Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 października 2018 r., sygn. akt I GSK 1939/18

Uzasadnienie

1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi J. S. dalej "strona", "skarżący", "skarżący kasacyjnie" na pięć decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej "DO-ARiMR" z dnia [...] lipca 2017 r. o następujących numerach:1) [...];

1. 2) [...];
2. 3) [...];
3. 4) [...];
4. 5) [...]; w przedmiocie pierwszej premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesją naturalną.

2.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

2.1.W dniu 25 kwietnia 2016 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "BP-ARiMR") w R. wpłynęły wnioski J. S. o przyznanie płatności na rok 2016 w zakresie premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej (PROW 2014-2020) w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PROW na lata 2014-2020.

2.2.Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. decyzjami:

1. 1) z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], odmówił J. S. przyznania pierwszej premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesją naturalną, na których zgodnie z planem zalesienia nie jest wymagane wykonanie zalesienia w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PROW 2014-2020.
2. 2) z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie przyznania pierwszej premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesją naturalną, na których zgodnie z planem zalesienia nie jest wymagane wykonanie zalesienia w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PROW 2014-2020.
3. 3) z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], odmówił J. S. przyznania pierwszej premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesją naturalną, na których zgodnie z planem zalesienia nie jest wymagane wykonanie zalesienia w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PRO W 2014-2020.
4. 4) z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], odmówił J. S. przyznania pierwszej premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesją naturalną, na których zgodnie z planem zalesienia nie jest wymagane wykonanie zalesienia w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PRO W 2014-2020.
5. 5) z dnia [...] czerwca 2017 r nr [...], odmówił J. S. przyznania premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesją naturalną, na których zgodnie z planem zalesienia nie jest wymagane wykonanie zalesienia w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PROW 2014-2020.
6. 2.3. J. S. wniósł odwołania od powyższych decyzji, nie zgadzając się z ich rozstrzygnięciami. 2.4. DO- ARiMR w R. decyzjami z dnia [...] lipca 2017 r., po analizie materiału dowodowego w sprawie, zarzuty odwołania uznał za bezzasadne i utrzymał zaskarżone decyzje w mocy, podzielając we wszystkich sprawach stanowisko organu I instancji.

3.Z uwagi na powyższe skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: "WSA w Rzeszowie", "Sąd I instancji") skargi na wymienione wyżej decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. z dnia [...] lipca 2017 r., wnosząc o ich uchylenie oraz decyzji je poprzedzających, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

4.W odpowiedzi na skargi Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. wniósł o ich oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

5.Na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. WSA w Rzeszowie, postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oznaczone sygn. akt I SA/Rz 580/17, I SA/Rz 581/17, I SA/Rz 582/17, I SA/Rz 583/17, I SA/Rz 584/17 i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Rz 580/17.

6.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargi za bezzasadne.

7.Sąd I instancji rozpoznając skargi wskazał, iż jakkolwiek skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zauważył, że problemy prawne dotyczące poszczególnych zaskarżonych rozstrzygnięć są odmienne i ogniskują się wokół czterech zagadnień występujących w poszczególnych sprawach;

7.1. w sprawach I SA/Rz 580 i 583/ 17 dotyczą możliwości uzyskania dopłaty do zalesiania na gruntach, które w studium zagospodarowania przestrzennego nie są dopuszczone do zalesiania (działki 839 i 794), 7.2.w sprawie I SA/Rz 582/17 dotyczą konieczności wykazania tożsamości części działki ewidencyjnej dopuszczonej w studium zagospodarowania przestrzennego do zalesiania, z tą częścią która ma być zgodnie z zamiarem rolnika zalesiana (działka 540/1),

7.3. w sprawie I SA/Rz 584/17 dotyczy prawidłowości przeprowadzonej kontroli na miejscu i możliwości oparcia rozstrzygnięcia o wyniki tej kontroli (działka 591), 7.4.w sprawie I SA/Rz 581/17 błędu jaki miał popełnić rolnik cofając wniosek o przyznanie dopłaty (działka 583).

