Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1559/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I SA/Go 448/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "H." sp. j. w G. (zwanej dalej także: "spółką", "skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję, określił, że decyzja ta nie może być wykonana i zasądził do organu na rzecz spółki koszty postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez organy celne w firmie "H." sp. j. w G. ustalono, że w okresie od 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2005 r. dokonywała ona sprzedaży oleju opałowego osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym. W efekcie stwierdzono, że w okresie od 1 stycznia do 31 maja 2005 r., spółka dokonując 87 transakcji sprzedaży oleju opałowego, nie uzyskała od nabywców oświadczeń, o których mowa w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) - zwanego dalej: "rozporządzeniem".

W wyniku powyższych ustaleń, Naczelnik Urzędu Celnego w Z., postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2005 r., a następnie - decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. - określił skarżącej, w związku z dokonywanym obrotem olejem opałowym, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za ten miesiąc.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła w ustawowym terminie odwołanie.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] maja 2012 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając, że skarżąca, dokonując sprzedaży oleju opałowego osobom fizycznym nie prowadzącym działalności gospodarczej, udokumentowanej paragonami z kasy fiskalnej o numerach od 30001 do 30013 nie uzyskała od nabywców tego oleju oświadczeń spełniających wszystkie wymogi formalne określone w § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. Brak właściwych oświadczeń spowodował, że Naczelnik Urzędu Celnego w Z. trafnie odmówił spółce zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego obowiązującej dla oleju opałowego i zasadnie opodatkował ten olej według wyższej stawki obowiązującej dla oleju napędowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 § 1 ordynacji podatkowej poprzez jego pominięcie i wydanie tym samym decyzji w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego, które wygasło z mocy prawa wskutek przedawnienia, Dyrektor Izby Celnej, stwierdził że w sprawie nastąpiło z dniem [...] czerwca 2006 r. zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym zarzut przedawnienia uznano za bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 180 i art. 181 w związku z art. 284a § 3 ordynacji podatkowej organ II instancji wskazał, że z dokumentów zebranych w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż zatrzymania oświadczeń nabywców dokonano w trybie kodeksu postępowania karnego i kodeksu karnego skarbowego, a nie w trybie przepisów ordynacji podatkowej. Natomiast Naczelnik Urzędu Celnego w Z. uprawniony był do włączenia ich jako dowody w prowadzonych postępowaniach: kontrolnym i podatkowym, albowiem zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej oświadczenia te, jako materiały zebrane w toku postępowania karnego skarbowego, mają przymiot dopuszczalnych dowodów w postępowaniach prowadzonych przed organami podatkowymi.

Odnosząc się do zarzutów rażącego naruszenia ordynacji podatkowej, w szczególności przepisów: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 wzw. z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, polegające na zaniechaniu dochodzenia w sprawie ustalenia prawdy obiektywnej, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy, polegające na gromadzeniu materiału dowodowego w sposób wybiórczy oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 194 § 1 w związku z art. 187 § 1 ustawy, polegające na ustaleniu błędnego stanu faktycznego, w tym na błędnym ustaleniu treści przeprowadzonego dowodu z dokumentu urzędowego, Dyrektor Izby Celnej w R. wskazał, że kwestia pozyskania oświadczeń została już wyjaśniona na etapie kontroli podatkowej wszczętej w dniu [...] stycznia 2007 r. Została ona udokumentowana uwierzytelnionymi kopiami dwóch protokołów zatrzymania (przyjęcia) przedmiotów, sporządzonych w dniu [...] maja 2005 r. Analiza akt sprawy potwierdza fakt, iż zarówno protokół zatrzymania rzeczy z dnia [...] maja 2005 r. jak i protokół kontroli podatkowej z dnia [...] lutego 2007 r. były w dyspozycji skarżącej.

