Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA) wyrokiem z 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1278/19, oddalił skargę [...] (dalej: skarżący) na informację Zarządu Województwa Pomorskiego (dalej: Zarząd lub organ) z 18 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględniania protestu.
Przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, że skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu "[...]" " w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, dla Działania 2.2 Inwestycje Profilowane, Poddziałania 2.2.1 Inwestycje profilowane - Wsparcie dotacyjne w ramach Osi Priorytetowej 2. Przedsiębiorstwa.
Pismem z 11 października 2017 r. organ poinformował skarżącego, że wniosek uzyskał negatywną ocenę wykonalności i nie został zakwalifikowany do oceny strategicznej I stopnia. Protest skarżącego nie został uwzględniony, o czym poinformowano skarżącego pismem z 8 listopada 2017 r.
WSA wyrokiem z 15 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 1049/17 oddalił skargę strony na informację z 15 listopada 2017 r.
W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 czerwca 2018 r. sygn. akt I GSK 2139/18 uchylił wyrok WSA stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.
W związku z wyrokiem NSA, organ 14 maja 2019 r. dokonał ponownej oceny wykonalności wniosku, w wyniku której projekt został zakwalifikowany do oceny strategicznej I stopnia. Projekt uzyskał 25 pkt na 100 pkt możliwych do uzyskania, tj. A.1 Profil projektu na tle zapisów Programu - 2,5 pkt, A.2 Potrzeba realizacji projektu - 5 pkt, A.3 Wkład w zakładane efekty realizacji Programu - 0 pkt, A.4 Oddziaływanie Projektu - 0 pkt, B.1 Kompleksowość projektu - 5 pkt, B.2 Komplementarność Projektu - 5 pkt, C.1 Partnerstwo - 0 pkt, C.2 Zgodność z porozumieniem na rzecz Inteligentnych Specjalizacji Regionu - 7,5 pkt. Przy czym wskazano, że z uwagi na nieuzyskanie przez projekt minimum procentowego nie został on wybrany do dofinansowania.
W proteście z 27 maja 2019 r. skarżąca nie zgodziła się z oceną kryteriów: A.1, A.2, A.3, A.4, B.1, B.2, B.3 i C.1.
Zarząd w informacji z 18 czerwca 2019 r. uwzględnił protest w zakresie kryterium: A.1 Profil projektu na tle zapisów Programu - 5 pkt. W pozostałej części potwierdzono prawidłowość dotychczasowej punktacji. W związku z tym projekt otrzymał łącznie 27,5 pkt i nie uzyskał minimum procentowego (40%).
Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę na informację Zarządu.
W motywach wyroku WSA stwierdził, że zostały w sprawie wykonane wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku NSA z 16 czerwca 2018 r. sygn. akt I GSK 2139/18.
WSA przypomniał, że zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów operacyjnych polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (ust. 1). Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia ogólnego (ust. 2).
WSA podkreślił, powołując się na orzecznictwo, że przy ocenie opartej o kryteria punktowe kluczowe znaczenie ma wyczerpujące uzasadnienie oceny przez poszczególne osoby wchodzące w skład Komisji Oceny Projektu. Powinno być ono jasne, spójne i logiczne. Uzasadnienie przyznanych punktów nie może być ogólnikowe i ograniczać się do stwierdzenia o niezrealizowaniu wymagań danego kryterium oraz o przyznaniu danej liczby punktów, bez precyzyjnego wskazania, na czym to niespełnianie wymogów polega.
W ocenie WSA ocena spornego projektu sprostała powyższym wymaganiom.
WSA wyjaśnił, że zgodnie z SzOOP w ramach kryterium A.2 Potrzeba realizacji projektu – oceniany jest stopień, w jakim projekt stanowi odpowiedź na zdiagnozowane potrzeby wnioskodawcy w aspekcie wpływu na poprawę jego potencjału konkurencyjnego i zdolności do rozwijania nowych produktów/usług.
