Uzasadnienie
I
Wyrokiem z dnia 4 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie podniósł, że zgodnie z przepisem art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Od tego założenia przepisy prawa przewidują wyjątek uzasadniony zasadą praworządności, polegający na tym, że w wypadku zaistnienia przewidzianych prawem wad, decyzja może być usunięta z porządku prawnego. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku przewidzianym w ustawie.
Sąd I instancji dodał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Jednakże postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, gdyż nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania sprawy w trybie nadzwyczajnym. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia.
Wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić jedynie w wypadku wystąpienia łącznie dwóch przesłanek: sprawa rozstrzygnięta została ostateczną decyzją administracyjną, oraz występuje choć jedna z enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw wznowienia.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma wątpliwości, że sprawa, której wznowienia żądała strona, została zakończona decyzją ostateczną w dniu 28 lutego 1995 r., a tym samym została spełniona pierwsza z wymaganych przesłanek wznowienia. Strona wnosząc o wznowienie postępowania pismem z dnia 13 marca 2002 r. nie sprecyzowała przepisu określającego podstawę wznowienia, natomiast żądanie swoje uzasadniła uniewinniającym wyrokiem Sądu Rejonowego zapadłym w 2001 r. w jej sprawie. Wobec tego organy celne obu instancji zbadały wszystkie przesłanki z przepisu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z powyższym Sąd I instancji uznał, że jedynie przesłanka z punktu 5 wymienionego przepisu mogła być brana pod uwagę przy ocenie faktów przytoczonych przez skarżącego, czyli wpływu przedstawionego wyroku z dnia 4 października 2001 r. na postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 28 lutego 1995 r. Należało przede wszystkim w świetle przepisu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, zbadać prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo, zdaniem WSA w Warszawie, kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy wyrok uniewinniający Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt VII K 971/95, na który we wniosku o wznowienie postępowania powołuje się strona, stanowi przesłankę dającą podstawę do wzruszenia tej decyzji, w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją tego jest zbadanie, czy organ, który wydał zaskarżoną decyzję w sprawie, prawidłowo uznał brak przesłanek do uchylenia powyższego orzeczenia, odmawiając wagi nowego dowodu lub nowej okoliczności faktycznej powołanemu wyrokowi Sądu Rejonowego.
W ocenie Sądu organ celny II instancji prawidłowo przyjął, że przedstawiony przez skarżącego wyrok nie stanowi ani nowej okoliczności ani nowego dowodu, o których mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie spełniając określonych w nim kryteriów. Przede wszystkim powoływany wyrok Sądu Rejonowego nie istniał w dniu wydania decyzji (z dnia 28 lutego 1995 r.), a ponadto nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie.
Zdaniem Sądu decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 28 lutego 1995 r. została wydana w związku z niedostarczeniem towaru objętego dokumentem przekazowym z dnia 1 grudnia 1993 r. nr 121000/049611, który to dokument nie był przedmiotem badania przez Sąd Rejonowy w postępowaniu zakończonym wydaniem wyroku w sprawie sygn. akt VII K 971/95. Przedmiotem tego postępowania karnego był m.in. dokument przekazowy o tym samym numerze jak ww. dokument przekazowy z 1993 r., jednakże nie on stanowił podstawę do wydania decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. Organ celny wymierzając należności celne decyzją z dnia 28 lutego 1995 r. był w posiadaniu zupełnie innego dokumentu przekazowego, opiewającego na inną wartość importowanego towaru, chociaż o takim samym oznaczeniu i z tej samej daty. Przy czym dokument przekazowy, w oparciu o który orzekał organ administracji w dniu 28 lutego 1995 r. był dokumentem uzyskanym od władz celnych ze Szczecina Oddział Celny w Krajniku Dolnym.
