialności, co doprowadziło do pozbawienia strony możliwości zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia, odniesienia się do nich i poddania rozstrzygnięcia organu właściwej kontroli instancyjnej,
- 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 174 ust. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:
- - naruszenie art. 203 ust. 3 poprzez uznanie, iż spełnia ona przesłanki pozwalające na uznanie jej za dłużnika w rozumieniu w/w przepisu prawa w przypadku, gdy skarżąca nie miała świadomości, iż towar znajduje się pod nadzorem,
- 3. brak właściwości P. organów podatkowo-celnych do rozpoznania niniejszej sprawy oraz do określenia kwoty długu podatkowego oraz celnego, jak również kręgu podmiotów zobowiązanych solidarnie do zapłaty tych należności, w przypadku gdy właściwymi organami do rozpoznania niniejszej sprawy są organy podatkowo-celne Republiki B. (art. 215 ust. 1 tiret pierwsze oraz art. 71 Prawa celnego),
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka podkreśliła, że przyjęła zlecenie transportowe na trasie [...], znajdujące się w największym serwisie internetowym dla spedytorów. Nie ustalono zaś kto to ogłoszenie zamieścił. To zaś między innymi wskazuje, w połączeniu chociażby z brakiem informacji o tym, że towar jest pod dozorem celnym, że skarżąca kasacyjnie nie wiedziała i nie powinna wiedzieć, że towar jest nieunijny, a także że jest pod dozorem celnym.
To podmioty odpowiedzialne za wysyłkę nie dochowały należytej staranności w zakresie zabezpieczenia towarów.
W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że Sąd I instancji błędnie uznał, że podstawą przemieszczenia towarów był dokument CMR. Brak jest też dowodu, że przedstawione przez innych uczestników postępowania dokumenty w postaci dokumentu CMR (trasa [...]) oraz dokumenty celne, świadczące o tym, że towar jest pod dozorem, zostały przekazane skarżącej przed realizacją zlecenia transportowego.
Zdaniem spółki wybór wykonawcy bądź podwykonawcy nie zwalnia podmiotów odpowiedzialnych z obowiązków związanych z towarem będącym pod nadzorem.
Spółka podkreśliła, że w postępowaniu jakie prowadziła b. prokuratura, nie stwierdzono naruszeń z jej strony czy też kierowcy.
Tak samo organ nie odniósł się do kwestii swojej właściwości, tymczasem właściwe do rozstrzygnięcia sprawy były organy b. Brak odpowiedzi przez stronę b., w terminie 3 miesięcy, nie uprawnia, zgodnie z art. 450b rozporządzenia 2453/93, do stwierdzenia właściwości P. ego organu.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie, na także zasądzenie od spółki na swoją rzecz kosztów postepowania kasacyjnego.
O. L., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W przedmiotowej sprawie formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autorka zarzuciła Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego. W tym drugim przypadku nie wskazała jednak wprost czy uchybienie regulacjom materialnoprawym miało miejsce poprzez ich niewłaściwą wykładnię czy też błąd w zakresie subsumpcji.
Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 – dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że w tym zakresie skarżąca kasacyjnie podniosła uchybienie przez Sąd art. 145 ust. 1 lit. c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 w zw. z art. 180 ust. 1, art. 187 ust. 1, art. 194 oraz art. 197 ust. 1 Ordynacji, poprzez zaakceptowanie niepodjęcia przez organy wszystkich czynności, jaki były konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonania przez nie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Niezależnie jednak od tego zarzuciła także Sądowi I instancji naruszenie zasad sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wskazane wyżej wymogi, w tym między innymi podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.
WSA w Poznaniu przytoczył podstawy obciążenia odpowiedzialnością skarżącej kasacyjnie, wymieniając w tym zakresie regulacje WKC, tj. art. 96 ust. 2 i art. 203 ust. 3 WKC, a także wyjaśniając zasadność ich zastosowania w stanie faktycznym sprawy.
Sąd I instancji nie ograniczył się także, wbrew sugestiom ze strony spółki, wyłącznie do oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustosunkowano się bowiem do całokształtu okoliczności sprawy, w tym także do kwestii zasadności pociągnięcia do odpowiedzialności solidarnej innych podmiotów.