Ad 7.1. Co do rozstrzygnięcia problemu związanego z uzyskaniem dopłat na zalesianie do działek o numerach 794 i 839 zdaniem Sądu I instancji, w stanie prawnym rozpoznawanej sprawy, na rolniku ciąży obowiązek zgromadzenia i dołączenia do wniosku wszelkich dokumentów w nich wymienionych i brak tych dokumentów pomimo skierowania do niego wezwania o ich uzupełnienie obciąża rolnika łącznie ze skutkiem polegającym na wydaniu decyzji odmawiającej przyznania określonej formy pomocy. To rolnik, a nie organ ponosi konsekwencje niedostarczenia tych dokumentów nawet w sytuacji znacznego lub kosztownego utrudnienia ich doręczenia (w krańcowych przypadkach niemożności ich doręczenia). Przyznanie dopłat bez dołączenia tych dokumentów w zakresie, w którym wykazują one materialnoprawne przesłanki przyznania premii nie będzie możliwe. W przedmiotowej sprawie, w aktualnie omawianym jej zakresie, istotnym problemem było spełnienie przez działki o numerach 794 i 839 przesłanki określonej w § 3 ust.2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 maja 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2015 poz. 655) zwane dalej "rozporządzenie mrw"., a mianowicie położenie ich na gruntach, których zalesienie w myśl przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym co najmniej nie byłoby sprzeczne z odpowiednimi dokumentami wydanymi w tym trybie.

Przepis ten przewiduje trzy możliwe kategorie działań podejmowanych przez organ samorządu, prowadzących do zakwalifikowania danej części gruntu do odpowiedniej kategorii wykorzystania, a więc mowa jest o:1) planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a w przypadku braku studium - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pierwszym przypadku przepis wymaga aby grunt był przeznaczony do zalesiania, w drugim aby zalesianie nie było sprzeczne z tym studium, a w trzecim, aby decyzja ta przeznaczała grunt do zalesiania.

W ocenie Sądu I instancji nie ma sporu pomiędzy stronami, iż nie doszło do ustanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dla gruntu na którym położone są działki numer 794 i 839, zaś zostało opracowane studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Na podstawie tego studium zostało wydane zaświadczenie przez organ gminy – Wójta Gminy Jawornik Polski, że działki te położone w obrębie W. znajdują się w rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Położenie tych działek w tej przestrzeni nie dopuszcza więc ich zalesiania, a więc nie został spełniony warunek o którym mowa w § 3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia mrw. Zalesianie tych działek, czy to w drodze odpowiednich zabiegów, czy też w drodze sukcesji naturalnej jej sprzeczne z uwarunkowaniami określonymi w studium. Materialnoprawny warunek przyznania premii nie został więc zrealizowany. Przedłożone przez rolnika zaświadczenie nie potwierdza uprawnienia do premii.

Nie zmienia tej sytuacji sporządzenie planu zalesiania, czy też rzeczywisty stan przedmiotowych działek, które zdaniem skarżącego sąsiadują z działkami leśnymi i są już porośnięte samosiejkami. W omawianym przypadku nie jest bowiem istotny faktyczny stan gruntu i rodzaj istniejącej na nim roślinności, ale prawne uwarunkowanie wykorzystania danego gruntu określone na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro studium to nie przewiduje zalesiania terenu na którym położone są te działki dopłata nie mogła być przyznana. Bez znaczenia są również argumenty co do małej aktualności studium posiadanego przez gminę i konieczności jego zmiany i wiążącymi się z tym kosztami. Zdaniem Sądu I instancji są to argumenty leżące poza sprawą, bowiem kwestia zagospodarowania przestrzennego gminy nie leży w gestii ARiMR. Okoliczności dotyczące stanu zalesienia i tzw. sukcesji naturalnej na spornych działkach miałyby znaczenie w sytuacji, gdyby ich zalesianie było zgodne z zagospodarowaniem przestrzennym gminy. Wówczas położenie działki, rodzaj znajdujących się na niej drzew miałoby znaczenie dla oceny okoliczności opisanych w § 4 rozporządzenia mrw.