Natomiast sfałszowany dokument przekazowy użyty do odprawy celnej dokonanej w dniu 2 marca 1994 r. w Urzędzie Celnym w Warszawie, nie stanowił podstawy do ustaleń przy wydawaniu decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. Ten ostatni dokument i okazane faktury przy odprawie celnej z dnia 2 marca 1994 r. były przedmiotem badań i ustaleń przez Sąd Rejonowy w sprawie sygn. akt VII K 971/95. Wyrok wydany w tej sprawie uniewinnił skarżącego jedynie od posługiwania się ww. sfałszowanymi dokumentami przy odprawie celnej z dnia 2 marca 1994 r. dokonanej w Warszawie. Jednocześnie uniewinniał skarżącego od narażenia Skarbu Państwa na straty w związku z użyciem tych sfałszowanych dokumentów.
Ustalenia Sądu nie obejmowały ani dokumentacji będącej rzeczywistą podstawą wydania decyzji z dnia 28 lutego 1995 r., ani nie obejmowały okoliczności będących podstawą wydania przez Dyrektora Urzędu Celnego w Szczecinie postanowienia o przekazaniu sprawy nr 1210000/04961 z dnia 1 grudnia 1993 r. do odprawy ostatecznej w Urzędzie Celnym w Warszawie. Zatem ustalenia te dotyczyły innych okoliczności niż te, które były podstawą wydania decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. Sam fakt, że w dniu 2 marca 1994 r. dokonano w Urzędzie Celnym w Warszawie Oddział VI odprawy celnej na podstawie sfałszowanych dokumentów był organom celnym znany w dniu wydania decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. Całe postępowanie karne zostało zainicjowane przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie o czym świadczy pismo wysłane do Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Pragi Północ z dnia 30 listopada 1994 r. nr [...]. Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie był o tym fakcie informowany przez Urząd Celny w Szczecinie pismem z dnia 5 sierpnia 1994 r. nr [...].
Zatem zdaniem Sądu I instancji nie zasadny jest zarzut skarżącego, że wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt VII K971/95 stanowi podstawę do wznowienia postępowania w myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ustalenia braku spełnienia tej przesłanki w oparciu o dołączone dokumenty dokonał organ II instancji. Ustalenie to różni się od ustaleń organu I instancji. Dokonane jest w oparciu o te same dowody - dokumenty, którymi dysponował organ I instancji. Różnica polega na innej ocenie tego samego dowodu (wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy) i innych wnioskach z tego wypływających. Działanie to jest zasadne i prawnie skuteczne zważywszy, że organ II instancji jest zobligowany do ponownego rozpoznania sprawy. Natomiast sama ocena dowodu z wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy i wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji odwoławczej są logiczne i spójne.
Odnośnie zarzutu skarżącego, że w dniu 1 grudnia 1993 r. nie zgłaszał odprawy celnej w Urzędzie Celnym w Szczecinie Oddział w Krajniku Dolnym WSA w Warszawie podniósł, że zarzut ten został przedstawiony dopiero na etapie postępowania sądowego. Skarżący w postępowaniu administracyjnym tego nie podnosił,. Jego zarzuty odnosiły się wówczas do odprawy celnej z dnia 2 marca 1994 r. dokonanej w Warszawie.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że skarżący był powiadomiony o wszczęciu postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji dnia 3 czerwca 1994 r. Decyzja została mu doręczona przez awizo. Był on również powiadomiony o wszczęciu postępowania sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej opłat manipulacyjnych dodatkowych, dnia15 maja 1998 r. Miał też doręczoną tą decyzję dnia 16 lipca 1998 r.
Sąd dodał, że skarżący był przedsiębiorcą montującym i importującym szyby samochodowe o czym, świadczy wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz upoważnienia wystawiane przez niego do dokonania odpraw celnych z dnia 15 kwietnia 1993 r., z dnia 27 grudnia 1993 r. Okoliczności te wskazują na świadomość skarżącego co do toczącego się postępowania oraz co do istnienia pewnych reguł postępowania związanych z importem towaru.
