Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach) wyrokiem z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 1013/19 oddalił skargę O. i B. Sp. z o.o. w K. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 3 lipca 2019 r. nr 1827/RR/2019 w przedmiocie zwrotu części dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020.
O. i B. Sp. z o.o. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.
I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
I.I. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 7a, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie.
I.II. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 ust. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Gliwicach naruszenia właściwości organu wydającego zaskarżoną decyzję - wydanie decyzji przez wadliwy organ Marszałka Województwa Śląskiego.
- II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- II. I. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 i 2 oraz art. 9, art. 61 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869, dalej: u.f.p.), art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm.) w wyniku błędnego uznania przez WSA w Gliwicach, że organ dokonał w tej sprawie kompletnych i prawidłowych ustaleń faktycznych, podczas gdy organ nie zebrał w całości dostępnego materiału dowodowego i dokonał ustaleń w oparciu o niepełny stan faktyczny, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skutkowało wydaniem błędnego wyroku przez WSA w Gliwicach w oparciu o niekompletnie i nieprawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych zawartych w art. 174 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności ustosunkował się do zarzutów opartych o podstawę kasacyjną naruszenia prawa materialnego zawartą w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tak skonstruowanej skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W realiach tej sprawy autor skargi kasacyjnej w najmniejszym nawet zakresie nie uzasadnił zarzutów zawartych w punkcie II petitum skargi kasacyjnej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł przeprowadzić kontroli zaskarżonego orzeczenie z perspektywy ww. nieuzasadnionych zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Niezasadne również okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego ujęte w punkcie I petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie I.I petitum skargi kasacyjnej należy dojść do wniosku, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 7, 77, 7a i 80 k.p.a. Z drugiej jednak strony autor skargi kasacyjnej nawet nie podjął próby wykazania, że naruszenie przepisów procedury mogło mieć w tej sprawie istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo zatem wykazanie naruszenia przepisu postępowania nie jest wystarczające dla sporządzenia poprawnej skargi kasacyjnej. Również w tym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł przeprowadzić kontroli zaskarżonego orzeczenia z perspektywy ww. zarzutów naruszenia prawa procesowego.
Odnosząc się wreszcie do zarzutu zawartego w punkcie I.II petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, że art. 156 ust. 1 pkt 1 k.p.a. jest przepisem prawa materialnego, a nie procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zdecydowanie nie podziela stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej jakoby WSA nie uwzględnił naruszenia właściwości organu wydającego zaskarżoną decyzję - wydanie decyzji przez wadliwy organ Marszałka Województwa Śląskiego. Zgodnie z art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji.
Ocena przez WSA w Gliwicach zaskarżonej decyzji w kontekście art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa zasługuje na pełną aprobatę i nie stanowi spełnienia przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 ust. 1 pkt 1 k.p.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).