Uczestniczyła ona bardzo aktywnie w całym postępowaniu przed organem I instancji, przeglądając akta sprawy, robiąc z nich notatki i odpisy, w związku z czym musiała mieć świadomość w jaki sposób sporne oświadczenia zostały pozyskane przez organ podatkowy, jak też miała świadomość faktu przeprowadzenia kontroli ich treści w siedzibie urzędu, w trakcie powyższej kontroli podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r., Dyrektor Izby Celnej w R. wskazał, że poczynione ustalenia dowodzą, iż w momencie kontroli skarżąca nie posiadała właściwych oświadczeń przynależnych do w/w paragonów, w związku z czym nie spełniała, określonych w § 4 rozporządzenia wymogów do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej skargę złożyła spółka H. zarzucając jej naruszenie art. 70 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, które wygasło wskutek przedawnienia w dniu 31 grudnia 2010r., orzekanie na podstawie § 4 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 22 kwietnia 2004r., który jest niezgodny z Konstytucją RP, oraz liczne rażące naruszenia prawa procesowego: tj. naruszenie art. 180, 181 w zw. z art. 284a § 3 O.p. przez uznanie za dowody dokumentów pozyskanych w sposób sprzeczny z prawem, naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 124 w zw. z art. 187 § 1, 188 i 191 O.p. przez zaniechanie ustalenia prawdy obiektywnej oraz sprzeczność istotnych ustaleń z materiałem dowodowym sprawy, prowadzące do naruszenia § 4 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, naruszenie art. 285 § 1 i 285a O.p. polegające na pozbawieniu strony udziału w czynnościach kontrolnych.

Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, a ewentualnie o ich uchylenie jako naruszających prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 §1 i art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego pominięcie i wydanie tym samym decyzji w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego, które wygasło z mocy prawa wskutek przedawnienia, wskazano, że organ I instancji wszczął postanowieniem [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. postępowanie karne skarbowe, które do dnia wydania rozstrzygnięcia podatkowego przez ten organ nie zostało zakończone. Niewątpliwie, zdaniem Sądu, wszczęcie nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia i było związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Podnoszona przez stronę kwestia prawidłowości wydania postanowienia z dnia [...] czerwca 2006 r. zdaniem WSA nie mogła być przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny - gdyż nie rozpoznaje on spraw karnych skarbowych. Natomiast postanowieniu powyższemu przysługuje walor dokumentu urzędowego (art.194 § 1 ordynacji podatkowej). Zostało ono bowiem sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej.

WSA podkreślił, że wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. (P 30/11) Trybunał Konstytucyjny orzekł że art. 70 § 6 pkt. 1 ordynacji podatkowej w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu określonego w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.

WSA wskazał, że na podstawie akt sprawy, nie można wywieść czy skarżąca w jakikolwiek sposób została poinformowana o wszczęciu dochodzenia najpóźniej z upływem terminu przedawnienia. Organ podatkowy nie poczynił w tej mierze żadnych ustaleń poprzestając na stwierdzeniu, że w dniu [...].06.2006r. wydano postanowienie o wszczęciu dochodzenia, co w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego było niewystarczające do ustalenia, czy nastąpiło zawieszenie postępowania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Organ podatkowy bowiem nie podjął czynności procesowych zmierzających do ustalenia, czy skarżąca w jakikolwiek sposób została poinformowana o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego przed upływem terminu przedawnienia (czym naruszono art. 122 ordynacji podatkowej).

Za niezasadny uznano zarzutu niekonstytucyjności § 4 ust. 5 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r, ponieważ Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 września 2010 r. w sprawie o sygnaturze P 94/08 uznał, że § 4 ust. 5 cytowanego wyżej rozporządzenia jest zgodny z art. 2 oraz art. 217 w związku z 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto Sąd odniósł się do zarzutu naruszenia art. 180 § 1 i art. 181 w zw. z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej, polegającego na uznaniu za dowód w sprawie dokumentów, które zdaniem skarżącej nie mogły stanowić dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy art. 284a §3 Ordynacji podatkowej, bowiem zostały pozyskane w sposób sprzeczny z prawem. Dotyczyło to zatrzymanych w dniu [...] maja 2005 r. dokumentów źródłowych Spółki, zawierających m. in. oświadczenia nabywców oleju opałowego. Zdaniem Sądu dokument (protokół) z dnia [...] maja 2005 r. sporządzono na podstawie regulacji zawartych w kodeksie postępowania karnego oraz kodeksie karnym skarbowym, a zatem nie można do niego stosować regulacji z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej. Protokół ten jest ponadto dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem został sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej. Dodatkowo art. 180 Ordynacji podatkowej nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Za niezasadny uznano również zarzut dotyczący naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 w zw. żart. 187 § 1, art. 188 przez niewyjaśnienie wszystkich (istotnych dla rozstrzygnięcia) okoliczności sprawy w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę.