Sąd I instancji uznał również, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut polegający na nieumożliwieniu skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem decyzji i złożenia końcowego oświadczenia. Jak bowiem wynika z art. 27 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2015r.,poz.349 z pózn.zm) zwana dalej " ustawa wspierająca" organ na żądanie stron przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach sprawy brak takiego żądania strony, więc do naruszenia przepisu nie doszło. Przepisu art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), zwanego dalej "k.p.a" nie stosuje się. Organy nie naruszyły zatem prawa przy wydawaniu decyzji.

Ad 7.2.Przesłanki opisane w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia mrw, a dotyczące przeznaczenia gruntu w studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego gminy mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy odnośnie działki 540/1 położonej w miejscowości W. Sąd I instancji wskazał, iż w tym zakresie skarżący przedłożył wraz z planem zalesiania zaświadczenie od wójta Gminy [...], z którego wynikało, że działka ta znajduje się na terenie określonym w studium jako rolnicza przestrzeń produkcyjna, tereny strefy osadniczej a także rolnicza przestrzeń produkcyjna z możliwością zalesiania. Ta trzecia przestrzeń użytkowa dopuszcza możliwość zalesiania, a więc w przypadku dopuszczenia sukcesji naturalnej na tej właśnie części działki znajdującej się w jej strefie spełniony byłby warunek, o którym mowa w § 3 ust.2 pkt 2 rozporządzenia mrw. Przedłożone zaświadczenie nie wskazywało jednak jaka część tej działki i co najważniejsze, która cześć jest pozostawiona możliwości zalesiania.

Tylko ustalenie, która część tej działki jest w strefie z możliwością zalesiania, a następnie porównanie tego ustalenia z zapisami we wniosku rolnika pozwoliłoby na określenie czy deklarowane zalesianie (sukcesja naturalna) odbywać się będzie na gruntach, gdzie jest to dopuszczalne. Samo wskazanie, że na części działki jest to dopuszczalne bez wykazania, na jakiej części, jest niewystarczające do przyjęcia wniosku za kompletny. Organ słusznie więc wezwał rolnika do uzupełnienia wniosku o dokumenty, które pozwoliłyby na ustalenie ponad wszelką wątpliwość czy zalesiany obszar znajduje się na tej części działki, dla której przewidziano możliwość zalesiania. Pismo takie, jak wynika z akt sprawy zostało do skarżącego skierowane w dniu 25.08.2016 r., lecz pomimo dwukrotnej awizacji nie zostało odebrane. Zgodnie więc z art.44 k.p.a. należało uznać je za doręczone z upływem 14 dni od daty awizowania.

Odpowiadając na to pismo rolnik przedłożył po raz kolejny znane już wcześniej zaświadczenie, bez sprecyzowania którego domagał się organ. Przedłożył także pismo od Wójta Gminy [...] starając się wykazać niemożność przedłożenia dokładniejszych dokumentów.

Dysponując taką odpowiedzią w ocenie Sądu I instancji, organ zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał, iż zalesianie działki 540/1 odbywać się będzie na tej jej części, która znajduje się w strefie przeznaczonej do rolniczej przestrzeni produkcyjnej z możliwością zalesiania. Nieuzupełnienie wniosku na wezwanie skutkuje negatywną decyzją organu.

Zdaniem Sądu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego odnosząca się do faktu przeznaczenia gruntu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków. Przeznaczenie gruntu wynikające z tej ewidencji nie musi być bowiem tożsame z przeznaczeniem wynikającym z planu zagospodarowania przestrzennego czy też studium uwarunkowań, które są dokumentami sporządzanymi na podstawie innych przepisów.

W tym zakresie nie doszło też do naruszenia art.7 kpa, gdyż zasady prowadzenia postępowania uregulowane są dla tego typu postepowań odrębnie i organy w myśl art. 27 ust.1 pkt 2 ustawy wspierającej są zobowiązane w sposób kompleksowy rozpatrzeć cały materiał dowodowy, jednak w myśl art.27 ust.2 ustawy wspierającej, to na stronach ciąży obowiązek przedkładania wyjaśnień i dowodów, w szczególności strona wywodząca z jakiegoś faktu skutki prawne powinna go udowodnić.