Zatem, zdaniem WSA w Warszawie, spóźniony jest zarzut co do braku podstaw do wydania postanowienia z dnia 1 grudnia 1993 r. o przekazaniu do odprawy celnej w Warszawie i nie znajduje w sprawie żadnego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 28 lutego 1995 r., osoba przewożąca towar celny przekazany jest zobowiązana dostarczyć go do urzędu celnego wskazanego w dokumencie przekazowym. Przepis ten nie wyłącza tego obowiązku z jakichkolwiek przyczyn, zaś osoba zobowiązana powinna podjąć wszelkie czynności mające na celu dostarczenie towaru do wskazanego urzędu celnego. W sprawie towar nie został przedstawiony w terminie w wyznaczonym urzędzie celnym. Fakt nie wykonania przez stronę ciążącego na niej ustawowego obowiązku stanowił podstawę podjęcia przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie decyzji o wymierzeniu należności celnych. Decyzja ta została wydana na podstawie dokumentów, w oparciu o które prowadzone było postępowanie poszukiwawcze. Zostały one nadesłane z granicznego Urzędu celnego, tj. Oddziału Celnego w Krajniku Dolnym.
Na kopii karty 5 przekazanego dokumentu SAD nr [...] z dnia 1 grudnia 1993 r. widnieje nazwisko i podpis M. K., czego skarżący w postępowaniu administracyjnym nie negował. Dokumenty będące podstawą decyzji, której wzruszenia domaga się skarżący, nie były kwestionowane przez organ celny. Nie były również przedmiotem odrębnego postępowania karnego.
Słusznie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznał Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, że w sprawie nie ma żadnych podstaw by podważać wiarygodność dowodów, na podstawie których została wydana decyzja z dnia 28 lutego 1995 r.
W związku z powyższym w ocenie Sądu I instancji w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa sprawa została rozpatrzona przez organ celny w sposób dokładny. Rozpoznając wniosek strony z dnia 13 marca 2002 r. uwzględniono każdą z podstaw wznowienia wymienionych w powołanym powyżej przepisie.
Natomiast dodatkowo WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że przepis art. 68 i art. 70 Ordynacji podatkowej, na który w związku z przepisem art. 245 § 1 pkt 3b tej ustawy powołał się organ I instancji odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej, nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z przepisem art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej jest przepisem działu III, a nie działu IV i w związku z tym nie może mieć znaczenia w sprawie.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organu odwoławczego, wg którego decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa poprzez powołanie przepisu art. 241 § 1 pkt 3b Ordynacji podatkowej i odmowę uchylenia na tej podstawie decyzji ostatecznej w sprawie w związku z upływem terminów określonych w przepisie art. 68 i art. 70 Ordynacji podatkowej. tym samym również i zarzut skarżącego w tym zakresie uznał za nieuzasadniony. Nie stwierdził przy tym, aby organy celne naruszyły prawo w stopniu określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Organ II instancji jest organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy i wskazane wyżej uchybienie organu I instancji może naprawić przywołując właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza bowiem utrzymanie jej podstawowego elementu jakim jest rozstrzygnięcie.
II
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok w dniu 10 sierpnia 2005 r. wniósł M. K. reprezentowany przez adwokata Eugeniusza Stanka. Jako podstawę wniesienia skargi wskazano przepis art. 176 w związku z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów: 1) art. 240 § 1 i 5 Ordynacji podatkowej w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p i art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z przepisem art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, poprzez pobieżną i nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, a zwłaszcza nieprawidłową interpretacją wyroku karnego i błędnym przyjęciem, że stan faktyczny ustalony w wyroku karnym (uniewinnienie skarżącego od zarzutu posługiwania się sfałszowanymi dokumentami) nie stanowi nowej okoliczności stanowiącej przesłankę uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego, 2) art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 1 § 1 i 2 w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez nie uznanie sfałszowania dokumentu przewozowego JDA-SAD nr 121000/0496611 wraz z załącznikami, stanowiącego podstawę wydania decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z 28 lutego 1995 r. wymierzającej należność od wprowadzonego na polski obszar celny towaru, za samoistną przesłankę wznowienia postępowania.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie na podstawie przepisu art. 185 § 1 ppsa zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zgodnie z przepisem art. 200 ppsa od organu administracji - Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie nr [...] z dnia 17 listopada 2003 r. w przedmiocie uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie nr [...] z 28 lutego 1995 r. wymierzającą należności od jedynie hipotetycznie wprowadzonego na polski obszar celny towaru, która to decyzja uprawomocniła się 8 czerwca 1995 r.