Organ uznał, że opis projektu odpowiada na zidentyfikowane potrzeby wnioskodawcy, a w wyniku realizacji projektu poprawi się potencjał konkurencyjny wnioskodawcy. Jednocześnie wskazano, że planowana termomodernizacja budynku nie ma charakteru ponadprzeciętnego na terenie województwa. Zgodnie z typem projektu zaplanowane do realizacji działania podnoszą jakość świadczonych usług wynajmu, jednakże nie wyróżniają ich na tle konkurencji. Zamiar wprowadzenia udoskonalonych usług nie ma swojego odzwierciedlenia w zaplanowanych do osiągnięcia wskaźnikach produktu i rezultatu. Ponadto, obecne są na rynku miejsca, w których świadczona jest usługa o podobnym charakterze.
WSA zauważył, że w tym kryterium maksymalną liczbę punktów można uzyskać w przypadku, gdy potrzeba realizacji projektu została dostatecznie udokumentowana, projekt odpowiada zdiagnozowanym potrzebom i wskazuje na ponadprzeciętny potencjał konkurencyjny oraz zdolność do rozwijania nowych/doskonalenia produktów/usług. W niniejszym przypadku brak jest cechy ponadprzeciętnego potencjału konkurencyjnego i zdolności do rozwijania nowych produktów/usług. W tej sytuacji ocena została przeprowadzona prawidłowo, gdyż nie sposób uznać aby zaplanowany do realizacji zakres rzeczowy projektu oraz planowana do wdrożenia w wyniku realizacji projektu usługa (ekoefektywna usługa najmu powierzchni), stanowiły ponadprzeciętny potencjał konkurencyjny wykraczający poza obecnie dostępne na rynku rozwiązania. W ocenie WSA argumenty te jasno, spójnie, precyzyjnie i logicznie wyjaśniają przyjętą punktację.
Odnosząc się do kryterium A.3 Wkład w zakładane efekty programu, WSA wskazał, że wnioskodawca zapewnił wkład własny w wysokości 2% ponad minimalny wymagany poziom, jednak planowane efekty projektu wnoszą minimalny, na tle innych projektów, wkład w osiągnięcie spodziewanych efektów realizacji Osi Priorytetowej 2 Działania 2.2, Poddziałania 2.2.1. Zgodnie z zapisami SzOOP, efektami Osi Priorytetowej 2 Działania 2.2, Poddziałania 2.2.1. ma być modernizacja firm w wybranych aspektach, tj. poprawa ekoefektywności, powiązania międzynarodowe, w tym ekspansja na rynki zewnętrzne, ukierunkowanie na innowacje oraz obszary inteligentnych specjalizacji, pełniejsze wykorzystanie możliwości technologii cyfrowych, a także poprawa efektywności procesów produkcyjnych. Przedmiotowy projekt, przyczynia się do realizacji działań jedynie w zakresie obniżenia energochłonności istniejącego już budynku.
Co więcej, remont budynku, który polega na wymianie okien i ociepleniu dachu, zakłada zastosowanie rozwiązań powszechnie dostępnych na rynku. W przypadku omawianego projektu nie można też mówić o ekspansji na rynki zewnętrzne, bowiem świadczenie usługi najmu na rzecz klientów z innych województw czy z zagranicy nie jest świadczeniem usługi na rynkach zewnętrznych czy zagranicznych. W związku z tym prawidłowo organ stwierdził, iż efekty projektu wnoszą umiarkowany na tle innych projektów wkład w osiągnięcie spodziewanych efektów realizacji Osi Priorytetowej, Działania/Poddziałania.
W zakresie oceny kryterium A.4 Oddziaływanie projektu, WSA zauważył, że projekt dotyczy inwestycji w przedsiębiorstwie służącej redukcji wodo-, surowco-, materiało-, transporto- i energochłonności procesów produkcyjnych, tj. m.in. oszczędności surowców i energii oraz ograniczaniu emisji szkodliwych substancji do środowiska. Dla ww. typu projektu nie występują wskaźniki, które umożliwiają dokonanie miarodajnej oceny projektu. Sam fakt pojawienia się pobocznych pozytywnych efektów realizacji projektu może mieć znaczenie w kompleksowej ocenie wniosku (m.in. w punkcie A.2, B.1).