Ad 7.3.Zdaniem Sądu I instancji organy nie naruszyły również przepisów prawa odnośnie odmowy przyznania dopłaty do powierzchni 0,27 ha zlokalizowanej na działce 591 położonej w miejscowości W. Odnośnie tej działki zostały spełnione wszystkie wymogi formalne i materialne przyznania premii zalesieniowej i pielęgnacyjnej opisane w przepisach powyżej wskazanych. Podstawą decyzji organów była natomiast stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu niezgodność powierzchni zadeklarowanej do dopłat z powierzchnia rzeczywistą. W tym zakresie została przeprowadzona kontrola, o której rolnik został powiadomiony i w której uczestniczył, co wynika z protokołu kontroli znajdującego się w aktach sprawy. W protokole tym znajdują się jego podpisy zarówno w miejscu, gdzie potwierdza się zawiadomienie o kontroli, jak też w miejscu potwierdzającym uczestniczenie w niej. Z protokołem został zapoznany. Jeżeli wykonane czynności były dla niego niewystarczające to powinien zwrócić się do organu o dalsze wyjaśnienia. W aktach sprawy brak jest dowodów, aby strona takiego pouczenia żądała.

W trakcie kontroli ustalono, że powierzchnia działki uprawniona do dopłat to 0,17 ha a nie zadeklarowana 0,27 ha. Kontrolujący szczegółowo opisali zaistniałe uchybienia(błędy ZGR 6 i ZGR 24), co skutkowało odmową przyznania płatności oraz nałożeniem sankcji wieloletnich. Skarżący nie zgodził się z wynikiem kontroli. W trakcie postępowania administracyjnego nie przedłożył jednak, poza kwestionowaniem ustaleń kontroli na miejscu, własnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że kontrola ta odbyła się z naruszeniem prawa lub też jej ustalenia prowadzą do naruszenia prawa. Mapa ewidencyjna, na którą powołuje się skarżący nie jest wystarczającym dowodem, ponieważ to dane z niej wynikające były przedmiotem kontroli na miejscu w aspekcie ich prawdziwości, nie zaś odwrotnie. W myśl powołanego jednak art.27 ust.2 ustawy wspierającej jest ona niewystarczająca do zakwestionowania wydanej decyzji i stwierdzenia jej niezgodności z prawem.

Ad 7.4. WSA w Rzeszowie uznał również za odpowiadającą prawu decyzję organu umarzającą postępowanie w sprawie, w której skarżący cofnął wniosek o przyznanie premii. W ocenie Sądu I instancji organ słusznie nie uznał twierdzeń skarżącego za prawdziwe, dotyczących pomyłki w wycofaniu wniosku. Jak bowiem wynika z pisma skarżącego dotyczącego cofnięcia wniosku o dopłatę cofa on wniosek o dopłatę do działki 583 o pow. 0,14 ha położonej w powiecie [...], gm. [...], miejscowość W. Tymczasem działka 583 położona w miejscowości W. ma powierzchnię (co podają organy 34 ha), a ponadto położona jest w gminie Dydnia powiat brzozowski. Odległość pomiędzy tymi miejscowościami to 40 km. Z danych identyfikujących te dwie działki tylko jedna jest tożsama, a mianowicie numer działki. Wszystkie inne cechy są różne. Powiat, gmina, miejscowość, powierzchnia. Oznaczenia tych działek, poza zgodnością numeru są całkowicie inne. Skarżący skutecznie cofnął wniosek w związku z czym postępowanie podlegało umorzeniu..Powyższy wyrok został zaskarżony w całości, przez J. S., skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1. 8.1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
2. a) naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. Nr 2188) zwanej dalej "p.o.u.s.") w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy wspierającej poprzez zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonych decyzji polegające na:
3. - oddaleniu, zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji nr [...], pomimo, iż zdaniem skarżącego nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wyrażającego się, nieuwzględnieniem przedstawionego przez J. S. materiału dowodowego w postaci mapy geodezyjnej, wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz wypisu rejestru gruntów, na okoliczność ustalenia, iż działki ewidencyjne nr 839 i 794 spełniają przesłanki przyznania dopłat na zalesienie. Ponadto, zdaniem J. S. plan zalesieniowy został wykonany przez leśniczego Nadleśnictwa K. na podstawie wizytacji w terenie, co w jego ocenie jest wystarczające do spełnienia wszelkich wymogów formalnych, pozwalających na przyznanie płatności. Jednocześnie skarżący wyraził przekonanie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niezasadnie usankcjonował twierdzenia organu II instancji w zakresie wadliwej oceny jego wyjaśnień, z których miałoby wynikać, iż działki nr 794 oraz 839 znajdują się w obszarach rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego dostatecznie zostało przez niego wyjaśnione, iż działki nr 794 oraz 839 spełniają przesłanki pozwalające na przyznanie płatności,
4. - oddaleniu, zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji nr [...], pomimo iż zdaniem skarżącego organ II instancji bezzasadnie umorzył postępowanie, przyjmując, iż J. S. skutecznie cofnął wniosek dotyczący przyznania płatności na rok 2016 odnośnie premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej (PROW 2014-2020) w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów, objętego PROW na lata 2014 - 2020, tj. w zakresie działki ewidencyjnej określonej nr 583, w sytuacji, gdy J. S. pisemnie wyjaśnił, iż miała miejsce pomyłka skutkująca błędnym wskazaniem miejscowości działki oznaczonej numerem 583.