Nie uwzględniono również zarzutu spółki dotyczącego naruszenia art. 285 § 1 i art. 285a Ordynacji podatkowej przez pozbawienie strony czynnego udziału w czynnościach kontrolnych. Z uzasadnienia skargi wynika, że zarzut ten jest skierowany do Naczelnika Urzędu Celnego w Z., czyli organu pierwszej instancji, natomiast skarga jest wnoszona od decyzji organu odwoławczego. Strona nie wykazała, aby została pozbawiona prawa do czynnego uczestnictwa przez organ odwoławczy.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. sąd podkreślił, iż poczynione w toku postępowania ustalenia są prawidłowe, a prawo do zastosowania stawki podatku akcyzowego właściwej dla oleju opałowego zależy od spełnienia wymogów formalnych, jakimi są konieczność uzyskania od nabywcy oleju oświadczenia zawierającego wymagane przepisami informacje, obowiązek dołączenia tego oświadczenia do dokumentu sprzedaży bądź naniesienia na oświadczeniu danych identyfikacyjnych dokumentu sprzedaży oraz obowiązek przechowywania tych oświadczeń przez okres 5 lat. W sytuacji zaś, gdy oświadczenia są nieprawidłowe albo niepełne, nie można uznać, że sprzedawca winien być uprawnionym do skorzystania z obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Ponadto sąd nie przychylił się do argumentacji spółki odnoszącej się do braku na oświadczeniach nabywców numeru PESEL i NIP oraz braku wskazania typu i rodzaju urządzenia grzewczego.

W konkluzji Wojewódzki Sad Administracyjny wskazał, że organ rozpoznając ponownie sprawę powinien przeprowadzić postępowanie, w celu ustalenia czy skarżąca przed upływem terminu przedawnienia została poinformowana o wszczęciu postępowania karno-skarbowego. W zależności od tychże ustaleń organ winien podjąć stosowne kroki procesowe.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "H." sp. j. w G. Wyrok zaskarżyła w całości, żądając uchylenia go w całości i rozpoznania sprawy poprzez uchylenie przedmiotowych decyzji podatkowych organów obu instancji (art. 188 p.p.s.a.) oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów postępowania wywołanego skargą kasacyjną, wg norm przepisanych, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi (art. 185 p.p.s.a.) oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, wywołanego skargą kasacyjną, wg norm przepisanych.

Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. 1) naruszenie prawa materialnego, tj:
2. a) przepisu art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.08.2005r. i uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.07.2012 r. sygn. akt: P 30/11 (Dz. U. 2012. poz. 848) poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie a polegającą na przyjęciu, że dla zaistnienia skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia danego zobowiązania podatkowego wystarczającym jest powzięcie przez podatnika – przed upływem terminu wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - informacji (także we własnym zakresie np. poprzez skorzystanie z prawa do zapoznania się z aktami sprawy podatkowej) o treści postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, którego przedmiot nie musi w ogóle wskazywać na konkretne zobowiązanie podatkowe dotyczące danego podatnika (tu: podatek akcyzowy od "H." s. j. w G. za marzec 2005 r.);
3. b) przepisu art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", O.P. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.08.2005 r. i uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt: P 30/11 (Dz. U. 2012. poz. 848) poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w danej sprawie wszczęcie postępowania karnego skarbowego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z., postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., mającego za przedmiot rzekome podrabianie (nie wiadomo jakich ani co do ich ilości ani okresu, którego dotyczą) oświadczeń nabywców oleju opałowego (od niewiadomego podmiotu), będzie skutkować przyjęciem, że uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia tego konkretnego zobowiązania podatkowego, tj. zobowiązania podatkowego Spółki w podatku akcyzowym za marzec 2005 r., o ile tylko Spółka została przed upływem terminu wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poinformowana o w/w postępowaniu karnym skarbowym i do tego - w dowolnej formie - np. poprzez zapoznanie się Skarżącej z informacją zawartą w aktach sprawy podatkowej.
4. c) w konsekwencji powyższego - Skarżąca zarzuca także skarżonemu wyrokowi niezastosowanie w sprawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. przepisu, na podstawie którego przedmiotowe zobowiązanie podatkowe Spółki uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2010 r.
5. d) przepisu art. 53 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks Karny Skarbowy (Dz. U. z 2007 Nr 111 poz. 765 ze zm.), zwanej dalej także "Kodeksem" lub "k.k.s" i w art. 1c pkt 7 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie w sprawie w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej a polegające na tym, że określenie czynu zabronionego jako przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może nastąpić tylko w Kodeksie, który (także w art.
6. 56) nie przewiduje czynu zabronionego jakim jest "podrabianie" dokumentów jak też, że organ celny jest właściwy do wszczęcia i prowadzenia jedynie postępowań o czyny określone w Kodeksie. W konsekwencji postanowienie o wszczęciu w/w postępowania przez naczelnika urzędu celnego było pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych, tak co do właściwości organu jak i rodzaju rzekomego czynu a tym samym nie mogło w ogóle wywołać skutku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
7. e) przepisów § 4 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825), zwanego dalej "rozporządzeniem", poprzez błędną ich wykładnię (niezgodną z ustawa zasadniczą) i zastosowanie polegające na przyjęciu, że zarówno - przy braku legalnej definicji (i rozróżnienia) pojęć "rodzaju" i "typu" urządzenia grzewczego, zwłaszcza wobec ich wielorodności występowania i wielorakiego zastosowania w praktyce - zaniechanie wskazania w oświadczeniu przez nabywcę oleju opałowego łącznie obu w/w elementów opisujących urządzenie grzewcze jak i - w przypadku oświadczeń osób fizycznych, będących nabywcami oleju opałowego, a nie posiadających numeru NIP i PESEL - zaniechanie podania tych danych w oświadczeniach nabywców oleju opałowego, skutkowało stosowaniem wyższej stawki akcyzy (vide: § 4 ust. 5 rozporządzenia).

1. 2) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:
2. a) przepisów art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na sprzeczności ustaleń Sądu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału jak i na dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie (ustalenie), że wszczęte przez Urząd Celny w Z., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., dochodzenie w sprawie cyt. "podrabiania oświadczeń nabywców paliw poprzez zamieszczanie niezgodnych z rzeczywistością danych dotyczących przeznaczenia sprzedawanego oleju opałowego na terenie bazy paliwowej firmy "H." zlokalizowanej w L., przy ul. [...], w celu wprowadzenia w błąd organu podatkowego, co do wysokości podatku akcyzowego, tj. o czyn określony w art. 56 Kodeksu karnego skarbowego", było postępowaniem o czyn karalny mający związek z niewykonaniem zobowiązania podatkowego Spółki w podatku akcyzowym za marzec 2005 r. jak też, że w/w postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. ma niekwestionowany walor dowodu w postępowaniu podatkowym. To uchybienie przez Sąd I instancji przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy uwzględnieniu w/w zarzutów Skarżącej Sąd ten winien był wydać wyrok uchylający decyzje organów obu instancji także w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. e) a w konsekwencji - w uzasadnieniu tego wyroku zawrzeć, jak tego wymaga art. 153 p.p.s.a., stosowną (odmienną od dokonanej w tym zakresie) ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wiązałyby w tej sprawie, zarówno organy podatkowe jak i Sąd, czego jednak zabrakło.
3. b) przepisów art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 122 §1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art.191, art. 194 i art. 284a § 3 w zw. z art. 284a § 2 oraz art. 286 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez:
4. – błędne ustalenie, że cyt.:"strona niewątpliwie została poinformowana o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym, ale dopiero w 2011 r.",
5. – błędne ustalenie, że postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] czerwca 2006 r. o wszczęciu postępowania karnego skarbowego o czyn polegający na podrabianiu oświadczeń nabywców paliw, który to czyn jest przestępstwem pospolitym, regulowanym Kodeksem karnym, a nie Kodeksem karnym skarbowy może w ogóle stanowić w postępowaniu podatkowym dowód wszczęcia postępowania karnego skarbowego,
6. – błędne ustalenie, że organy podatkowe dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, czyli że należycie zebrały i oceniły cały materiał dowodowy, zwłaszcza przedmiotowe oświadczenia nabywców oleju opałowego, jak też, że prawidłowo uznały za dowody dokumenty (przedmiotowe oświadczenia nabywców oleju opałowego), które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy prawa;
7. – błędne ustalenie, że w/w oświadczenia nabywców oleju opałowego organy podatkowe włączyły do materiału dowodowego zgodnie z prawem;
8. – błędne ustalenie, że u Skarżącego organ celny nie przeprowadził w dniu [...] maja 2005 roku czynności kontrolnych (nie wszczął kontroli podatkowej), pozyskując w/w oświadczenia nabywców oleju opałowego,