Również zapisy SzOOP, wskazują, że punkty w tym kryterium powinny zostać przyznane projektom polegającym na poszerzeniu rynków zbytu lub palety oferowanych produktów/usług albo znaczącej poprawie ich jakości, które wpisują się w min. jeden obszar inteligentnej specjalizacji. Ponadto, chęć wprowadzenia ulepszonej usługi nie została przez wnioskodawcę opisana w Biznesplanie w części dotyczącej produktów i usług. W związku z tym zasadnie nie przyznano dodatkowych punktów w tym kryterium.
Oceniając kryterium B.1 Kompleksowość projektu, WSA wskazał, że projekt odpowiada na problemy wnioskodawcy i obejmuje jeden aspekt działań (związany z modernizacją budynku pod wynajem). Zaplanowane prace związane z modernizacją budynku jako należące do jednej kategorii działań, które całkowicie rozwiązują przedstawiony przez wnioskodawcę problem. Poszczególne prace (ocieplenie dachu, wymiana okien) trudno uznać za działania odrębne podejmowane przez wnioskodawcę z uwagi na ścisłe powiązanie z redukcją energochłonności budynku. Wnioskodawca zamierza przeprowadzić prace remontowe w celu wprowadzenia ekoenergetycznej usługi najmu powierzchni. Zaplanowane prace mają na celu rozwiązanie jednego problemu, tj. redukcję energochłonności. W związku z tym nie ma podstaw do kwestionowania przyznanej liczby punktów.
W zakresie kryterium B.2 Komplementarność projektu, WSA zgodził się z organem, że projekt skarżącego jest powiązany z projektem zrealizowanym przez jednego z najemców, jednak nie jest przez ten projekt warunkowany. Może on zostać zrealizowany bez względu na fakt, czy instalacja fotowoltaiczna została zamontowana czy też nie. Ograniczenie energochłonności budynku pozostaje bez związku ze źródłem energii elektrycznej, którym budynek ma być zasilany. Dodatkowo, inwestycja zrealizowana przez jednego z najemców nie stanowi pewnego etapu realizacji działań. Naturalną kolejnością działań inwestorów powinno być bowiem przeprowadzenie generalnego remontu budynku, polegającego na wymianie powierzchni dachowych, czy też docieplenie ścian, a dopiero później montaż instalacji fotowoltaicznej. Zatem przyznanie 1 punktu było prawidłowe.
Odnoście kryterium C.1 Partnerstwo, WSA stwierdził, że projekt nie jest realizowany w formie projektu partnerskiego w rozumieniu ustawy wdrożeniowej, a przedstawiony w dokumentacji aplikacyjnej udział podmiotów zaangażowanych w projekt, tj. podpisana umowa partnerstwa nie ma większego znaczenia w świetle celów projektu. Oceniając zasadność i formę współpracy partnerskiej, w szczególności z punktu widzenia zakładanych celów projektu organ uznał, że nadrzędny cel projektu tj. podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstwa, zostanie osiągnięty przez wnioskodawcę w wyniku realizacji projektu, tj. redukcji energochłonności budynku i nie jest tu niezbędny udział podmiotów zaangażowanych. Przewidziana w projekcie rola podmiotu zaangażowanego ogranicza się do działań operacyjnych takich jak np. obsługa prawna czy doradztwo przy wyborze wykonawców.
Zatem tak jak w przypadku np. obsługi księgowej, kadrowej, prawnej, powinna mieć naturalny charakter a nie pozorny w celu realizacji niniejszej inwestycji. Na tej podstawie uznano, że projekt przewiduje formułę partnerstwa nie wynikającą z ustawy wdrożeniowej, a wskazane partnerstwo nie ma istotnego wpływu na realizacje celów projektu, w związku z czym nie przyznano punktów w niniejszym kryterium.
WSA podkreślił, że deklarowana przez skarżącą chęć świadczenia usług najmu nie ma swojego odzwierciedlenia w zaplanowanych do osiągnięcia wskaźnikach produktu i rezultatu w biznes planie (w sekcji 2), a ponadto usługa najmu powierzchni zlokalizowanej w Gdańsku, świadczona osobie lub przedsiębiorcy z zagranicy nie przesądza o eksporcie usług. Z kolei brak tego odzwierciedlenia wynika właśnie z faktu określenia przez skarżącą przedmiotowego przedsięwzięcia jako projekt typu: - inwestycje w przedsiębiorstwach, służące redukcji wodo-, surowco-, materiało-, transporto- i energochłonności procesów produkcyjnych, tj. m.in. oszczędności surowców i energii oraz ograniczaniu emisji szkodliwych substancji do środowiska. Zgodnie bowiem, z informacją zawartą w biznes planie (str.
12) - Załącznikiem nr 4 do Regulaminu Konkursu oraz deklaracją wnioskodawcy w sekcji A, pkt A.16 wniosku o dofinansowanie, skarżąca nie mogła wypełnić przedmiotowej tabeli (i faktycznie jej nie wypełniła), zatem nie była uprawniona do otrzymania punktów w tym zakresie.
Reasumując, w ocenie WSA, zarzuty skargi i protestu nie potwierdziły, aby ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo, tj. z naruszeniem zasad ich przeprowadzania lub naruszeniem kryteriów wyboru projektów, wynikających z przepisów prawa.
Skargę kasacyjną od wyroku wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – naruszenie:
art. 37 ust. 2 w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, przez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego WSA uznał, że organ dokonał oceny projektu w sposób rzetelny, bezstronny i równy dla wszystkich wnioskodawców na podstawie warunków wyboru projektów do dofinansowania w ramach konkursu, mimo obowiązku oceny przez organ projektu zgodnie z kryteriami wyboru, zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący dla RPO Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, w tym w zakresie kryteriów: A.2, A.3, A.4, przez przyjęcie, że nie spełnia kryteriów wyboru związanych z wybranym typem projektu;
art. 56 ust. 2 w zw. z art. 37 ust. 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, polegające na niewłaściwej ocenie kryteriów merytorycznych, błędnej interpretacji tych kryteriów, co doprowadziło do wniosku WSA, że organ dokonał oceny projektu w sposób rzetelny, bezstronny i równy dla wszystkich wnioskodawców na podstawie warunków wyboru projektów do dofinansowania w ramach konkursu, pomimo obowiązku oceny przez organ projektu zgodnie z kryteriami wyboru, zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący dla RPO Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, w tym w zakresie kryteriów B.1, B.2, C.1, poprzez przyjęcie, że analiza ta nie daje podstaw do wydania pozytywnej oceny kryteriów B.1 oraz C.1 oraz podwyższenia punktacji dotyczącej spełnienia kryterium B.2;
art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niezastosowanie i oddalenie przez WSA skargi skarżącego;
art. 185 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, poprzez wskazanie w uzasadnieniu, że protest można opierać wyłącznie na zarzutach o charakterze proceduralnym, a pominięcie możliwości wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną skarżący się nie zgadza;
art. 37 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak należytej weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie spełnienia kryteriów oraz niezauważenia uchybień organu, w wyniku której projekt nie uzyskał wystarczającej liczby punktów;
art. 151 p.p.s.a poprzez jego błędne zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie:
art. 61 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z załącznikiem nr 2b do uchwały nr 897/169/16 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 8 września 2016 r. Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych, Kryteria Wyboru Projektów z punktami 2.2 Oś Priorytetowa 2. Przedsiębiorstwa Poddziałanie 2.2.1 inwestycji poprzez spełnienie wszystkich czterech podpunktów SzOOP (5. Typy projektów, Poddziałanie 2.2.1);
art. 185 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, przez wskazanie w uzasadnieniu, że protest można opierać wyłącznie na zarzutach o charakterze proceduralnym, a pominięcie możliwości wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza;
art. 37 ust. 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, przez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego WSA uznał, że organ dokonał oceny projektu w sposób rzetelny, bezstronny i równy dla wszystkich wnioskodawców na podstawie warunków wyboru projektów do dofinansowania w ramach konkursu, pomimo obowiązku oceny przez organ projektu zgodnie z kryteriami wyboru, zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący dla RPO Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, w tym w zakresie kryteriów: A.2, A.3, A.4, przez przyjęcie, że nie spełnia on kryteriów wyboru związanych z wybranym typem projektu;
art. 37 ust. 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, przez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego WSA uznał, że organ dokonał oceny projektu w sposób rzetelny, bezstronny i równy dla wszystkich wnioskodawców na podstawie warunków wyboru projektów do dofinansowania w ramach konkursu, pomimo obowiązku oceny przez organ projektu zgodnie z kryteriami wyboru, zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący dla RPO Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, w tym w zakresie kryteriów: B.1, B.2, C.1, poprzez przyjęcie, że analiza ta nie daje podstaw do wydania pozytywnej oceny kryteriów B.1 oraz C.1 i podwyższenia punktacji dotyczącej spełnienia kryterium B.2.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym pamiętać należy, że w przypadku art. 174 pkt 1 p.p.s.a., na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie przepisu.
Z kolei przy zarzutach z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc naruszeniu prawa procesowego, skarżąca kasacyjnie powinna wskazać te przepisy naruszone przez sąd pierwszej instancji wraz z wpływem tego naruszenia na treść orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, zauważać należy, że część zarzutów, pomimo ich wymienienia w różnych podstawach prawnych z art. 174 p.p.s.a. ma tożsamą treść. Chodzi tu przede wszystkim o zarzut wymieniony w punkcie 4 oparty na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i w punkcie 2 oparty na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., który zarzuca naruszenie art. 185 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, poprzez wskazanie, że protest można opierać wyłącznie na zarzutach o charakterze proceduralnym, a pominięcie możliwości wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną skarżąca się nie zgadza.
Jest to zarzut nieusprawiedliwiony.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 185 § 1 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że jest to przepis wynikowy, który stosuje sąd kasacyjny a nie wojewódzki sąd administracyjny. Zatem nie można zarzucać WSA naruszenia przepisu, który nie miał przed tym sądem zastosowania.
Z kolei art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy sposobu uzasadnienia wyroku. I tak zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślić należy, że treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11 i 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe cytowane wyroki tamże). Oznacza to, że przepis ten dotyczy wymagań formalnych uzasadnienia wyroku, któremu musi sprostać sąd pierwszej instancji.
Natomiast zarzut ten nie służy do podważania prawidłowości czy słuszności argumentacji sądu pierwszej instancji, ponieważ do tego służą argumenty w ramach naruszeń dotyczących ustaleń stanu faktycznego i zarzuty błędnej wykładni oraz zastosowania (niezastosowania) przepisów materialnych. Tak więc zarzut skarżącego kasacyjnie, "że protest można opierać wyłącznie na zarzutach o charakterze proceduralnym, a pominięcie możliwości wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną skarżący się nie zgadza" został błędnie skonstruowany.
Nie jest także zrozumiały zarzut naruszenia art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, w myśl którego – protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera: wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem.
Zauważyć należy, że motywach zaskarżonego wyroku, wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, brak jest stwierdzenia WSA, że "że protest można opierać wyłącznie na zarzutach o charakterze proceduralnym". Tak więc trudno zrozumieć na czym opiera swój zarzut skarżący kasacyjnie. Tym bardziej, że nie znajduje on rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej w zarzucie opartym na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z załącznikiem nr 2b do uchwały nr 897/169/16 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 8 września 2016 r. Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych, Kryteria Wyboru Projektów z punktami 2.2 Oś Priorytetowa 2. Przedsiębiorstwa Poddziałanie 2.2.1 inwestycji poprzez spełnienie wszystkich czterech podpunktów SzOOP (5. Typy projektów, Poddziałanie 2.2.1).
Nie jest to zarzut usprawiedliwiony.
Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisu - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nie ma zastosowania w sprawach regulowanych ustawą wdrożeniową. Co więcej skarżący kasacyjnie łączy ten przepis z art. 61 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, który właśnie wskazuje i modyfikuje, jakie orzeczenia wydaje wojewódzki sąd administracyjny w wyniku rozpoznania skargi. Przy czym skarżący kasacyjnie wymieniając oba punkty 1 i 2 ust. 8 art. 61 ustawy wdrożeniowej, popada w sprzeczność, ponieważ równocześnie zarzuca normy o uwzględnieniu skargi (pkt 1) i jej oddaleniu (pkt 2). Poza tym łączy powyższy zarzut z załącznikiem nr 2b do uchwały nr 897/169/16 Zarządu Województwa Pomorskiego, nie wyjaśniając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym te naruszenia polegają. Tak więc i ten zarzut, jako błędnie skonstruowany, nie mógł zostać uwzględniony.
Zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w punktach 1, 2 i 5 oparte na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz punktach 3 i 4 oparte na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zostały sformułowane podobnie i dotyczą naruszenia art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Przez co należało je rozpoznać łącznie. Ich istota sprowadza się do zarzutu, że WSA błędnie uznał, iż organ dokonał oceny projektu w sposób rzetelny, bezstronny i równy dla wszystkich wnioskodawców na podstawie warunków wyboru projektów do dofinansowania w ramach konkursu zgodnie z kryteriami wyboru (w zakresie kryteriów A.2, A.3, A.4, B.1, B.2, C.1).
Nie są to zarzuty usprawiedliwione.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 56 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, nie precyzuje której jednostki redakcyjnej tego przepisu (ust.
2) uchybienie dotyczy. Przypomnieć należy, że ust. 2 ten posiada dalsze jednostki redakcyjne w postaci punktów. Zgodnie bowiem z art. 56 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy wdrożeniowej – instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protestu weryfikuje wyniki dokonanej przez siebie oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, i: – pkt 1 – dokonuje zmiany podjętego rozstrzygnięcia, co skutkuje odpowiednio skierowaniem projektu do właściwego etapu oceny, albo dokonuje aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3, informując o tym wnioskodawcę, albo, – pkt 2 – kieruje protest wraz z otrzymaną od wnioskodawcy dokumentacją do właściwej instytucji, o której mowa w art. 55, załączając do niego stanowisko dotyczące braku podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia, oraz informuje wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu protestu.
Poza tym uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera rozwinięcia zarzuconego naruszenia, przez co zarzut ten czyni nieczytelnym i jako takim niepoddającym się kontroli instancyjnej.
Przechodząc do naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej, wskazać należy, że zgodnie z ust. 1 – właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W myśl zaś ust. 2 – projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, wbrew ocenie skarżącego kasacyjnie, że WSA przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonego aktu uznając, iż organ dokonał oceny spornego projektu z zachowaniem zasad wymienionych w art. 37 ustawy wdrożeniowej. Z kolei zarzutu skarżącego kasacyjnie mają charakter polemiczny, a więc nie tyle wskazujące na błędy dokonanej oceny lecz ich odmiennego widzenia przez skarżącego.
Wobec podzielenia w pełni motywów zaskarżonego wyroku dotyczących oceny spornych kryteriów, staje się zbędne ponowne przytoczenie pełnej argumentacji opisanej w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny konfrontując uzasadnienia WSA poszczególnych ocen spornych kryteriów z wywodami skargi kasacyjnej, stwierdza, że żaden z podniesionych argumentów nie jest trafny.
W przypadku kryterium A.2 (Potrzeba realizacji projektu) projekt otrzymał 5 pkt, a więc został oceniony pozytywnie, ponieważ w wyniku realizacji projektu poprawi się potencjał konkurencyjny wnioskodawcy. Przy czym prawidłowo WSA uznał, że projekt nie wprowadza rozwiązań o charakterze ponadprzeciętnym (wyjątkowym), które należy traktować jako coś co dotychczas nie występuje na rynku, jest nowatorskie. Sama usługa ekoefektywna usługa najmu powierzchni do takich rozwiązań nie należy, ponieważ te obecne są na rynku.
