Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1660/20 w punkcie 1. oddalił skargę kasacyjną, a w punkcie 2. zasądził od A na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pełnomocnik organu pismem z 28 kwietnia 2021 r. wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki/błędu rachunkowego w punkcie 2. tego wyroku w zakresie zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego poprzez zastąpienie kwoty 240 zł kwotą1800 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
W orzecznictwie przyjmuje się, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. np. postanowienia NSA z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06, z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10).
Wnioskowane przez organ sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18).
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosek oddalił.