Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2018r., sygn. akt V SA/Wa 1193/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) maja 2017r. w przedmiocie odmowy przyznania dotacji na pokrycie kosztów zalesienia gruntu.
Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy - Sąd I instancji wskazał, że M. S. wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o zwrot kosztów poniesionych na posadzenie lasu na działce o nr ewid. (...) w m. K., gm. G.. Odmawiając przyznania dotacji na ten cel Naczelnik Wydziału Rolnictwa i Środowiska Starostwa Powiatowego w S. wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (t.j.: Dz.U. z 2017r. poz. 788 ze zm.), zwanej ustawą o lasach, właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów mogą otrzymać dotacje z budżetu państwa przeznaczone na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów, przeznaczonych do tego celu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub określonych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję w sprawie przyznania tych środków wydaje starosta po uprzednim zaopiniowaniu przez wójta. Wójt Gminy G. postanowieniem z dnia(...)marca 2017r. zaopiniował pozytywnie w części przedłożony wniosek, tj. co do powierzchni 1,00 ha.
Na pozostałą część działki, tj. 0,10 ha wydał negatywną opinię z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Organ podał, że przepis art. 14 ust. 5 ustawy o lasach nie zobowiązuje Starosty do przyznania dotacji, co oznacza, że ustawodawca przewidział możliwość odmowy. Z uwagi na fakt, że w budżecie powiatu s. nie było od 2000r. i nie ma do chwili obecnej środków celowych z budżetu państwa z przeznaczeniem na dotacje dotyczące całkowitego bądź częściowego pokrycia kosztów zalesienia gruntów, brak jest podstaw do przyznania dotacji. Z uchwały nr 186.XXX.2016 Rady Powiatu w Sierpcu z dnia 29 grudnia 2016r. w sprawie uchwalenia budżetu Powiatu S. na 2017 rok, wynika, że nie ma środków na częściowe lub całkowite pokrycie kosztów zalesienia.
Decyzję tą w mocy utrzymało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją.
Oddalając skargę M. S. na tą decyzję - Sąd I instancji powołał art. 14 ust. 5 i ust. 3 ustawy o lasach, a następnie wskazał, że Wójt Gminy G. postanowieniem z dnia (...) marca 2017r. zaopiniował pozytywnie wniosek M.S. o przyznanie dotacji na pokrycie kosztów zalesienia gruntu o powierzchni 1,00 ha z działki o nr ewid. (...) w miejscowości K. gm. G.. Co do pozostałej powierzchni z terenu tej działki o nr ewid. (...) wniosek zaopiniował negatywnie. Wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 8d uchwały Nr 103/XV/96 Rady Gminy w Gozdowie z dnia 7 lutego 1996r. w sprawie zatwierdzenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, grunt o powierzchni 1,00 ha z terenu działki o nr ewid. (...) w miejscowości K. przeznaczony jest pod zalesienie. Na pozostałą część działki brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym opinia jest negatywna.
Sąd I instancji podkreślił, że z uchwały nr 186,XXX.2016 Rady Powiatu w Sierpcu z dnia 29 grudnia 2016r. w sprawie uchwalenia budżetu Powiatu S. na 2017r. wynika, że brak jest środków finansowych z budżetu państwa na częściowe lub całkowite pokrycie kosztów zalesienia. Brak ten uzasadnia odmowę przyznania skarżącemu dotacji na pokrycie kosztów zalesienia części jego działki o nr 54. Przepis art. 14 ust. 5 ustawy o lasach wskazuje bowiem na możliwość uzyskania dotacji przez właścicieli, bądź użytkowników wieczystych gruntów, co oznacza, iż nie muszą oni otrzymywać takich dotacji w każdej sytuacji i w każdym czasie. Brak środków finansowych na pokrycie kosztów zalesienia w całości lub w części uniemożliwia niewątpliwie realizację uprawnienia wynikającego z art. 14 ust. 5 ustawy o lasach.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł M. S., zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie:
- 1) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez zaniechanie pełnego rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi na decyzję organu z dnia (...)maja 2017r., w następstwie czego decyzja ta nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd, iż odpowiada prawu;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne rozpoznanie zarzutów Skarżącego oraz niedostateczne wskazanie podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienia.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) maja 2017r. nr (...)w przedmiocie odmowy przyznania dotacji na pokrycie kosztów zalesienia gruntu; oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania.
Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym;
Działając w imieniu własnym, pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego oraz oświadczył, iż nie zostały one uiszczone w całości, ani w żadnej części.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie udzieliło odpowiedzi na tę skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga ta, oparta na określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., podstawie kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie, zarzuty kasacyjne nie są bowiem zasadne.
Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności rozważenia wymaga ocena spełnienia przez skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest bowiem szczególnych pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; skargę kasacyjną można zaś oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, przy czym przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zaś szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącego spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433). Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006r., sygn. akt I OSK 459/06, publ. w CBOSA).
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. (wyrok NSA z dnia 31 października 2017r., I GSK 2343/15, LEX nr 2406293).
