Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 788/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w Ś. na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie z [...] września 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
A. Spółka z o.o. w Ś. (dalej: skarżąca, spółka) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt.: "[...]" do konkursu nr [...] ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014 – 2020 w ramach Osi priorytetowej – Inteligentna gospodarka Warmii i Mazur RPWM.01.00.00.
Złożony przez spółkę wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację wymogów formalnych i został przedłożony do oceny formalno-merytorycznej Komisji Oceny Projektów, która stwierdziła, że nie spełnia on kryterium formalnego nr 1: "Kwalifikowanie się projektu w ramach danego działania/ poddziałania zgodnie z zapisami SzOOP i regulaminu".
W informacji o negatywnej ocenie projektu z [...] sierpnia 2017 r. Warmińsko-Mazurska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie wskazała, że termin zakończenia realizacji projektu został określony przez spółkę na [...] grudnia 2018 r., podczas gdy zgodnie z § 4 ust. 3 regulaminu konkursu realizacja projektu musi zakończyć się najpóźniej do 31 sierpnia 2018 r. Zdaniem IP, niespełnienie wskazanego kryterium skutkowało negatywną oceną projektu, stosownie do § 11 ust. 10 regulaminu konkursu.
Pismem z [...] września 2017 r. Warmińsko-Mazurska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie nie uwzględniła protestu spółki na powyższą informację.
Stwierdziła, że zgłoszony projekt nie wpisuje się w założenia określone w SzOOP i Regulaminie konkursu. Według regulaminu konkursu realizacja projektu musi zakończyć się najpóźniej do 31 sierpnia 2018 r., wnioskodawczyni zaś w dokumentacji aplikacyjnej jako termin finansowego zakończenia realizacji projektu wskazała: [...] grudnia 2018 r. Zmiana terminu finansowego zakończenia realizacji projektu na etapie weryfikacji wymogów formalnych nie była zaś możliwa, bowiem stanowiłaby istotną modyfikację projektu w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.; dalej ustawa wdrożeniowa). Przy czym skrócenie okresu realizacji projektu o 4 miesiące podważałoby możliwość realizacji projektu przez spółkę.
WSA w Olsztynie oddalił skargę na powyższą decyzję.
W związku z głównym zarzutem skarżącej, kwestionującym wynik formalno-merytorycznej oceny ekspertów co do spełnienia przez projekt kryterium formalnego w zakresie jego kwalifikowania się w ramach danego działania/poddziałania zgodnie z zapisami SzOOP i regulaminu, Sąd wskazał, że w postępowaniu konkursowym wniosek skarżącej został poddany indywidualnej i niezależnej ocenie ekspertów, którzy wyjaśnili w sposób zrozumiały i wyczerpujący, dlaczego uznali, że wskazane kryterium nie zostało spełnione. Przy czym oceny tej dokonano dwukrotnie, przez niezależne składy Komisji Oceny Projektów. Sąd administracyjny nie ma zaś kompetencji ani też odpowiednich narzędzi procesowych, aby dokonać kolejnej merytorycznej oceny projektu, co byłoby niedozwolonym zastępowaniem organu w orzekaniu.
Sąd uznał za słuszne stanowisko organu, że weryfikacja wymogów formalnych dotyczyć może wniosków zawierających oczywiste pomyłki, braki czy niespójności. Jeżeli jednak ten sam termin zakończenia realizacji projektu, tj. [...] grudnia 2018 r., był konsekwentnie powtarzany w kolejnych dokumentach (w tym we wniosku o dofinasowanie, na stronie 1 oraz 3 w pkt 3.2 i w opisie wskaźników w części V Lista mierzalnych wskaźników projektu, w biznesplanie w sekcji C.6 zakres rzeczowy projektu oraz w harmonogramie rzeczowo-finansowym), to nie budzi zastrzeżeń stwierdzenie, że wynikało to z charakteru przedsięwzięcia, a nie oczywistego błędu. Powyższe zaś skutkowało prawidłowym ustaleniem przez IP, że projekt nie mieści się w katalogu możliwych do realizacji typów projektów w danym działaniu.