W tym miejscu należy zaznaczyć, iż poprzez zarzut oparty na naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować jedynie sposób skonstruowania uzasadnienia wyroku, z punktu widzenia wymogów jakie ustawodawca określa w tym przepisie, a nie jego merytoryczną zasadność, z czym mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Tak samo poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można podważać prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, gdyż przepis ten w żaden sposób nie odnosi się do problematyki zbierania materiału dowodowego oraz jego oceny.
Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty związane z uchybieniem regulacjom prawa formalnego, to również w tym zakresie brak jest podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej kasacyjnie.
Przechodząc do rozważań w tym względzie, na wstępie należy zaznaczyć, iż konstruując przedmiotowy zarzut, skarżąca kasacyjnie uczyniła to w sposób nie w pełni poprawny. W powiązaniu bowiem z art. art. 145 ust. 1 lit. c P.p.s.a., jako naruszone wskazała regulacje art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 w zw. z art. 180 ust. 1, art. 187 ust. 1, art. 194 oraz art. 197 ust. 1 Ordynacji. Przepisy tej ostatniej ustawy stosuje się na gruncie postępowania celnego nie wprost, ale jedynie odpowiednio i to w dodatku w ograniczonym zakresie.
W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 167, ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.
Wśród wskazanych wyżej przepisów, odpowiednio stosowanych w postępowaniu celnym, nie ma ani art. 121 § 1, ani art. 122 i art. 124 Ordynacji, których naruszenie spółka podnosi, a które znajdują się w rozdziale 1 działu IV przedmiotowej ustawy. Do tego rozdziału art. 73 Prawa celnego jednak nie odsyła.
Z związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie można mówić o naruszeniu tych regulacji.
Przedstawiona wadliwość w zakresie kształtu i formy przedstawionego zarzutu nie uniemożliwia jednak, między innymi w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), ustosunkowania się do niego w pozostałym zakresie, w którym to spółka zarzuca niezebranie odpowiedniego materiału dowodowego, a także niewłaściwą, tj. dowolną, ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów.
Mając na uwadze literalne brzmienie zarzutu spółki w tym względzie, a także argumentację przytoczoną na jego poparcie stwierdzić należy, że uchybienia opisanym wyżej zakresie wymienionym szczegółowo przepisom skarżąca kasacyjnie upatruje przede wszystkim w niepodjęciu przez organy działań, zmierzających do ustalenia okoliczności jakie towarzyszyły samemu zleceniu jej przewozu oraz jego realizacji, a także wyjaśnienia dochowania przez nią należytej staranności w omawianym zakresie.
Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń należy zaznaczyć, że zakres odpowiedzialności konkretnego podmiotu, w niniejszym przypadku przewoźnika, za dług celny wyznaczają odpowiednie przepisy dotyczące tej materii. W niniejszym przypadku są to art. 96 ust. 2 i art. 203 ust. 3 WKC. To one zatem determinują zakres niezbędnych ustaleń faktycznych.
Z art. 96 ust. 2 WKC wynika, że osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów.
Odpowiedzialność głównego zobowiązanego oraz przewoźnika kształtuje już sam skutek niewykonania obowiązku przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia. Odpowiada on za dług celny w sposób zobiektywizowany, na zasadzie ryzyka.
W przedmiotowej sprawie wykazano, że skarżąca kasacyjnie miała świadomość tego, że przewożone przez nią towary objęte były procedurą tranzytu. Kierowca przewoźnika otrzymał dokument CMR wraz z kompletem dokumentów celnych wskazujących, że przekazany skarżącej towar znajduje się pod dozorem celnym. Dodać także należy, że autentyczność podpisu kierowcy stwierdzono na podstawie materiału porównawczego, jaki stanowiły protokoły przesłuchania kierowcy, sygnowane jego podpisem.
W tej sytuacji aWSA w Poznaniu zasadnie stwierdził, że rozstrzygające w sprawie organy poczyniły właściwe ustalenia, w stopniu niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Także zaprezentowanej przez nie ocenie dowodów nie można przypisać cech dowolności. Przeciwne twierdzenia skarżącej kasacyjnie w tym względzie są gołosłowne i pozbawione podstaw.
