Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 października 2018 r., sygn. akt I GSK 1911/18

Uzasadnienie

1. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 października 2017r. sygn. akt I SA/Bd 819/17 po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi Z. B. uchylił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.
2. 2. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
3. 2.1. W dniu 26 sierpnia 2016 r. wnioskodawca zwrócił się o umorzenie zadłużenia z tytułu składek za okres od stycznia 1999 r. do listopada 2003 r., w tym również odsetek.
4. 2.2. Decyzją z dnia (...) września 2016 r. ZUS: 1) odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek pracowników w części finansowanej przez pracowników, 2) odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek pracowników w części finansowanej przez pracodawcę.
5. 2.3. Decyzją z dnia (...) października 2016 r. ZUS utrzymał w mocy decyzję z (...) września 2016 r. uznając zarzuty Strony podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za bezzasadne.
6. 2.4. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję z (...) października 2016 r. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że:1) nie ma prawnych przeszkód do wszczęcia i prowadzenia postępowania w zakresie umorzenia odsetek od należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników, 2) zobowiązał ZUS do rozpoznania merytorycznie wniosku w zakresie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę w aspekcie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. po kątem całkowitej nieściągalności.
7. 2.5. Jak podaje w skardze kasacyjnej ZUS odrębną decyzją z dnia (...)października 2016 r.(której brak jest w aktach sprawy) rozpoznał merytorycznie wniosek skarżącego z dnia 26 sierpnia 2016 r. i: 1) odmówił umorzenia odsetek od należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników, 2) odmówił umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej pracodawcę, 3) odmówił umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą.
8. 2.6. Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
9. 2.7. Decyzją z dnia (...) stycznia 2017 r. organ rentowy utrzymał w mocy decyzję z (...) października 2016 r. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 236/17 WSA Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Organ rentowy złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 2706/17 oddalił skargę kasacyjną organu, zatem wyrok Sądu I instancji uchylający decyzje wydane w dwóch instancjach przez ZUS stał się prawomocny.
10. 2.8. W decyzji z dnia (...) czerwca 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych: 1) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia (...) września 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników w wyłączeniem odsetek od należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników, 2) uchylił decyzję Zakładu z dnia (...) września 2016 r. w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę, 3) umorzył postępowanie w zakresie umorzenia odsetek od składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników oraz w zakresie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę z uwagi na rozstrzygnięcie w decyzji Zakładu z dnia (...) października 2016 r.
11. 2.9. Ponadto ZUS wszczął postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę i wskazał, iż w decyzji z (...) października 2016 merytorycznie rozstrzygnął wniosek w tym zakresie, tj. odmówił umorzenia należności (w tym również odsetek) z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że decyzją z (...) października 2016 r. rozstrzygnięto merytorycznie wniosek Z. B. o umorzenie odsetek od należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników. Zatem w ocenie organu niniejsza sprawa w zakresie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę oraz w przedmiocie umorzenia odsetek od należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników stała się bezprzedmiotowa i powinna podlegać umorzeniu.
12. 2.10. Ta decyzja również została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, przez Z. B..
13. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę uwzględnił i na wstępie rozważań, wskazał, że sprawa Strony była już wcześniej rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. I SA/Bd 864/16 uchylił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) października 2016 r.
14. 3.1. W związku z powyższym, Sąd I instancji odwołał się do przepisu art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. I SA/Bd 864/16, którymi organ, a następnie Sąd orzekający w sprawie wniesionej przez Stronę skargi, miał obowiązek się podporządkować.
15. 3.2. Ponownie rozpoznając skargę Z. B. Sąd uznał, że jest ona zasadna, z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie organ nie wypełnił zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. I SA/Bd 864/16.
16. 3.3. W ocenie Sądu organ ponownie dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
17. 3.4. Ponadto Sąd I instancji zaakcentował, że brak wydanych decyzji w aktach administracyjnych sprawy powoduje uchylenie się organu od kontroli sądowej.
18. 3.5. Ponadto odwołując się do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sygn. Akt I SA/Bd 864/16, Sąd I instancji uznał, że rację ma organ, iż wniosek dotyczący umorzenia składek finansowanych przez ubezpieczonych, nie może być przedmiotem merytorycznego rozpatrzenia przez ZUS. Zaznaczył jednak, iż nie ma przeszkód prawnych do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia odsetek od nieuregulowanych składek na ubezpieczenia w części finansowanej przez pracowników. Niemożność umorzenia składek na podstawie art. 30 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016 poz. 963 ze zm.), dalej "u.s.u.s" nie stanowi bowiem przeszkody przy umarzaniu pozostałych elementów z tytułu składek.
19. 3.6. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie, organ ograniczył się do powielenia argumentacji z uchylonej wymienionym wyrokiem decyzji. Zdaniem sądu organ po raz kolejny nie wyjaśnił istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, nie wywiązując się tym samym z wytycznych sądu. Organu dopuściły się zatem naruszenia art. 153 p.p.s.a. jak i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponownie prowadząc postępowanie organy powinny prawidłowo przeprowadzić postępowanie, wyjaśniając wskazane, istotne dla sprawy okoliczności i zgodnie z poczynionymi ustaleniami wydać stosowną decyzję.
20. 3.7. Uwzględniając stwierdzone wyżej naruszenie prawa oraz mając na względzie przytoczoną argumentację, Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 153 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
21. 4. Powyższy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną ZUS-u, w której zarzucono Sądowi I instancji:
22. 4.1. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
23. – art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że organ nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawartych w wyroku z 21 lutego 2017r. sygn. akt I SA/Bd 864/16 mimo, iż organ nie zakwestionował oceny prawnej, ani wskazań co do dalszego postępowania i zgodnie z tymi wskazaniami rozstrzygnął sprawę, uwzględniając jednak zmianę stanu faktycznego sprawy, która nie była temu Sądowi znana,
24. – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie przez Sąd, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a., co doprowadziło do bezzasadnego uchylenia decyzji organu z dnia (...) czerwca 2017r. nr (...).
25. 4.2. Wskazując na powyższe na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. organ wniósł o:
26. – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy,
27. – zasądzenie na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
28. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
29. 5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw podlega więc oddaleniu.
30. 5.2. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono również podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, na co wskazuje wskazane wyżej związanie podstawami tejże skargi, sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej wskazując naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie.

