Uzasadnienie
J. A. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Go 706/12 zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zaległości w podatku akcyzowym.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że w przedmiotowej sprawie decyzja przenosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki na skarżącą. Suma tych zobowiązań wynosi 146.673 zł. Egzekucja długu w tej wysokości narazi ją na znaczną szkodę, gdyż jest ona osobą bezrobotną i pozostaje na utrzymaniu rodziny. Wykonanie decyzji organu spowoduje zatem poważne konsekwencje finansowe dla skarżącej, gdyż koszty jej utrzymania doznają uszczerbku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Uwzględnienie wniosku jest możliwe, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby ocenić jego aktualną sytuację majątkową oraz oszacować rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności. Niezbędne jest bowiem odniesienie się do konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
W tym miejscu zauważyć należy, że szkoda, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza taką zmianę w sytuacji majątkowej i gospodarczej strony skarżącej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej pierwotnego stanu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że tego rodzaju sytuacja będzie miała miejsce w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu lub gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/1).
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc te uwagi natury ogólnej do rozpoznawanej sprawy stwierdza, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenia w tym zakresie powinny być poparte stosownymi dokumentami źródłowymi np. zaświadczeniem z Urzędu Pracy o pobieraniu zasiłku dla osób bezrobotnych, wyciągiem z rachunku bankowego, deklaracją PIT za ostatni rok podatkowy, które pozwoliłyby ustalić, czy w przypadku skarżącej występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżąca podała we wniosku jedynie ogólne informacje odnoszące się do jej sytuacji materialnej i nie przedstawiła żadnych konkretnych danych, na podstawie których możliwe byłoby określenie skutków majątkowych wynikających bezpośrednio z wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że rodzaj nałożonego w rozpoznawanej sprawie obowiązku, co do zasady nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne ze swej natury odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.
Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.