To uchybienie przez Sąd I instancji przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy uwzględnieniu w/w zarzutów Skarżącej Sąd ten winien był wydać wyrok uchylający decyzje organów obu instancji także w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" a w konsekwencji - w uzasadnieniu tego wyroku zawrzeć, jak tego wymaga art. 153 p.p.s.a., stosowną (odmienną od dokonanej w tym zakresie) ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wiązałyby w tej sprawie zarówno organy podatkowe jak i Sąd, czego jednak zabrakło.

Dyrektor Izby Celnej w R. skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę w sytuacji, kiedy orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje rozstrzygnięcie Sądu I instancji w granicach skarg kasacyjnych. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny uznaje rozstrzygnięcie Sądu I instancji uchylające decyzję II instancji za prawidłowe. Jednocześnie uzasadnienie wyroku w części dotyczącej nieuwzględnienia niżej opisanych zarzutów podniesionych przez stronę jest nietrafne i wymagaj skorygowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, gdyż kontrolowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, natomiast zmianie podlega uzasadnienie wyroku w sposób niżej opisany. Organ związany jest wskazówkami i oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku zgodnie z treścią art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 207/04 z aprobującą glosą Z. Kmieciaka, publik. OSP z. 2/2005, poz. 18, wyrok NSA z dnia 20 września 2011r., sygn. akt I FSK 1123/11, publik. Lex nr 1068092).

Podkreślić, należy, że zaskarżone orzeczenie zapadło po wydaniu wyroku z dnia 17 lipca 2012r. sygn. akt P 30/11 przez Trybunał Konstytucyjny, w którym Trybunał stwierdził, że: "art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wyrażona w art. 2 Konstytucji RP zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. Orzeczenie Trybunału, co jasno wynika z jego uzasadnienia i samej sentencji, rozstrzyga w przedmiocie stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003r. do dnia 1 września 2005r., a zatem wprost znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej.

Zauważyć należy, że zakwestionowana przez Trybunał norma prawna nie uległa zmianie mimo późniejszej dwukrotnej zmiany treści art. 70 § 6 O.p., zatem odnosi ono skutek także, co do stanu prawnego obowiązującego od 1 września 2005r. Na marginesie tylko trzeba zaznaczyć, że w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zarówno przed zmianą jego treści, jak i po tej zmianie niezbędny był związek prowadzonego postępowania, którego wszczęcie miało zawiesić bieg przedawnienia z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego.

W tym kontekście istotne jest, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena postanowienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego z dnia 30 czerwca 2006r., jako aktu, który mógł wywołać skutek w postaci zawieszenia biegu przedawnienia, była trafna.

Odnosząc się do tej kwestii przede wszystkim należy wskazać że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej postanowienie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego oczywiście jest dokumentem urzędowym i nie podlega ocenie ani organu podatkowego, ani sądu administracyjnego, co do zgodności z prawem. W tym więc sensie niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 53 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, gdyż Sąd ani tego przepisu nie stosował, ani nie kontrolował prawidłowości kwalifikacji prawnej czynu zastosowanej przez właściwy organ w postępowaniu karnoskarbowym.

Podlega natomiast ocenie i organu i sądu zasadnicza dla kwestii zawieszenia biegu przedawnienia okoliczność, czy wszczęte tym postanowieniem postępowanie karnoskarbowe miało związek z konkretnym zobowiązaniem podatkowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zarówno w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2005r., jak i po tej dacie dotyczy zawieszenia biegu przedawnienia konkretnego zobowiązania podatkowego i racjonalna wykładnia prowadzi do wniosku, że bieg ten zawieszają tylko takie postępowania, które wszczęte zostały w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia powiązanego z niewykonaniem tego zobowiązania, którego bieg przedawnienia ma zostać zawieszony.