Sąd kasacyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim nie ma prawa domyślania się oraz uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej i argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie to, zasadniczo, powinno stanowić rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni przepisu odmiennej niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, wskazanie, na czym polega niewłaściwość zastosowania danego przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wskazano wyżej, to zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nakłada to na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek prawidłowego skonstruowania zarówno samych zarzutów kasacyjnych, jak też ich uzasadnienia, którego zadaniem jest wykazanie trafności zarzutów postawionych pod adresem zaskarżonego wyroku.

1. 5.3. Wyjaśnienia też wymaga, iż według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658, dalej: nowela), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17, z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17, publ. CBOSA). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

1. 5.4. Kasator wnosząc skargę kasacyjną oparł swoje zarzuty na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art.153 p.p.s.a. w powiązaniu z art.145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

1. 5.5. Przechodząc więc do istoty sprawy, wskazać należy na czym polega naruszenie art.153 p.p.s.a. przez organ i przez sąd administracyjny. Przepis art. 153 p.p.s.a. (podobnie jak i art. 170 p.p.s.a.) ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. To bezwzględne związanie oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. Zatem moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Tym samym wprawdzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądach, ale jest on wyłączony w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Taką zmianę stanu prawnego lub zmianę stanu faktycznego na moment orzekania organy administracyjne są obowiązane uwzględniać z urzędu (zasada aktualności). Również sądy dokonujące później kontroli takiego aktu administracyjnego muszą ocenić, czy rzeczywiście nastąpiła zmiana stanu prawnego lub istotna zmiana stanu faktycznego, a więc czy zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od związania oceną prawną wyrażoną w uprzednim wyroku zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Podkreślenia zatem wymaga, iż na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

1. 5.6. Wobec faktu, że w sprawie zapadł już uprzednio wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2017 r. o sygn. akt I SA/Bd 864/16, to stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. zarówno wskazania Sądu co do dalszego postępowania, jak też oceny prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku tym Sąd zobowiązał ZUS, by ten przeprowadził postępowanie w zakresie zaistnienia przesłanek całkowitej nieściągalności, które mogą skutkować umorzeniem należności (w całości lub w części) z tytułu składek za ubezpieczonych niebędących płatnikami składek w części finansowanej przez pracodawcę, oraz uznał, że nie ma przeszkód do umorzenia odsetek od składek, o których mowa w art.30 u.s.u.s.