W rzeczywistości bowiem, od samego początku deklaracja J. S. dotycząca "wycofania całego wniosku " odnosić się miała co prawda do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 583, lecz położonej w miejscowości W., a nie W. Zdaniem skarżącego organy administracji publicznej bezzasadnie i przedwcześnie umorzyły postępowanie, zwłaszcza w sytuacji, gdy zdaniem J. S. działka oznaczona numerem 583 położona w W. spełniała wszelkie przesłanki pozwalające na przyznanie płatności, a zatem J. S. nie miał żadnych podstaw do cofnięcia wniosku dotyczącego działki 583 w W., zwłaszcza że, skarżący pisemnie wyjaśnił swoją pomyłkę.

1. - oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji nr 9009-2017-002045 pomimo, iż zdaniem skarżącego wadliwie oceniono zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyrażający się przyjęciem, iż J. S. nie wykazał, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym 540/1 stanowi " pozostałą rolniczą przestrzeń produkcyjną z możliwością zalesienia", w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego J. S. wskazał, że plan zalesieniowy został wykonany przez leśniczego Nadleśnictwa K., przedłożył wypis z rejestru gruntów, wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla Gminy [...], oraz przedłożył zaświadczenie Urzędu Gminy [...] symbol [...] z dnia 26 sierpnia 2015 r. W ocenie skarżącego za pomocą w/w dokumentów zostało dokładnie wyjaśnione i wskazane, która część działki 540/1 znajduje się w strefie z możliwością zalesienia. Ponadto, skarżący pragnie zwrócić uwagę, że wielokrotnie wskazywał, iż całość działki 540/1 obejmuje obszar 2,58 ha, z czego 1,51 ha to trwałe użytki zielone, 0,21 ha stanowi część budowlaną, zaś pozostała część, czyli 0,86 ha została zadeklarowana do zalesienia jako sukcesja naturalna,
2. - oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji nr 9009-2017-002046 pomimo, iż zdaniem skarżącego wadliwie oceniono zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyrażający się przyjęciem zasadności odmówienia płatności dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 794, w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego przedstawiony przez niego w toku postępowania plan zalesieniowy wykonany przez leśniczego Nadleśnictwa K. na podstawie wizytacji w terenie, wskazywał na spełnienie wszelkich wymogów formalnych, zwłaszcza, że skarżący podnosił, iż przedmiotowa działka jest objęta sukcesją naturalną,
3. - oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji nr [...] poprzez niewyczerpujące w ocenie skarżącego rozpatrzenie całego materiału dowodowego, polegające na oparciu zaskarżonej decyzji jedynie o przeprowadzone czynności kontrolne przez pracowników Agencji w sytuacji, gdy skarżący przedstawił materiał dowodowy w postaci mapy geodezyjnej, wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jawornik Polski oraz wypisu z rejestru gruntów na okoliczność przyjęcia, iż powierzchnia działki nr 591 wynosi 0,36 ha.
4. b) naruszenie art. 1 § 2 p.o.u.s. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 151p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy wspierającej poprzez oddalenie skarg, mimo że organy administracji w toku postępowania, zdaniem skarżącego nie dochowały w pełni gwarancji, wynikających z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, w szczególności z powodu uniemożliwienia skarżącemu skorzystania z przysługującemu mu prawa do zapoznania się z aktami i wydania decyzji bez uprzedniego umożliwienia stronie końcowego wglądu do akt oraz złożenia końcowych oświadczeń w przedmiotowej sprawie, jak również brak udostępnienia skarżącemu, w toku postępowania administracyjnego, odczytów z pomiarów GPS działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 591
5. c) naruszenie art. 1 § 2 p.o.u.s. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy administracji w toku postępowania, w ocenie skarżącego nie wyjaśniły w sposób dostateczny zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. W ocenie skarżącego stan faktyczny przedmiotowej sprawy obligował organy do przeprowadzenia z urzędu ponownych kontroli działek skarżącego oznaczonych numerami 591, 540/1, 583, 794 oraz 839
6. d) naruszenie art. 1 § 2 p.o.u.s. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 89 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, i nieprzeprowadzenia z urzędu rozprawy administracyjnej, w sytuacji rażąco odmiennego stanowiska skarżącego ze stanowiskiem wyrażonym przez organy administracji publicznej, zwłaszcza gdy przeprowadzenie rozprawy administracyjnej pozwoliłoby na wyjaśnienie wszelkich wątpliwości w sprawie i usprawniłoby przebieg postępowania, mając na uwadze, iż wobec J. S. wydano pięć decyzji administracyjnych dotyczących przyznania płatności na rok 2016 odnośnie premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej (PROW 2014-2020), w ramach działania Inwestycje w rozwój obszarów leśnych i poprawę żywotności lasów objętego PRO W na lata 2014 – 2020 8.2.Przedstawiając powyższe Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a., 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych na podstawie art. 203 p.p.s.a. 8.3.Natomiast na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