Wobec tego WSA podzielił stanowisko organu, że zmiana ważnej dla opisu zgłoszonego projektu okoliczności, jaką jest data zakończenia jego realizacji, nie była możliwa na etapie wstępnej oceny formalnej, bowiem wiązałoby się to z merytoryczną modyfikacją projektu w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Stwierdzenie na etapie oceny merytorycznej, że zgłoszony projekt nie spełnia założeń programu wynikających z SzOOP i regulaminu konkursu, tj. kryterium formalnego nr 1: "Kwalifikowanie się projektu w ramach danego działania/poddziałania zgodnie z zapisami SzOOP i regulaminu", a co za tym idzie, nie kwalifikuje go do wsparcia finansowego, było zatem prawidłowe.
Sąd uznał za bezzasadny zarzut odnośnie do wadliwości przyjętych procedur konkursowych i nieprecyzyjnego zdefiniowania określonych pojęć. WSA wskazał, że przystępując do konkursu, strona powinna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich. Przy czym przystąpienie do konkursu oznacza akceptację tych zasad. Dlatego aktualne zarzuty strony skarżącej powinny odnosić się do sposobu przeprowadzenia oceny projektu, a nie zasad konkursu znanych od początku konkursu. Zasady te nie mogą być przez stronę kontestowane w ramach niniejszego postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) ustawy wdrożeniowej poprzez niedostrzeżenie lub zaakceptowanie przez Sąd I instancji istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przez Przeciwnika skargi następujących przepisów postępowania:
art. 41 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z § 1 ust. 8 i § 2 ust. 6 i § 4 ust. 3 i § 11 ust. 9 regulaminu konkursu poprzez uznanie, że błędnie wpisana data finansowego zakończenia projektu jest niezgodna z postanowieniami regulaminu konkursu i tym samym dokonanie oceny projektu na podstawie kryteriów sprzecznych z postanowieniami regulaminu i wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków, zawartymi w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowej (dalej: SZOOP) - Oś priorytetowa 1 Inteligentna gospodarka Warmii i Mazur Działanie 1.5 Nowoczesne firmy Poddziałanie 1.5.1 Wdrożenie wyników prac B+R Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020;
art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku skutkujący błędnym przyjęciem, że nie spełniono Kryterium formalnego nr 1: Kwalifikowanie się projektu w ramach danego działania/poddziałania zgodnie z zapisami SZOOP i regulaminu;
art. 44 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej oceny wniosku przez komisję oceny projektów polegający na nieprecyzyjnym wezwaniu do uzupełnień formalnych i pomimo, że regulamin konkursu dopuszczał dwukrotną ocenę formalną – niewezwaniu skarżącej do uzupełnień formalnych w zakresie poprawy daty finansowego zakończenia projektu oraz niewskazaniu w wezwaniu formalnym informacji o konieczności dokonania korekty daty zakończenia finansowego projektu;
naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niewezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego lub usunięcia oczywistej omyłki wniosku, będące skutkiem wadliwej subiektywnej wykładni określenia "istotnej modyfikacji projektu" i stwierdzenia, że niezgodność w zakresie oznaczonej we wniosku daty realizacji projektu nie stanowi oczywistej omyłki, której usuniecie możliwe byłoby z zastosowaniem tego przepisu.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, co oznacza, że sposób ujęcia jej zarzutów wyznacza granice rozpoznawania sprawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które, w ocenie skarżącego, zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą.
Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach, wobec czego podlega oddaleniu.
Przypomnienie warunków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było w sprawie istotne, z uwagi na sposób, w jaki zostały sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej.
Zauważyć należy, że wszystkie wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty autor skargi kasacyjnej zgłosił w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tymczasem w przypadku zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej należy go zaliczyć do zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej ma istotne znaczenie dla spełnienia wymogów formalnych środka odwoławczego, wskazanych w art. 176 p.p.s.a. W przypadku zarzutów opartych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. niezbędne jest bowiem wskazanie formy naruszenia przepisów. Są to błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie. Przy zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego należy wskazać, w czym strona upatruje wadliwości interpretacji dokonanej przez sąd (czy błąd tkwi w treści zrekonstruowanej normy, przebiegu procesu wykładni, sposobie wykorzystania poszczególnych dyrektyw wykładni; wyrok NSA z 20 lipca 2011 r., II FSK 335/10,LEX nr 964560, z 15 marca 2011 r., II OSK 540/10, LEX 1080349), a także przedstawić własną wykładnię przepisu. Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu powinien być uzasadniony poprzez wskazanie błędu w określeniu konsekwencji prawnych ustalonego stanu faktycznego czy też w uznaniu ustalonego stanu faktycznego za odpowiadający stanowi faktycznemu wskazanemu w przepisie.