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, zawierając wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów kasacyjnych, jak i ich uzasadnienia. Treść obu zarzutów kasacyjnych, jak uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, iż naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 1 § 2 u.u.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie upatruje w zaniechaniu przez Sąd I instancji pełnego rozpoznania zarzutów skargi, a nadto w zakresie ostatniego z wymienionych przepisów na niedostatecznym wskazaniu podstawy prawnej wyroku i jej wyjaśnieniu. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący kasacyjnie również podnosi, że Sąd I instancji nie dokonał pełnego zbadania wszystkich zarzutów, a zwłaszcza w zakresie niezbadania wszelkich możliwych podstaw prawnych rozpoznania wniosku strony o dofinansowanie zalesienia gruntów. Tymczasem wniosek ten mógł być - w opinii skarżącego - rozpoznany nie tylko w oparciu o ustawę o lasach, ale również w oparciu o ustawę o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2010 oraz ustawę o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie jeśli zaś w sprawie mógł mieć zastosowanie art. 14 ustawy o lasach, to organy i Sąd I instancji winny temu dać wyraz w uzasadnieniu własnych rozstrzygnięć. Za arbitralne skarżący kasacyjnie uznał stwierdzenie braku w budżecie środków pozwalających na uwzględnienie złożonego przez niego wniosku, skoro w tym budżecie na leśnictwo została przewidziana kwota ponad 179.000 zł. W konkluzji stwierdził, ze Sąd I instancji w niedostateczny sposób zbadał zarzuty skargi.
Powyższa argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej dowodzi zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż argumentacja skargi kasacyjnej w zasadniczym zakresie, w całości co do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 u.u.s.a., nie dotyka istoty objętych zarzutami kasacyjnymi przepisów prawa procesowego. Skarżący kasacyjnie - poza lakonicznym stwierdzeniem, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem - nie podnosi argumentów wskazujących na zastosowanie przez Sąd I instancji innego kryterium niż zgodność aktu administracyjnego z prawem, czy też że zastosowanie środka prawnego nieprzewidzianego w ustawie lub też rozpoznanie sprawy nienależącej do jego kognicji. Nie zarzuca też braku koniecznych elementów uzasadnienia zaskarżonego wyroku, lecz niedostateczne w jego odczuciu odniesienie się do zarzutów skargi, jak i dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji poprzez nierozważenie innych możliwych podstaw prawnych przyznania wnioskowanej pomocy na pokrycie kosztów zalesienia gruntów.
Ponadto przedstawia własną - odmienną od dokonanej w zaskarżonym wyroku - ocenę zasadności przyznania wnioskowanej pomocy. Skarga kasacyjna nie zawiera zatem adekwatnego do objętych zarzutami kasacyjnymi przepisów uzasadnienia, co oznacza, iż nie wykazuje ona również trafności ich naruszenia w kontekście konsekwencji z nich płynących w zakresie obowiązków Sądu I instancji. Ponadto skarga kasacyjna nie zawiera obligatoryjnego elementu, jakim jest wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik rozstrzygnięcia sprawy w zaskarżonym wyroku. Okoliczność ta już czyni tę skargę nieskuteczną.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że przepisy art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 1 § 2 u.u.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej i skutecznej podstawy kasacyjnej.
Pierwsze dwa ze wskazanych przepisów są - co należy podkreślić - przepisami ustrojowymi, przy czym art. 3 § 1 p.p.s.a. określa w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne; art. 1 § 2 u.u.s.a. zaś określa kryterium sądowoadministracyjnej kontroli. Oznacza to, że skuteczne ich zarzucenie wymagało powiązana z innymi przepisami prawa, które powinien uwzględnić, a czego nie zrobił Sąd I instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepisów wskazujących inne kryterium kontroli. Sądy administracyjne realizują bowiem swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 18 maja 2018r., I OSK 1648/16, LEX nr 2501915). Nie dokonują one własnej oceny materiału dowodowego bowiem w ramach uprawnień określonych art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. ich działania ograniczają się do kontroli działalności administracji publicznej poprzez badanie legalności tj. zgodności z prawem (materialnym, jak i zasadami postępowania administracyjnego) decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018r., I GSK 721/2018, LEX nr 2518679).
W konsekwencji takiej regulacji prawnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mógłby zatem osiągnąć skutek tylko wówczas, gdy sąd wyszedł poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, rozpoznał sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosował środek kontroli inny niż określone w p.p.s.a. bądź zastosował inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej, ewentualnie w sytuacji zasadności zarzutów naruszenia przepisów, które zostały z nim powiązane (np. wyrok NSA z dnia 14 maja 2018r., II OSK 3037/17, LEX nr 2493121, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2018r., II OSK 1684/16, LEX nr 2524327, wyrok NSA z dnia 15 maja 2018r., I OSK 2619/17, LEX nr 2510611). Przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. można zaś naruszyć tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli; niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (wyrok NSA z dnia 18 maja 2018r., I OSK 1648/16, LEX nr 2501915).