W tym stanie rzeczy, aby ustalić, że bieg przedawnienia został zawieszony przez wszczęcie postępowania karnoskarbowego, należy najpierw ustalić, czy w postępowaniu tym przestępstwo lub wykroczenie karnoskarbowe zostało określone i zindywidualizowane w sposób wystarczający. Zdaniem NSA ocena dokonana w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji była przedwczesna.

W tym miejscu wypada zauważyć, że postanowienie o wszczęciu postępowania przygotowawczego z dnia 30 czerwca 2006r. wydane na podstawie art.303 w zw. z art. 325e k.p.k. i w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. nie zawiera uzasadnienia, które w sprawie wszczęcia dochodzenia nie jest przepisami kodeksu postępowania karnego wymagane. Co do zasady jednak - postanowienie o wszczęciu postępowania przygotowawczego określa zakres przedmiotowy uruchamianego postępowania, "określenie czynu będącego przedmiotem postępowania następuje przez jego skonkretyzowanie, polegające na wskazaniu czasu i miejsca jego popełnienia oraz innych elementów wchodzących w zakres znamion przestępstwa. Określenie czynu ma w dużym stopniu charakter prowizoryczny i jest uzasadnione istniejącymi w danej chwili dowodami. Jego opis może ulec zmianie w wyniku zebrania dalszych dowodów, co znajdzie wyraz w postanowieniu o przedstawieniu lub zmianie zarzutów; nie zmienia się postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia." (R.A.

Stefański Komentarz do ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego w zakresie przepisów o postępowaniu przygotowawczym, opubl Lex/el 2003). Dla wszczęcia śledztwa lub dochodzenia nie ma znaczenia, czy jest wykryty sprawca przestępstwa; wszczęcie postępowania następuje w sprawie (in rem), a nie przeciwko określonej osobie (in personam). Jest też jasne, że ścisłość określenia przedmiotu postępowania zależna jest od posiadanych wstępnych materiałów.

W ponownym postępowaniu podatkowym organ powinien przeprowadzić ocenę postanowienia z dnia [...].06.2006r., czego w zasadzie nie uczynił w dotychczasowym postępowaniu, stwierdzając tylko arbitralnie, że zawieszenie biegu przedawnienia nastąpiło z dniem [...] czerwca 2006r. Dyrektor Izby Celnej uwzględniając powyższe wytyczne winien wziąć pod uwagę na ile został skonkretyzowany czyn w ww. postanowieniu oraz inne istotne elementy i znamiona przestępstwa, mając na uwadze, że między niewykonaniem zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2005r. a wszczętym postępowaniem karnoskarbowym winien zachodzić ścisły związek funkcjonalny.

Drugą istotną kwestią związaną z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, od której zależy uznanie, czy nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia jest poczynienie ustaleń, czy podatnik najpóźniej przed upływem terminu przedawnienia został poinformowany, że przedawnienie nie następuje. W wyroku z 17 lipca 2012r. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Organy skarbowe w trakcie pięcioletniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego.

Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że akta administracyjne nie dają podstaw do stwierdzenia, że strona została o tym poinformowana do końca 201 Or. i pogląd ten należy podzielić. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie stwierdził natomiast, aby skarżąca została poinformowana o postępowaniu karnoskarbowym przed upływem 2011r. Dlatego też związane z tym zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za niezasadne.

Nie można też zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że poinformowanie go winno przybrać jakąś szczególną formę, istotne jest natomiast, aby podatnik miał świadomość, że przedawnienie nie następuje.

Reasumując powyższe i uwzględniając ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że dla ustalenia, czy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2005r. został skutecznie zawieszony przez wszczęcie postępowania karnoskarbowego, konieczne jest poczynienie przez organ ustaleń, czy podatnik został powiadomiony, najpóźniej w dacie upływu biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., że przedawnienie nie nastąpiło, gdyż bieg jego został zawieszony przez wszczęcie postępowania karnoskarbowego. Treść tych ustaleń również warunkować będzie skuteczność zawieszenia biegu przedawnienia.