9.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

9.1.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, podlega więc oddaleniu.

9.2. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

9.3.Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

9.4. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej oparto na podstawie kasacyjnej z art.174 pkt 2 p.p.s.a tj. naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy: w szczególności art.7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy wspierającej, art. 11 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. art. 89 k.p.a. wszystkie w powiązaniu z naruszeniem art. 1 § 2 u.o.u.s oraz art.145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a., art.151 p.p.s.a. i art.134 p.p.s.a. Nie podniesiono naruszenia przepisów prawa materialnego.

9.4. Odnosząc się więc do pierwszej grupy zarzutów naruszenia przepisów postępowania: art. 1 § 2 p.o.u.s, art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 27 ustawy wspierającej, na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż zastosowanie przepisów k.p.a. w rozpoznawanej sprawie ulega znacznym ograniczeniom, których nie zauważa strona skarżąca kasacyjnie.

9.5.Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią co do zasady przepisy ustawy wspierającej oraz rozporządzenia mrw. Stosownie do art.

4. ustawy wspierającej, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a. chyba że ustawa stanowi inaczej.

W myśl art. 27 ust. 1 ustawy wspierającej w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1. 1) stoi na straży praworządności;
2. 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
3. 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
4. 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Zgodnie natomiast z ust. 2 art.27 ustawy wspierającej strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Jednocześnie prawodawca przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne.

9.5.1.Konsekwencją tego, jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej, w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz jednoczesny brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność, a także działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie bowiem do zasady praworządności, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy wspierającej, a którą należy rozumieć jako działanie organów na podstawie przepisów prawa, organ powinien wprawdzie podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, niemniej jednak, zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy wspierającej, to na wnioskodawcy ciążył obowiązek udowodnienia spełnienia kryteriów przyznania pomocy. Ograniczone zostały również zasada czynnego udziału stron w postępowaniu i zasada udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest do ich przestrzegania tylko na żądanie strony.