W przypadku zarzutów opartych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. niezbędne jest określenie, w jaki sposób zostały one naruszone i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest wykazanie, że Sąd I instancji popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z 4 marca 2014 r., II OSK 2387/12, Lex nr 1495275, z 26 lutego 2014r., II OSK 2313/12).
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej w ogóle nie wskazał – w przypadku zarzutów naruszenia przepisów postępowania – czy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dodać też trzeba – co w rozpatrywanej sprawie uznać należało za konieczne i niezbędne – że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Skarżący kasacyjnie takiej argumentacji nie przedstawił, co stanowi kolejną wadę złożonego środka odwoławczego.
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej braki nie uzasadniają wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), lecz świadczą o wypełnieniu koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Podkreślić także należy, że nawet wadliwe przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej nie dezawuuje co do zasady takiego zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z 2 września 2010 r., sygn. akt II FSK 636/09, Lex 745778, z 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 223/07, Lex 505250, z 11 lipca 2012 r., II FSK 2670/10, LEX nr 1415244).
Poza tym wskazać należy na pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), a sprowadzającego się do stanowiska, że w opisanej wyżej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny może, na postawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Istnieje zatem możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej, która nie wskazuje wyraźnie podstaw i zarzutów kierowanych pod adresem skarżonego wyroku, jeżeli na podstawie uzasadnienia tej skargi daje się jednoznacznie ustalić, jakie naruszenia podnosi autor skargi kasacyjnej.
Mimo wskazanych wad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej odnosząc się do istoty sprawy, NSA stwierdza, że Sąd I instancji trafnie uznał działanie Instytucji Zarządzającej za prawidłowe.
Ze skargi kasacyjnej wynika, iż spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który, kontrolując legalność czynności Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w przedmiocie nieuwzględnienia protestu A. Spółka z o.o. w Ś. od niewybrania zgłoszonego przez nią do dofinansowania projektu z uwagi na niespełnienia założeń programu wynikającego z SzOOP i regulaminu konkursu, uznał, że jest ona zgodna z prawem, co skutkowało – na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej – oddaleniem skargi.
Przedmiotem sporu jest to, czy błędne wskazanie we wniosku o dofinansowanie daty zakończenia realizacji projektu stanowi brak formalny, który może być – na skutek wezwania organu usunięty, czy też stanowi warunek kwalifikujący zgłoszony projekt do dofinansowania.
W punkcie wyjścia należy podnieść, że na gruncie prawa krajowego podstawowym aktem prawnym regulujący skomplikowaną materię realizacji polityki spójności, prowadzonej w celu harmonijnego i zrównoważonego rozwoju krajów członkowskich UE jest ustawa wdrożeniowa, która w art. 1 ust. 1 stanowi, że "ustawa określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi".
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy wdrożeniowej instytucja zarządzająca krajowym albo regionalnym programem operacyjnym może, przy zastosowaniu procedury określonej w dalszych postanowieniach tego artykułu, wydawać tzw. wytyczne programowe, dotyczące kwestii szczegółowych dla danego programu operacyjnego, zgodne z wytycznymi horyzontalnymi. Wytyczne programowe stanowią więc instrument realizacji krajowego albo regionalnego programu operacyjnego i mimo że nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak z uwagi na cel jakiemu służą – określenie w sposób szczegółowy dla danego programu warunków i procedur, o których mowa w art. 2 pkt 32 zawartych w wytycznych horyzontalnych, z wyłączeniem środków pomocy technicznej (art. 7 ust.
- 6) – stanowią ważny dokument systemu realizacji programu operacyjnego. Kompetencja do wydawania wytycznych programowych należy do instytucji zarządzającej danym programem operacyjnym.
W stanie sprawy uchwałą z 23 sierpnia 2016 r. nr 47/785/16/V Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego przyjął Wytyczne programowe w zakresie wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego. W załączniku nr 2 do tej uchwały określono Wytyczne w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Osi Priorytetowej Inteligentna Działanie 1.5 Nowoczesne firmy, Poddziałanie 1.5.1 Wdrożenie wyników prac B+R RPOWWiM na lata 2014-2020. Przyjęto, że początkiem okresu kwalifikowalności wydatków dofinansowanych w ramach RPO WiM 2014-2020 jest 1 stycznia 2014 r., natomiast datą końcową jest 30 czerwca 2023 r. Terminy te nie mogą wykraczać poza daty graniczne określone powyżej, o ile Regulamin konkursu i umowa o dofinansowanie nie stanową inaczej.