Za nietrafną i zbyt formalistyczną, uznać należy zakwestionowaną przez wnoszącą skargę kasacyjną wykładnię § 4 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 kwietnia 2004r., który to przepis określa treść oświadczenia nabywcy warunkującego zastosowanie zniżki w podatku akcyzowym. Nie jest bowiem tak, że nieumieszczenie w oświadczeniu któregokolwiek elementu wymienionego w powołanym przepisie dyskwalifikuje to oświadczenie i sprawia, że należy uznać, iż brak jest oświadczenia, które uprawnia do obniżki podatku akcyzowego.

W wyrokach z dnia 12 maja 2011r., sygn. akt I GSK 244/10 oraz z dnia 16 grudnia 2011r., sygn. akt I FSK 1459/10, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił na czym polega prawidłowość oświadczeń. Posłużył się wykładnią celowościową i systemową, i wskazał, że celem oświadczenia jest umożliwienie organowi sprawdzenie istnienia przesłanki obniżenia stawki akcyzy tj. przeznaczenie oleju opałowego na cele opałowe. Brak formalny oświadczenia niemający znaczenia dla możliwości dokonania kontroli prawdziwości jego treści nie może niweczyć uprawnienia do obniżki podatku akcyzowego. Skład orzekający w sprawie niniejszej powołany pogląd podziela.

Należy zauważyć, że złożenie oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe nie jest celem samym w sobie, jest natomiast środkiem, który ma zapewnić organowi podatkowemu kontrolę rzeczywistego przeznaczenia nabywanego paliwa. Wszystkie elementy omawianego oświadczenia mają umożliwić łatwą identyfikację nabywcy oraz jego urządzenia grzewczego, a następnie w razie wątpliwości sprawdzenie, czy rzeczywiście określony w oświadczeniu nabywca, w dacie wynikającej z oświadczenia, kupił olej opałowy do urządzenia grzewczego określonego w oświadczeniu tj. kupił olej opałowy na cele opałowe. Wymogi zawarte w § 4 ust. 2 rozporządzenia MF z dnia 22 kwietnia 2004r. mają umożliwić realizację tego celu.

Mając to na uwadze uznać należy, że treść oświadczeń powinna być przede wszystkim poddana kontroli pod kątem ich przydatności dla ustalenia poszukiwanej informacji, kto i w jakim celu nabył olej opałowy, to bowiem pozwala w dalszej kolejności ustalić kwestię zasadniczą: czy olej opałowy został przeznaczony na cele opałowe. Złożenie oświadczenia, które spełnia wskazaną funkcję jest warunkiem skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, jednak drobne nieprawidłowości, które funkcji tej nie niweczą nie mogą wpływać na utratę preferencji podatkowej. W oświadczeniu muszą więc być zawarte dane pozwalające na łatwą i rzeczywistą identyfikację nabywcy oraz urządzenia grzewczego w powiązaniu z konkretną transakcją.

Podanie w oświadczeniu rodzaju, typu i liczby urządzeń grzewczych ma umożliwić łatwe skontrolowanie, czy ilość nabywanego paliwa jest adekwatna do urządzeń, do których paliwo jest przeznaczone, a następnie ewentualne sprawdzenie, czy nabywca pod wskazanym adresem używa opisanego w oświadczeniu urządzenia grzewczego. Wszystko to służy realizacji opisanego wyżej celu tj. skontrolowania czy olej opałowy przeznaczony został na cele opałowe.

W świetle rozważań powyższych, uznać należy, że gdy w oświadczeniu podana jest nazwa producenta pieców oraz nr modelu pieca, to urządzenie grzewcze można precyzyjnie zidentyfikować, zatem oświadczenie jest poprawne, nawet jeżeli nie jest w nim odrębnie podany typ i model urządzenia, gdyż w istocie z informacji zawartej w oświadczeniu wynika zarówno rodzaj (piec), jak i typ (nr modelu pieca określony przez producenta).

Dane dotyczące nr NIP i PESEL, co do zasady są w oświadczeniu potrzebne dla identyfikacji nabywcy, jednak jeżeli z określonych przyczyn dane te zostają zastąpione innymi danymi, przy których użyciu nabywca zostaje prawidłowo zidentyfikowany i potwierdzi fakt nabycia oleju opałowego na cele opałowe, to trzeba uznać, że oświadczenie spełniło cel, dla którego zostało złożone i nie powinno zostać zdyskwalifikowane.

Kontrola oświadczeń ma prowadzić do ustalenia, czy sprzedawany produkt był objęty preferencyjną stawką podatkową z uwagi na przeznaczenie do celów opałowych. Jeżeli ta okoliczność zostanie bezspornie ustalona na podstawie złożonego oświadczenia i wynikających z niego informacji, to nie można uznać, że preferencja podatkowa nie przysługiwała. Niższa stawka akcyzy, w istocie rzeczy, jest bowiem związana z przeznaczeniem oleju opałowego na cele opałowe, a nie z oświadczeniem. Warunkiem uprawniającym do uzyskania preferencji jest odebranie oświadczenia, które umożliwia realizację wyżej opisanych celów kontrolnych. Jeżeli oświadczenie pozwala na realizację kontroli, należy uznać, że zbywca ma prawo zastosować przy sprzedaży obniżoną stawkę podatku akcyzowego przewidzianą dla olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe.

Wykładnię powyższą organ weźmie pod uwagę przy ocenie prawidłowości oświadczeń, o ile będzie uprawniony do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Za błędne natomiast uznaje Naczelny Sąd Administracyjny poglądy wnoszącej skargę kasacyjną dotyczące niemożliwości włączenia do materiału dowodowego sprawy podatkowej oświadczeń zatrzymanych u strony w dniu 10 maja 2005r. Nie oceniając sposobu w jaki oświadczenia te zostały zatrzymane, uznać należy, że w żadnym razie nie stanowią one dokumentów z czynności kontroli, o których mowa w art. 284a § 3 O.p. bowiem nie zostały wytworzone ani w związku z kontrolą, ani w wyniku kontroli. Oświadczenia są dokumentami źródłowymi spółki, zatem zawsze stanowią dowód w postępowaniu podatkowym w związku z treścią art. 181 O.p. Należy też zwrócić uwagę, że podatnik kwestionując ich walor dowodowy w sprawie niniejszej nie przedstawił na żadnym etapie postępowania innych oświadczeń, mimo że był do tego wzywany i zobowiązany. Trafne było więc włączenie do materiału dowodowego i czynienie ustaleń na podstawie posiadanych przez organ oświadczeń nabywców i zasadnie Sąd I instancji nie dopatrzył się w takim działaniu organu rażącego naruszenia prawa procesowego. W tym stanie rzeczy zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 284a § 3 i § 2 O.p. oraz 286 O.p. należy uznać za nieusprawiedliwione.

W zasadzie nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowo administracyjnego tj. art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. zostały powiązane z przepisami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 134§1 i art. 141 §4 p.p.s.a. w żaden sposób nie uzasadnił tego zarzutu, nie wskazał w czym upatruje naruszenia przez Sąd I instancji powyższych przepisów.

Przypomnieć natomiast trzeba, że z art. 134§1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Przepis ten wyraźnie determinuje zakres kognicji sądu administracyjnego - sąd operuje w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, której przedmiot został zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia i poza którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej interwencji. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza więc realizowanie funkcji sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji w odniesieniu do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 10 listopada 2011 r. sygn. akt: I GSK 559/10, z 6 grudnia 2012r. sygn. akt: I GSK 204/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym, naruszenie przepisu art. 134§1 p.p.s.a. wiązać należałoby między innymi z sytuacją polegającą na rozpoznaniu przez sąd I instancji sprawy z przekroczeniem jej granic, w przedstawionym powyżej ich rozumieniu, jak również sprawy nieokreślonej przedmiotem skargi. Żadna z tego rodzaju sytuacji, ani sytuacji im podobnych, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.

Jeśli chodzi o art. 141 §4 p.p.s.a. to przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 §4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny.

Tworzy to więc po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. To, że strona nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku.

Mając na uwadze rozważania powyższe, a także okoliczność, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji uchylające zaskarżoną decyzję jest trafne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji korygując nietrafne uzasadnienie wyroku Sądu I instancji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ podatkowy jest związany wykładnią prawa przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.