W ocenie skarżącego wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest wadliwy w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Główny zarzut odnosi się do nieprawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem wyroku sądu karnego uniewinniającego skarżącego. Pogląd WSA w Warszawie podobnie, jak Dyrektora Izby Celnej w Warszawie nie uznający wyroku sądu karnego, jako nowej okoliczności faktycznej w rozpatrywanej sprawie, jest w ocenie skarżącego błędny, a ponadto pozostaje w sprzeczności z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Warszawie. Pominiecie wyroku, jaki zapadł przed sądem karnym, stanowi naruszenie w sposób zasadniczy przepisów postępowania administracyjnego w zakresie przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego.
W ocenie skarżącego powołany wyrok sadu karnego stwierdza, że w okresie od 1993 r. do 1994 r. skarżący nie posługiwał się sfałszowanymi dokumentami celnymi. Nową ustaloną okolicznością faktyczną jest, że skarżący nie brał udziału, a tym samym nie zgłaszał do odprawy celnej towaru w Urzędzie Celnym w Szczecinie Oddział Celny w Krajniku Dolnym w dniu 1 grudnia 1993 roku. Należy podkreślić, że tej właśnie odprawy celnej dotyczy decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie nr 14 PC - 5060-853/94 z 28 lutego 1995 r. Wyrok karny ustala okoliczności istniejące w dniu wydania wyżej wymienionej decyzji, a przede wszystkim potwierdza fakt, że skarżący nie posługiwał się przy odprawach celnych dokonanych na przełomie 1993-1994 r. sfałszowanymi dokumentami.
Skarżący odnosząc się do badania przez sąd przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podkreślił, że nową okolicznością jest stwierdzony wyrokiem sądu karnego fakt nie uczestniczenia przez niego w odprawie celnej w dniu 1 grudnia 1993 r. Powyższa okoliczność ma dla sprawy istotne znaczenie bowiem dzięki prawomocnie zakończonemu postępowaniu karnemu można w wiarygodny sposób udowodnić, że skarżący nie powinien być adresatem decyzji z 28 lutego 1995 r. Okoliczność ta nie była znana Dyrektorowi Urzędu Celnego w Warszawie w 1995 r., nie mniej jednak okoliczność ta istniała już w momencie wydania decyzji.
Skarżący podnosi ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji, oraz możliwości wznowienia w tym zakresie postępowania w żaden sposób nie uwzględnił faktu, że decyzja z 28 lutego 1995 r. została wydana w oparciu o sfałszowane dokumenty naruszając przy tym prawo procesowe.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
Jako podstawę prawną skargi kasacyjnej podano art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm.) zwaną dalej ppsa i jakkolwiek nie powołano się na § 2 tego artykułu to jednak opisowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania czyli w takim stanie można przyjąć iż podstawą skargi kasacyjnej jest art. 174 § 2 ppsa.
Skarga kasacyjna zarzuca wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pobieżną i nieprawidłową analizę materiału dowodowego co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego leżącego w podstawie zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza nieprawidłową interpretacją wyroku karnego i nie przyjęcie okoliczności wynikających z wyroku karnego jako przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania celnego.
Sąd I instancji ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy do czego jest uprawniony na podstawie art.133 § 1 ppsa. Nie czynił własnych ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego lecz podzielił w tym zakresie pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, który wykluczał wznowienie postępowania decyzji organu celnego z dnia 28 lutego 1995 r.