Uchwałą nr 76/2016 z 23 marca 2016 r. Komitet Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 ustalił kryteria wyboru projektów 1 dla Poddziałania 1.5.1 Wdrożenie wyników prac B+R, osi priorytetowej Inteligentna gospodarka Warmii i Mazur. W ramach obligatoryjnego kryterium 1 wskazano: "kwalifikowanie się projektu w ramach danego działania/poddziałania zgodnie z zapisami SZOOP i regulaminu".
Instytucja Pośrednicząca, badając spełnienie tego kryterium, zobowiązana jest do oceny, czy zgłoszony projekt wpisuje się w założenia określone w SzOOP i regulaminie, a przyjęte założenia projektu kwalifikują go do wsparcia w ramach konkursu, w ramach którego został on złożony, w szczególności: czy projekt mieści się w katalogu możliwych do realizacji typów projektów w danym działaniu, wskazanych w regulaminie konkursu.
Powyższa regulacja prawna przyznała zatem IP możliwość określenia w regulaminie – w oparciu o treść art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy wdrożeniowej – granicznego terminu zakończenia realizacji projektu.
Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie, w którym wskazała jako termin realizacji projektu datę [...] grudnia 2018 r., co było sprzeczne z postanowieniami regulaminu konkursu. W myśl bowiem § 4 pkt 3 regulaminu konkursu termin realizacji projektu musi zakończyć się 31 sierpnia 2018 r.
Wbrew stanowisku skarżącej wadliwego oznaczenia daty realizacji projektu nie można potraktować jako oczywistej omyłki czy też błędu formalnego, co skutkowałoby – zgodnie z § 10 pkt 7 regulaminu – możliwością poprawy wniosku w zakresie błędnie wpisanej daty zakończenia projektu. Wniosek w tym zakresie był kompletny, bowiem zawierał datę, stąd też organ prawidłowo przeszedł do kolejnego etapu kontroli formalno-merytorycznej, w ramach której w pierwszej kolejności IP dokonuje oceny, czy wnioski spełniają kryteria formalne określone w SzOOP i regulaminie.
Skoro wniosek nie spełniał obligatoryjnego kryterium formalnego nr 1, słusznie organy uznały, że zgłoszony przez spółkę projekt nie mieści się w katalogu możliwych do realizacji typów projektów w danym działaniu. Stąd też zarzuty określone w pkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Pozbawiony jest uzasadnionych podstaw zarzut oznaczony pkt 3 skargi kasacyjnej. W myśl art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w trakcie oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu, na wezwanie właściwej instytucji, wnioskodawca może uzupełniać lub poprawiać projekt w części dotyczącej spełnienia kryteriów wyboru projektów w zakresie określonym w regulaminie konkursu, jeżeli zostało to przewidziane w przypadku danego projektu. Uzupełnienie lub poprawienie projektu uzależnione zostało więc m.in. od ustaleń w tym zakresie regulaminu. Stosownie zaś do cytowanego wyżej z § 10 pkt 7 regulaminu uzupełnieniu lub poprawieniu podlegają jedynie braki formalne lub oczywiste omyłki. Jak już wcześniej stwierdzono, wniosek skarżącej Spółki o dofinansowanie był kompletny, a wskazana data realizacji projektu nie była wynikiem oczywistej omyłki. Słusznie Sąd I instancji podniósł, że data [...] grudnia 2018 r. była konsekwentnie powtarzana w innych dołączonych do wniosku dokumentach, co niewątpliwie świadczy o tym, że była związana z charakterem przedsięwzięcia, a nie stanowiła oczywistej pomyłki.
Za niemożnością zmiany tej daty przemawia również, w ocenie NSA, § 10 pkt 8 regulaminu, zgodnie z którym uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji. Słusznie uznał więc WSA, w ślad za organami, że skrócenie czasu realizacji projektu stanowi istotną modyfikację projektu.
W konsekwencji nie uwzględnienia ww. zarzutów skargi kasacyjnej za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Z tych względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlega oddaleniu.