Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1130/20 pozostawił bez rozpatrzenia skargę M. W. (dalej: skarżący) na informację L. [...].z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu pt. "Aplikacja rezerwacyjna", zgłoszonego w odpowiedzi na konkurs nr [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020.
Sąd w motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na ww. informację. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 16 listopada 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia dwóch egzemplarzy kompletnej dokumentacji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 zawierającej:
- 1. wniosek o dofinansowanie projektu,
- 2. informację o wynikach oceny projektu,
- 3. wniesiony protest,
- 4. informację o wyniku rozpatrzenia protestu,
- 5. ewentualne załączniki, o ile były złożone
- - w oryginale lub w postaci kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą prawnym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 6 pkt 2 ustawy).
Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 30 listopada 2020 r. będącemu adwokatem pełnomocnikowi skarżącego.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej złożył w dwóch egzemplarzach poświadczone za zgodność z oryginałem kopie następujących dokumentów: wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikiem w postaci opinii o innowacyjności, informacji o wynikach oceny projektu, protestu oraz informacji o wyniku rozpatrzenia protestu.
WSA pozostawiając skargę bez rozpatrzenia wskazał, że złożone dokumenty nie stanowią kompletnej dokumentacji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Jako załącznik do wniosku pełnomocnik skarżącego złożył jedynie opinię o innowacyjności. Nie dołączył natomiast żadnego spośród pozostałych załączników do wniosku, które zgodnie z adnotacjami zawartymi w tabeli na karcie 17 wniosku "Załączniki do wniosku o dofinansowanie" były do niego dołączone i stanowiły podstawę oceny projektu.
Sąd I instancji zauważyl, że w niniejszej sprawie informacja z dnia 24 sierpnia 2020 r. o negatywnej ocenie projektu odwołuje się wprost do treści załączników do wniosku takich jak "Biznes plan – część opisowa" oraz "Dokumenty wymagane dla projektów dotyczących wdrażania wyników B+R". Zatem bez przedstawienia kompletu załączników do wniosku o dofinansowanie projektu nie jest możliwe dokonanie przez Sąd niewadliwej oceny legalności rozstrzygnięcia protestu.
Zdaniem Sądu mimo jednoznacznego wezwania do złożenia kompletnej dokumentacji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy, to jest: wniosku o dofinansowanie projektu, informacji o wynikach oceny projektu, wniesionego protestu, informacji o wyniku rozstrzygnięcia protestu, wraz z ewentualnymi załącznikami do wymienionych dokumentów, skarżący nie złożył wszystkich załączników do wniosku.
Wbrew więc przepisom art. 61 ust. 1 i 3 ustawy i mimo wezwania przewidzianego w art. 61 ust. 7 ustawy, skarżący nie wniósł skargi wraz z kompletną dokumentacją. Wezwanie na podstawie art. 61 ust. 7 ustawy określało przy tym jednoznacznie, że w przypadku jego niewykonania w terminie 7 dni zostanie zastosowany rygor przewidziany w art. 61 ust. 6 pkt 2 ustawy, to jest skarga zostanie pozostawiona bez rozpatrzenia.
Zdaniem WSA nieuzupełnienie opisanego w wezwaniu braku skargi skutkuje pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia stosownie do art. 61 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 61 ust. 2 i 4 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020.
Skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł skarżący, wnosząc o uznanie, że pozostawienie protestu bez rozpoznania było nieuzasadnieni i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 62 u.z.p.r.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu na obecnym etapie postępowania sprowadza się do oceny czy Sąd I instancji prawidłowo pozostawił bez rozpoznania skargę skarżącego, z uwagi na niedołączenie do tego pisma kompletnej dokumentacji.
W sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na podstawie art. 61 ust. 1 u.z.r.p., zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, stanowiąc w art. 61 ust. 2 ustawy, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu wraz z kompletną dokumentacją. W myśl zaś art. 61 ust. 3 u.z.r.p. kompletną dokumentację stanowią wniosek o dofinansowanie (pkt 1), informacja o wynikach oceny projektu (pkt 2), wniesiony protest (pkt 3) oraz informacje o których mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 - wraz z ewentualnymi załącznikami.