Tymczasem skarżący kasacyjnie przepisów tych nie powiązał z innymi przepisami prawa, a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł jedynie, że Sąd I instancji nie rozważył możliwości rozpoznania wniosku w oparciu o inne alternatywne podstawy prawne udzielenia pomocy na pokrycie kosztów zalesienia gruntów. Ten argument zmierza jednak - wbrew unormowaniu tych przepisów - do zwalczania prawidłowości dokonanej w zaskarżonym wyroku kontroli decyzji o odmowie zwrotu kosztów na zalesienie gruntów rolnych. Co istotne skarżący kasacyjnie nie dostrzega tego, że pomoc publiczna na pokrycie tych kosztów jest przyznawana na wniosek uprawnionego rolnika, co oznacza, że to wnioskodawca określa treść swojego żądania, jak i wskazuje podstawę prawną żądania. Nie jest natomiast dopuszczalne przekwalifikowanie wniosku przez organ administracji publicznej z urzędu wbrew treści wniosku. Jedynym uprawnionym podmiotem w tym zakresie jest wnioskodawca.
Treść wniosku skarżącego kasacyjnie determinowała zatem tryb jego rozpoznania, jak i tytuł prawny udzielenia dofinansowania. W niniejszej sprawie nie budzi najmniejszej wątpliwości, iż wniosek o przyznanie pomocy publicznej na pokrycie kosztów zalesienia gruntów skarżący kasacyjnie skierował do Starosty Powiatowego w S., a we wniosku tym wskazał, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego zasadził las i żąda realizacji zobowiązania państwa poprzez zwrot kosztów poniesionych na posadzenie lasu. Wniosek ten został zatem złożony na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o lasach do organu właściwego do jego rozpoznania - do właściwego starosty, a jego rozpoznanie zostało poprzedzone uzyskaniem opinii właściwego wójta o zgodności zalesienia z planem zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż został on rozpoznany we właściwym trybie, przez kompetentny organ i w oparciu o właściwą podstawę prawną.
Skarżący kasacyjnie na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionował tego trybu, jak i nie podnosił, że powinien on zostać rozpoznawany przez organy ARiMR w oparciu o przepisy dotyczące pomocy dla rolników z funduszy unijnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa też, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego wykazuje deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia", tj. uniemożliwia ustalenie przyjętej podstawy kontrolowanego wyroku, i przez to nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016r., II GSK 1380/15, LEX nr 2232688). Nie można zasadnie, na podstawie wyłącznie art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. z pominięciem zarzutów wartościujących sądowe oceny konkretnych zastosowań procedury administracyjnej, kwestionować poszczególnych ustaleń i ocen, które składają się na stan faktyczny i prawny sprawy (wyrok NSA z dnia 25 maja 2018r., II FSK 1451/16, LEX nr 2503154). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga też szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.
Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 31 października 2017r., I GSK 2343/15, LEX nr 2406293, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017r., II GSK 3669/17, LEX nr 2442924). O wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie dowodzi brak przekonania strony co do prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy przez sąd I instancji, w tym oceny prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony postępowania, i prawidłowości procesu subsumpcji normy materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2017r., II GSK 823/16, LEX nr 2425486).
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa - niezależnie od wskazywanych na wstępnie wadliwości konstrukcyjnej skargi kasacyjnej - że nie mogła odnieść skutku skarga kasacyjna, zarzucająca Sądowi I instancji arbitralne przyjęcie w ślad za organem odmowy przyznania wnioskowanej pomocy pomimo zapewnienia na leśnictwo w budżecie na 2017r. środków, co jest tożsame z dokonaniem wadliwej oceny sprawy. Skarżący kasacyjnie nie powiązał też naruszenia tego przepisu z innymi przepisami procesowymi, co z kolei gwarantowałoby merytoryczną ocenę tak skonstruowanego zarzutu. Niemniej jednak podnieść trzeba, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w dostatecznym stopniu spełnia ustawowe warunki, tj. w stopniu umożliwiającym poznanie motywów podjętego wyroku, a w konsekwencji w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie kontroli instancyjnej tego wyroku.
Sąd I instancji nie miał natomiast obowiązku odnosić się zarzutów skargi dotyczących możliwości rozpoznania wniosku na innych możliwych podstawach prawnych, gdyż nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sądy administracyjne rozpoznają bowiem skargę w granicach danej sprawy, które wyznacza strona podmiotowa, przedmiotowa i podstawa prawna przyjęta przez organy w poddanym kontroli akcie administracyjnym. Nie mogą zatem rozpoznać sprawy innej niż rozstrzygnięta zaskarżonym aktem. Tę zaś wskazał skarżący kasacyjnie we wniosku o przyznanie pomocy z tytułu kosztów zalesienia gruntów. Na marginesie dodać trzeba, że budżet na rok 2017r. nie przewidywał środków na dotację celową z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zalesienia gruntów, lecz na wydatki bieżące związane z prowadzonymi uprawami leśnymi na zalesionych gruntach (dział 020 Leśnictwo uchwały budżetowej na rok 2017).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.