1. 5.7. W związku z powyższym za trafne należy uznać, wskazanie Sądu I instancji, w zaskarżonym w niniejszej sprawie wyroku, że organ całkowicie pominął treść żądania strony, nie analizując w żaden sposób możliwości umorzenia odsetek. Organ ograniczył się, jak wskazał Sąd I instancji, do powielenia argumentacji z uchylonej decyzji i po raz kolejny nie wyjaśnił zgodnie z zaleceniami poprzedniego wyroku istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, dopuszczając się naruszenia art.153 p.p.s.a. jak i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

1. 5.8. Stanowisko to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje pełne odzwierciedlenie w aktach sprawy, na podstawie których zgodnie z art. 133 p.p.s.a. orzekał Sąd I instancji i na podstawie, który orzeka też Naczelny Sąd Administracyjny. W aktach tych brak jest decyzji z (...) października 2016 r. nr (...)w której jak twierdzi Kasator, rozpoznał merytorycznie wniosek Z. B. z dnia 26 sierpnia 2016 r. i odmówił umorzenia odsetek od należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracowników, a także odmówił umorzenia należności z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez pracodawcę oraz odmówił umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Brak jest też w aktach sprawy decyzji z dnia (...) stycznia 2017r., po rozpoznaniu wniosku Z. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, którą Zakład utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) października 2016 r. W wyniku skargi Z. B. wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Bd 236/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję. Organ rentowy złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem jak wskazano wyżej, oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy. Orzeczenie więc Sądu I instancji uchylające decyzje obu instancji organu rentowego w tym decyzji z (...) października 2016 r. nr (...), na której istnienie, w chwili orzekania przez Sąd I instancji, powołuje się Kasator, stało się prawomocne. Zauważenia też wymaga, że Sąd I instancji w chwili orzekania nie wiedział, co podkreśla organ rentowy w skardze kasacyjnej, o wydaniu powyższej decyzji. Decyzja ta nie została przez organ załączona do akt sprawy.

1. 5.9. Oceniając więc wyrok Sądu I instancji, wydany co do decyzji zaskarżonej przez Stronę w niniejszym postępowaniu, tj. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) czerwca 2017 r. Nr (...)znajdującej się w aktach sprawy, stwierdzić należy, iż rzeczywiście nie zawiera rozstrzygnięcia, do wydania, którego zobowiązany był organ na podstawie art.153 p.p.s.s.a w związku z wcześniejszym wyrokiem WSA w Bydgoszczy. Ponadto również w aktach przedłożonych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, brak jest decyzji z (...) października 2016 r., na którą powołuje się organ w skardze kasacyjnej jako uzasadnienie zmiany stanu faktycznego w sprawie.

1. 5.10. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne zgodnie z art. 133 p.p.s.a. orzekają na podstawie akt sprawy, tj. dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Z tych względów bezzasadne jest oczekiwanie Kasatora wobec Sądu I instancji jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby orzeczenie wydane w sprawie, opierało się na dowodach, których brak w aktach sprawy, tj. decyzji z dnia (...) października 2016 r. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Powołany przepis mógłby natomiast zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, odniósł się do ustaleń faktycznych wynikających z akt sprawy, a swoją ocenę wyczerpująco uzasadnił. Z ustaleń tych niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej (nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.) wynika, iż zasadna jest ocena Sądu I instancji, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

1. 5.11. Ponadto jeszcze raz zauważenia wymaga, iż decyzja organu z dnia (...) października 2016 r., której uwzględnienia, domaga się w skardze kasacyjnej organ, została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 236/17, co do którego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w dniu 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 2706/17.Decyzja ta nie stoi więc na przeszkodzie do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ, skoro została wyeliminowana z obrotu prawnego.

1. 5.12. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.