Z treści przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że w sytuacji, gdy do wniosku o dofinansowanie projektu zostały dołączone załączniki, stają się one częścią kompletnej dokumentacji, którą należy dołączyć do skargi składanej na podstawie art. 61 ust. 1 u.z.r.p. Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że na kompletną dokumentację składają się wszystkie dokumenty złożone przez stronę wraz z wnioskiem o dofinansowanie, wymienione jako załączniki wniosku, jak również wszelkie dokumenty zgromadzone w toku postępowania powiązane z oceną projektu i mające wpływ na tę ocenę a pochodzące od strony lub które strona może pozyskać od organu przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Jak wynika z treści art. 61 ust. 7 u.z.r.p., jeżeli strona wniesie skargę bez kompletnej dokumentacji, sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która również uzależniała skuteczność wniesienia skargi od tego, czy strona złożyła do sądu kompletną dokumentację, wezwanie strony do usunięcia braków pisma procesowego powinno być sformułowane precyzyjnie, jasno i jednoznacznie, tak aby u strony do której zostało skierowane nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści (m.in. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1367/13; postanowienie NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1001/14, dostępne w CBOSA).
Powyższy pogląd zachowuje aktualność na gruncie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1971/18, dostępne CBOSA). Z tego powodu należy uznać, że wezwanie strony do uzupełnienia dokumentów dołączonych do skargi musi być precyzyjne, to znaczy wskazywać konkretnie, jakich dokumentów strona nie załączyła albo jakiego rodzaju są nieprawidłowości tych dokumentów (błędne potwierdzenie za zgodność z oryginałem itp.).
Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji wezwaniem z dnia 16 listopada 2020 r. wezwał skarżącego do nadesłania kompletnej dokumentacji sprawy: 1. wniosek o dofinansowanie projektu, 2. informację o wynikach oceny projektu, 3. wniesiony protest, 4. informację o wyniku rozpatrzenia protestu, 5. ewentualne załączniki, o ile były złożone (w oryginale lub w postaci uwierzytelnionych kopii) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpoznania (k. 1 akt sądowych).
Tak sformułowane wezwanie mogło jednak rodzić uzasadnione wątpliwości, co do zakresu braków skargi mających być usuniętymi w celu nadania jej prawidłowego biegu. Sąd I instancji nie wyjaśnił precyzyjnie, jakie konkretne braki w dokumentacji stały się przyczyną wezwania strony do jej uzupełnienia. Ze skierowanego do skarżącego wezwania nie wynikało, jakich dokumentów nie dołączono do skargi, co stanowi niezbędny element jasnego i skutecznego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Tym samym skierowane do skarżącego wezwanie jako niewystarczająco precyzyjne, nie może być uznane za skuteczne w trybie art. 61 ust. 3 u.z.r.p. Tym bardziej, że nie zawierało ono nawet przytoczenia treści tego przepisu.
Powyższe oznacza, że pozostawienie skargi bez rozpatrzenia jest co najmniej przedwczesne, ponieważ zostało dokonane bez uprzedniego prawidłowego wezwania skarżącego do uzupełnienia dokumentacji załączonej do skargi.
Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Warszawie oceni, jakich dokumentów skarżąca nie dołączyła do skargi, a także zbada, czy dokumenty te znajdują się na obecnym etapie postępowania w aktach sprawy i jeśli uzna, że dokumentacja znajdująca się obecnie w dyspozycji Sądu jest kompletna, przyjmie skargę do rozpoznania bez wzywania skarżącej do uzupełnienia braków skargi, gdyż wzywanie strony do przesłania po raz kolejny dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.z.r.p, stanowiłoby działanie nieracjonalne. W przypadku zaś stwierdzenia braków w dokumentacji Sąd pierwszej instancji wezwie skarżącą do jej uzupełnienia, wymieniając szczegółowo dokumenty, których nie dołączono.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 i 182 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 u.z.r.p. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz.
- 42) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie