Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 10 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 206/18, działając na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. - określanej dalej: ustawa wdrożeniowa) pozostawił skargę M. K. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z [...] maja 2017 r. bez rozpatrzenia oraz orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi, bowiem zaskarżoną uchwałę doręczono skarżącemu 8 czerwca 2017 r. Skarżący pismem z 9 czerwca 2017 r. wystąpił z "odwołaniem" od uchwały domagając się ponownej weryfikacji protestu. Pismem z 13 czerwca 2017 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego poinformował skażonego, że zgodnie z regulaminem konkursu przysługiwał mu protest, który został rozpoznany uchwałą z [...] maja 2017 r., w której znajdowało się stosowne pouczenie o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie Sądu skarżący złożył skargę 30 czerwca 2017 r., a termin do jej wniesienia upływał 22 czerwca 2017 r.
Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższe orzeczenie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, zasądzenia kosztów postępowania, rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- – prawa materialnego, tj art. 61 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niezastosowanie tego przepisu w odniesieniu do obliczania terminu względem wniesionej skargi z 20 czerwca 2017 r. a zastosowanie go względem pisma z 30 czerwca 2017 r. złożonego w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 23 czerwca 2017 r. – które skargą nie było i nie jest – co skutkowało uznaniem przez Sąd wniesienia skargi po terminie, tj. wydaniem zaskarżonego postanowienia;
- – przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez brak odniesienia się przez Sąd do faktu złożenia przez skarżącego skargi do Sądu 20 czerwca 2017 r., a co za tym idzie poprzez pominięcie faktycznej skargi skarżącego w procedowaniu przed WSA i działanie wbrew obowiązkowi zawarcia w uzasadnieniu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy. Takie uchybienie skutkowało zastosowaniem błędnej podstawy faktycznej oraz rzutowało na sposób jej wyjaśnienia w uzasadnieniu - niezgodny ze stanem faktycznym, a w konsekwencji doprowadziło do dowolnego uznania, że inne pismo skarżącego (z 30 czerwca 2017 r.) jest skargą, co doprowadziło do wydanie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na podstawie art. 61 ust. 1 u.z.r.p., zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, stanowiąc w art. 61 ust. 2 ustawy, że skarga do sądu administracyjnego w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący otrzymał uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z 29 maja 2017 r., w dniu 8 czerwca 2017 r. Zatem, termin do wniesienia skargi upływał 22 czerwca 2017 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy wynika, że na karcie 6 akt sądowych znajduje się – jako załącznik do pisma strony z 30 czerwca 2017 r. (k.
4) stanowiącego wykonanie wezwania Sądu w sprawie o sygn. akt I SAB/ 4/17 – odpis skargi skarżącego z prezentatą Biura Podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z datą 20 czerwca 2017 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 4 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Rz 4/17 Sąd rozdzielił skargę skarżącego zarejestrowaną pod tą sygnaturą na dwie sprawy, tj. na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na skargę na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z 29 maja 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do daty (20 czerwca 2017 r.) wniesienia skargi. Wynika to nie tylko ze wspomnianej karty 6 akt sądowych oraz drugiego zdania pisma strony z karty 4, ale również z treści postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2017 r., sygn. akt II GZ 716/17 oraz 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 4211/17.
W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena uchybienia terminu do wniesienia skargi dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu była błędna.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia
Odnosząc się do wniosku strony o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008 r. Nr 3, poz.
42) wyjaśnił, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).