W ramach kryterium A.3 (Wkład w zakładane efekty realizacji Projektu) projekt nie uzyskał punktów, skarżący kasacyjnie domaga się oceny wyższej czyli umiarkowanej. WSA wyraźnie – wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie – wyjaśnił, dlaczego ocena ta nie mogła być inna. Przede wszystkim wskazać należy, że znany skarżącemu kasacyjnie inny projekt (sprawa I GSK 2222/19) otrzymał punkty, ponieważ miał wyraźnie wyższy wkład własny 7,5% ponad minimalny wymagany poziom niż rozpoznawany projekt (2%). Była to więc wyraźna różnica. Ponadto wynikało to z tego, że zgodnie z zapisami SzOOP, efektami ww. Poddziałania ma być modernizacja firm w wybranych aspektach, tj. poprawa ekoefektywności, powiązania międzynarodowe, w tym ekspansja na rynki zewnętrzne, ukierunkowanie na innowacje oraz obszary inteligentnych specjalizacji, pełniejsze wykorzystanie możliwości technologii cyfrowych, a także poprawa efektywności procesów produkcyjnych.
Tymczasem oceniany projekt przyczynia się tylko do obniżenia energochłonności istniejącego już budynku, jego remont zakłada zastosowanie rozwiązań powszechnie dostępnych na rynku. W projekcie nie zostaną wykorzystane rozwiązania innowacyjne i brak jest ekspansji na rynki zewnętrzne.
Kryterium A.4 (Oddziaływanie projektu t) zostało ocenione na 0 pkt. Skarżący kasacyjnie konsekwentnie podnosi, że ekoefektywny najem wpisuje się w realizację tego kryterium przy czym nie wyjaśnia dlaczego nie zgadza się z argumentacją WSA. W takiej sytuacji nie sposób zakwestionować trafność oceny organu zaakceptowanej przez WSA, w której m.in. akcentowało się, że w ramach tego kryterium punkty mogą zostać przyznane projektom polegającym na poszerzeniu rynków zbytu lub palety oferowanych produktów/usług albo znaczącej poprawie ich jakości, które wpisują się w minimum jeden obszar inteligentnej specjalizacji.
W ramach kryterium B.1 (Kompleksowość projektu) projekt uzyskał 5 pkt. Była to ocena adekwatna, ponieważ wskazywany przez skarżącego kasacyjnie pakiet działań obejmuje rozwiązanie jednego problemu modernizację budynku i w efekcie redukcję energochłonności.
W ramach kryterium B.2 (Komplementarność projektu) projekt uzyskał 5 punktów. Skarżący kasacyjnie wskazuje, że wystarczającym do uzyskania wyższej oceny jest powiązanie projektu z innym, ponieważ wzmacniają się wzajemnie. Nie jest to argument prawidłowy. WSA trafnie za organem uznał, że co prawda projekt jest powiązany z projektem zrealizowanym przez jednego z najemców, jednak nie jest przez ten projekt warunkowany. Może on zostać zrealizowany bez względu na fakt, czy instalacja fotowoltaiczna została zamontowana czy też nie. Ograniczenie energochłonności budynku pozostaje bez związku ze źródłem energii elektrycznej, którym budynek ma być zasilany, a inwestycja zrealizowana przez jednego z najemców nie stanowi pewnego etapu realizacji działań.
W kryterium C.1 (Partnerstwo) projekt nie otrzymał punktów. Skarżący kasacyjnie podnosi, że udział partnerów jest ściśle powiązany z celami projektu, przy czym nie wskazuje dlaczego i nie podejmuje polemiki ze stanowiskiem WSA. Taki zarzut, jak wskazano wyżej, jedynie gołosłownie kontestujący argumenty zaskarżonego wyroku nie może skutecznie podważyć stanowiska WSA.
Resumują, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie sporne kryteria zostały oceniony w sposób odpowiadający zasadom wyrażonym w art. 37 ustawy wdrożeniowej, co prawidłowo uzasadnił WSA.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., ponieważ przepis ten nie był zastosowany przez WSA, który oddalił skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, który stosuje się w sprawach regulowanych ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, jest to przepis wynikowy. Skoro bowiem WSA uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób nienaruszający prawa, to nie mógł zastosować wymienionego przepisu.
Z wymienionych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej skargę kasacyjną oddalono.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od wnoszącej skargę kasacyjną na rzecz Zarządu 240 zł (480 zł x 50%) za sporządzenie i wniesienie w terminie, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który prowadził sprawę od pierwszej instancji.