Sąd I instancji prawidłowo wskazał iż wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 4 października 2001 r. VII K971/95 dotyczył zdarzeń jakie miały miejsce przy odprawach celnych w określonych terminach tj. w dniu 11 czerwca 1993 r., 15 czerwca 1993 r., 2 marca 1994 r. 30 czerwca 1994 r. oraz odpowiednio w określonych miejscach tj. w urzędach celnych w Warszawie w Oddziałach VI i III, a nadto dotyczyło różnych dokumentów celnych szczegółowo wymienionych w tym wyroku. Organ celny wydając decyzję z dnia 28 lutego 1995 r., której podstawą był dokument przekazowy z dnia 1 grudnia 1993 r. Nr 121000/049611 dysponował dokumentami uzyskanymi bezpośrednio z Urzędu celnego w Szczecinie Oddział celny w Krajniku Dolnym.
Ponadto dokumenty te dotyczyły innej ilości i wartości towaru celnego niż dokument przekazowy o tym samym numerze użyty przy odprawie w dniu 2 marca 1994 r. w Oddziale VI Urzędu celnego w Warszawie.
Wymieniony wyżej wyrok sądu karnego zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu nie odnosił się do dokumentów celnych będących postawą wydania decyzji z 28 lutego 1995 r., z tych też powodów trafnie przyjął sąd I instancji, że wyżej wymieniony wyrok karny nie stanowi przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w sprawie tej właśnie prawomocnej decyzji.
Skarżący zarzuca ponadto iż nie uznano, że dokument przekazowy o Nr 121000/049611 będący podstawą wydania wyżej wymienionej decyzji z 28 lutego 1995 r. w świetle zebranego materiału dowodowego i postępowania karnego przeprowadzonego w sprawie VIIK971/95 jest fałszywy i winien stanowić samodzielną przesłankę do wznowienia postępowania.
Powyższy zarzut również należy uznać za chybiony.
Skarżący ogólnikowo powołuje się na materiał dowodowy i postępowanie karne, które w jego ocenie powinno stanowić podstawę wznowienia określoną w pkt 2 skargi kasacyjnej.
Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej doprecyzowano częściowo ten zarzut podnosząc, iż w ocenie strony ujawnione okoliczności funkcjonowania w obiegu dwóch dokumentów o tym samym numerze ewidencyjnym winno skutkować przyjęciem przez sąd I instancji iż dokument przekazowy będący podstawą wyżej wymienionej decyzji z dnia 28 lutego 1995 r. jest fałszywy.
Takie twierdzenie strony nie znajduje merytorycznego uzasadnienia ze względu dowolność interpretacji i sprzeczność z treścią rozstrzygnięcia karnego jak i na genezę dokumentu będącego podstawą do wydania wyżej wymienionej decyzji z 28 lutego 1995 r.
Bezspornym jest, iż ten dokument jest autentyczny bowiem został sporządzony przez właściwy organ stosownie do obowiązujących w chwili jego wydania przepisów.
Ponadto ilości i rodzaju towarów w nim wymienionych pomimo toczącego się postępowania karnego strona nie kwestionowała, z tego też względu nie zajmował się tym dokumentem również Sąd powszechny. Oznacza to, że rozstrzygnięcie wyżej wymienionego wyroku nie stanowi uzasadnionej podstawy do wznowienia postępowania co trafnie podniósł Sąd I instancji.
Z uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku karnego wynika iż sąd podzielając opinię biegłego grafologa wykluczył, aby M. K. zgłaszał towar do oclenia i odbierał decyzję urzędów celnych objętych zarzutem aktu oskarżenia. Takie stwierdzenie nie uprawnia do przyjęcia iż również inne dokumenty podpisywane przez skarżącego (które nie były oceniane przez sąd powszechny) są fałszywe.
W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby iż w ogóle zostało wszczęte postępowanie mające wykazać iż dokumenty będące podstawą wydania wyżej wymienionej decyzji z 28 lutego 1995 r. są fałszywe.
Taki stan rzeczy świadczy zatem o dowolności i niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej i uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie 184 ppsa.