Nie można podzielić w związku z tym twierdzeń skarżącej, iż w sposób nieuprawniony organy zaniechały dalszych ustaleń, w zakresie okoliczności związanych ze zleceniem jej transportu, a także zdarzeniom temu towarzyszącym. Nie spoczywał bowiem na nich obowiązek poszukiwania ewentualnie jeszcze innych podmiotów, którym można by przypisać solidarną odpowiedzialność za dług celny.
W tym aspekcie dodać także należy, że w myśl regulacji prawa wspólnotowego, organy rozstrzygające konkretne sprawy celne nie mają obowiązku obciążenia solidarną odpowiedzialnością za dług celny pełnego kręgu podmiotów, w stosunku do których odpowiedzialność tego rodzaju mogłaby zostać wywiedziona. Stworzona ku temu prawna możliwość stanowi jedynie uprawnienie organu, z którego może on skorzystać, w celu efektywnego wyegzekwowania należności celnych, jednakże ograniczenie kręgu dłużników celnych, od których dochodzona jest odpowiedzialność nie może być utożsamiane z naruszeniem prawa (zob. wyrok TSUE z 18 maja 2017 r., wydany w sprawie C-154/16 "Latvijas dzelzceļš" VAS/Valsts ieņēmumu dienests).
Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, to w tym względzie spółka podniosła naruszenie art. 203 ust. 3 i art. 215 ust. 1, bez wskazania jakiego aktu prawnego są to przepisy, a w dodatku połączyła je z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., będącym przepisem wynikowym, stanowiącym podstawę uchylenia zaskarżonego aktu lub czynności, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego. Poza tym, o ile w przypadku pierwszej części zarzutu spółka podniosła bezpodstawne przypisanie jej odpowiedzialności za dług celny, to w drugim zarzuciła naruszenie przepisów o właściwości.
Kwestie właściwości organów celnych nie należą do zagadnień związanych z wykładnią i stosowaniem regulacji materialnoprawnych. Stanowią one kwestie stricte procesowe, stąd podważanie właściwości konkretnych organów może odbywać się w ramach odnoszących się do tego zarzutów.
Wprawdzie miejsce powstania długu celnego regulują przepisy prawa materialnego, niemniej jednak zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie wymaga wykazania mających na to wpływ okoliczności, a co za tym idzie prawidłowego sformułowania zarzutu w tym względzie.
W niniejszym przypadku, jak to już wyżej zasygnalizowano skarżąca kasacyjnie wskazała na uchybienie art. 203 ust. 3 i art. 215 ust. 1, bez podania aktu prawnego, z którego przepisy te pochodzą. Wprawdzie z uzasadnienia przedmiotowego zarzutu oraz jego rozwinięcia można wywieść, iż spółce chodzi o przepisy WKC, to jednak nawet w tej sytuacji brak jest podstaw do uznania zasadności jej stanowiska.
Skarżąca kasacyjnie zarzucając bowiem naruszenie omawianych przepisów podnosi, że nie miała ona świadomości, iż towar znajduje się pod dozorem, w istocie kwestionuje nie zastosowanie prawa, ale poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Tych jednak nie można podważać poprzez zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.
Stan faktyczny sprawy, ustalony przez organy, a także uznany za prawidłowy przez Sąd I instancji nie został przez skarżącą kasacyjnie skutecznie podważony, w związku z tym zarzut niewłaściwej jego subsumpcji, nie może odnieść zamierzonego przez jego autorkę skutku.
W kwestii miejsca powstania długu celnego, o którym to traktuje art. 215 WKC, na marginesie niniejszych rozważań nadmienić jedynie należy, że również w tym względzie brak jest podstaw do skutecznego podważenia stanowiska organów, które wskazały miejsce przekazania towarów kierowcy skarżącej, a także właściwie uzasadniły powiązanie tego zdarzenia z usunięciem towaru spod dozoru, do której to okoliczności odwołuje się prawodawca unijny w odpowiednich regulacjach WKC.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wynoszących 360 zł.