9.5.2.Porównanie przytoczonych regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy przyznawanej w postaci płatności obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

9.5.3.Takie ograniczenia wynikają z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeśli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Z tych względów ich sytuacja prawna nie może być oceniania przez ten sam pryzmat, co adresata aktu lub czynności administracyjnej realizowanego w zakresie imperium państwa. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego - Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1729/14, wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 420/13, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2078/13, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 98/14 - dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl//) - ze względu na tożsamość regulacji - pozostaje aktualny również pod rządami ustawy wspierającej.

9.6.W konsekwencji więc, to na skarżącym, jako beneficjencie pomocy w toku postępowania przez organami ARiMR, spoczywał procesowy obowiązek wykazania przesłanek formalnych jak i materialnoprawnych do przyznania płatności, o którą ubiegał się skarżący.

9.7.Zarzuty podnoszone przez stronę w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji usankcjonował nierozpatrzenie przez organy orzekające w sprawie, przedstawionych przez skarżącego dowodów jak i wadliwą ich ocenę, co doprowadziło do błędnych rozstrzygnięć w sprawie – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materialne dowodowym. Zarzuty te sprowadzają się w zasadzie do polemiki z ustaleniami organów orzekających w sprawie. Dokonując kontroli, oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, jakiej dokonał Sąd I instancji i jego zgodności z obowiązującym prawem stwierdzić należy, iż trafnie WSA w Rzeszowie przyjął, że organy pierwszej i drugiej instancji wzięły pod uwagę całokształt dowodów i okoliczności podnoszonych w sprawie podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego.

W konsekwencji powyższego, prawidłowo oceniły okoliczności mające wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Rozpatrzyły i dokonały wnikliwej oceny całego materiału dowodowego i wydały decyzję, w której odmówiono przyznania skarżącemu pierwszej premii pielęgnacyjnej do gruntów z sukcesja naturalną na rok 2016. Wskazać przy tym należy, że uzasadnienia zaskarżonych decyzji są szczegółowe i wyczerpujące, nie budzą też żadnych zastrzeżeń co do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy podały, z jakich przyczyn uznały wskazane dowody za mające znaczenie dla ustalenia istotnych i kluczowych okoliczności w sprawie. Wyjaśniły, którym zeznaniom dały wiarę i z jakich przyczyn, a którym nie. Organy przedstawiły także przepisy prawne, sposób ich rozumienia oraz sposób obliczenia płatności. Uzasadniając rozstrzygnięcie prawidłowo zredagowały pod względem merytorycznym i prawnym swoje decyzje, czyniąc tym samym zadość wymogom formalnym przewidzianym dlań w przepisach prawa administracyjnego (art. 107 § 1 k.p.a.) oraz wyjaśniając skarżącemu przesłanki i dowody, którymi się kierowały w podjętym rozstrzygnięciu.

9.8. Skarżący natomiast w ramach prowadzonego postępowania dowodowego nie przedstawił - dodatkowych - a wiarygodnych i wykluczających jednocześnie ustalenia organów, dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Tymczasem jak już wskazano wyżej, obowiązek dowodzenia ciąży nie tylko na organie administracji. Obarcza on także stronę, która zresztą z reguły, w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych.

9.9.Za niezasadny należało również uznać zarzut bezpodstawnego umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania premii pielęgnacyjnej co do działki nr 583 w Gminie [...] w obrębie –W. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji wniosek został skutecznie cofnięty przez Skarżącego, bez znaczenia pozostawały więc kwestie związane ze spełnieniem przesłanek przyznania skarżącemu żądanej płatności. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest znajdujący się w aktach sprawy, wypełniony przez stronę i złożony w dniu 12 września 2016 r., w Biurze AR i MR w R. formularz wniosku, zawierający oświadczenie o wycofaniu przez stronę całego wniosku dotyczącego płatności na rok 2016, z precyzyjnym określeniem, iż chodzi o działkę nr 583 w Powiecie P., Gmina [...], obręb W. Zarzuty kierowane więc pod adresem Sądu I instancji uznać należało za bezzasadne.

9.10.Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, jakoby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 1 § 2 p.o.u.s w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy wspierającej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

9.11.Kolejna grupa zarzutów dotycząca naruszenia art. 1 § 2 p.o.u.s. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 151p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy wspierającej, sprowadza się w istocie do naruszenia przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i nieumożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący kasacyjnie również w tym przypadku formułując zarzuty kasacji pomija treść art.27 ust.1 pkt 3 i 4 ustawy wspierającej, bowiem jak już Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał, w obowiązkach organów, takich jak: udzielanie stronom niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnienie im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji, umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ustawodawca uzależnił aktywność organów ARiMR od złożenia przez wnioskodawcę stosownego żądania.

Skoro zatem z akt sprawy nie wynika, aby w toku postępowania skarżący wystąpił z tego rodzaju żądaniem, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy - organy nie dochowały należytej staranności przy ustalaniu stanu faktycznego i naruszyły art. 10 k.p.a., art.11 k.p.a.,art.27 ust.1 pkt 3 ustawy wspierającej, czy też art. 81 k.p.a., który na podstawie art.27 ust.1 pkt 4 ustawy wspierającej nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

9.12.Trudno też podzielić postawiony zarzut naruszenia art.85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie ponownej kontroli działek o numerach 591, 540/1, 583, 794 oraz 839, skoro nie zostały w skardze kasacyjnej, skutecznie podważone ustalenia faktyczne organów orzekających w sprawie, zaakceptowanych prawidłowo przez Sąd I instancji. Strona skarżąca kasacyjnie ograniczyła ten zarzut, do stwierdzenia, że ponowna kontrola wskazanych działek, powinna zostać przeprowadzona. Wobec braku stosownego uzasadnienia powyższego zarzutu, dalsze rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na związanie zarzutami skargi kasacyjnej (art.183 p.p.s.a.) jak i niespełnienie jej wymogów formalnych z art.176 p.p.s.a. przez stronę skarżącą kasacyjnie, stają się bezprzedmiotowe.

9.13.Ustosunkowując się do zarzutu zaakceptowania przez Sąd I instancji, zaniechania przez organy orzekające w sprawie, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i tym samym naruszenie przez Sąd I instancji art. 1 § 2 p.o.u.s. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 89 k.p.a. stwierdzić należy, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie jest obligatoryjne. Przepis art. 89 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. W § 2 powołanego artykułu wskazano, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.

W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zatem reguła rozpoznawania sprawy przez organ orzekający na rozprawie. Organ administracji postępowanie wyjaśniające prowadzi - co do zasady poza rozprawą, chyba, że zachodzą przesłanki przeprowadzenia rozprawy. Jeżeli jednak w ocenie organu rozprawa nie doprowadziłaby do uproszczenia i przyspieszenia postępowania, nie jest konieczna ze względu na ewentualny cel wychowawczy, a obowiązku jej przeprowadzenia nie przewiduje przepis prawa. Postępowanie administracyjne może być przeprowadzone bez rozprawy, tak jak to miało miejsce w przypadku rozpatrywanej sprawy. Ustawodawca, co prawda, wskazuje na powinność przeprowadzenia rozprawy także w przypadkach, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, tj. gdy w sprawie biorą udział co najmniej dwie strony o sprzecznych interesach, które organ powinien uzgodnić (tak w E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 182), jednak w tej sprawie, z przypadkiem takim nie mamy do czynienia.

Przewidziana dalej w omawianej regulacji powinność przeprowadzenia rozprawy, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków i biegłych nie jest równoznaczna z koniecznością przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku przeprowadzenia wymienionych dowodów, gdyż przeprowadzenie rozprawy uzależnione jest od wyjaśnienia sprawy.(por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/08). W rozpoznawanej sprawie organ zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy poza rozprawą. Zarzut związany z nieprzeprowadzeniem rozprawy jest więc niezasadny.

9.14.Z tych wszystkich względów niewystarczające i gołosłowne staje się twierdzenie skarżącego, że spełnił warunki do przyznania mu wnioskowanej płatności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który poddany został analizie, dawał podstawę do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej płatności, a w przypadku decyzji nr [...] do umorzenia postępowania na podstawie art.105 k.p.a. 9.15.Brak akceptacji dla sposobu prowadzenia postępowania przez organy administracji, w sytuacji, gdy nie można im zarzucić naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie jest wystarczającą podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku.

9.16.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, oddalił ją na podstawie art.184 p.p.s.a.