Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 665/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego; na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że R. K. w dniu 27 lutego 2006 r. złożył w Urzędzie Celnym w O. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U, w której zdeklarował fakt nabycia samochodu marki Volkswagen Touareg, rok produkcji 2003, o pojemności silnika 2461 cm3, za kwotę 4950 euro, stanowiącą równowartość 18 735 zł. Jako podstawę opodatkowania wykazał kwotę 18.735 zł, przy zastosowaniu stawki podatku akcyzowego w wysokości 37,6 %, dokonał samoobliczenia zobowiązania w podatku akcyzowym na kwotę 7.044 zł. W dniu 28 lutego 2006 r. wyliczoną i zdeklarowaną kwotę podatnik wpłacił na rachunek Izby Celnej w O. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2006 r. podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w O. o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego używanego samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg, w wysokości 7.044 zł.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu. Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 158/07, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Naczelnik Urzędu Celnego w O. rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] września 2007 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, a Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 57/08, oddalił skargę na tę decyzję. Wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 755/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok z powodu naruszenia art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skutkującego nieważnością postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. rozpatrując sprawę ponownie, wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 359/10 uchylił decyzje zapadłe w obydwu instancjach, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 758/10 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w O. Naczelnik Urzędu Celnego w O. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. wszczął odrębne postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym. Mając na względzie uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSP 1/12, organ podatkowy decyzją z dnia 10 maja 2013 r., powyższe postępowanie umorzył. Organ wskazał, że zgodnie z treścią ww. uchwały NSA, w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). W sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Volkswagen Touareg termin przedawnienia upłynął w dniu 31 grudnia 2011 r.
W przypadku natomiast postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg, Naczelnik Urzędu Celnego – na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745 – dalej: ustawa o zwrotowa) – wydał w dniu [...] maja 2013 r. decyzję, którą odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że przyjęcie do obliczenia kwoty akcyzy zawartej w wartości rynkowej podobnego samochodu krajowego wynika jasno z orzeczenia ETS o sygn. C-313/05. Wskazuje ono na konieczność porównania kwoty podatku akcyzowego zapłaconego od samochodu nabytego wewnątrzwspólnotowo z kwotą podatku akcyzowego zapłaconego zawartą w cenie podobnego samochodu zarejestrowanego na terytorium kraju.
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że obliczenie "kwoty rezydualnej", opartej na wartości rynkowej podobnego pojazdu co pojazd sprowadzony z terytorium Wspólnoty, nie ma na celu weryfikacji podanej przez podatnika podstawy opodatkowania, a jedynie służy zbadaniu, czy kwota podatku akcyzowego zadeklarowanego i zapłaconego przez podatnika w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego doprowadziła do jego dyskryminacji fiskalnej, niedopuszczalnej w świetle art. 90 TWE, w porównaniu z sytuacją nabywców podobnych samochodów w kraju wcześniej zarejestrowanych. Naczelnik Urzędu Celnego w sposób prawidłowy orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg.
Dyrektor Izby Celnej w O. zauważył, że przepisy ustawy zwrotowej nie są regulacją, która mogłaby stanowić samodzielną materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnej. Do jej zastosowania niezbędne jest ustalenie faktów, które na podstawie przepisów materialnych świadczą o istnieniu nadpłaty. Dopiero realizacja tej nadpłaty powinna się odbywać według reguł przepisów Ordynacji podatkowej o nadpłacie.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd podkreślił, że działania organów administracji podejmowane w tej sprawie były już przedmiotem oceny sądowej, a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie zostały wyrażone w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 158/07 i z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 359/10 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 758/10. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniach sądu wiążą w sprawie sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
W ocenie Sądu biorąc pod uwagę treść decyzji wydanych w obu instancjach nie budzi wątpliwości, że organy administracji rozpoznając ponownie sprawę dotyczącą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego przyjęły właściwą stawkę podatku.
Rozstrzygając kwestię wartości przedmiotowego samochodu i sposobu jej ustalenia Sąd uwzględnił wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 359/10. Wówczas Sąd uznał, że wszczęcie postępowania nastąpiło na żądanie strony i było związane ze stwierdzeniem nadpłaty podatku, a weryfikacja podstawy opodatkowania nastąpiła bez wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego. Dlatego też Sąd stwierdził, że organ powinien wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego nie może być w sposób władczy rozstrzygnięte przez organ podatkowy w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. ustalił kolejność działania organów podatkowych polegającą na tym, że dopiero po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego, organ może wydać decyzję w przedmiocie nadpłaty.
Rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest konsekwencją określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym i jest ono dokonywane na podstawie art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej. Dokonując przedstawionej wykładni prawa Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. powołał się na przepisy Ordynacji podatkowej wskazując na art. 75 § 1, art. 165 § 1, art. 79 § 1 i art. 21 § 3.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając w dniu 14 lutego 2012 r. (sygn. akt I GSK 758/10) skargę kasacyjną od cytowanego wyżej wyroku (I SA/Ol 359/10) wskazał, że skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w O. nie zawiera zarzutów w zakresie wykładni opisanych norm postępowania (art. 21 § 3, art. 72 i nast. O.p.), których naruszenie stwierdził Sąd I instancji, wskazując na wpływ tego naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w granicach zarzutów skargi kasacyjnej brak jest podstaw normatywnych do poddania ocenie prawidłowości stosowania tych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a ma to w sprawie taki skutek, że wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania są wiążące w sprawie.
W ocenie Sądu organy nie wykonały zaleceń Sądu mających na celu doprowadzenie do określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym. Sąd podzielił pogląd zaprezentowany w decyzji organu II instancji, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. W ocenie składu orzekającego, w tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem Sąd I instancji przedstawiając swój pogląd prawny oparł się na przepisach Ordynacji podatkowej, które nie zostały zmienione.
Sąd rozpoznający sprawę w 2010 r. oceniał prawidłowość decyzji wydanych we wrześniu i grudniu 2007 r. Natomiast ustawa zwrotowa została opublikowana w dniu 4 lipca 2008 r. i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Sąd nie podzielił poglądu, że Sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji po upływie prawie dwóch lat od wejścia ustawy w życie pominął w sposób nieświadomy jej unormowania, zwłaszcza że z treści art. 9 tejże ustawy wynika, iż jej przepisy stosuje się również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy.
Ponieważ organ podatkowy nie ustalił zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Volkswagen Touareg, to w świetle wskazań zawartych w wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. nie ma podstaw, aby dokonywać tego ustalenia w oparciu o średnią wartość rynkową podobnych samochodów. W takiej sytuacji twierdzenia skarżącego dotyczące samochodu Volkswagen nie zostały na tyle skutecznie podważone, aby można było przyjąć inną wartość niż on wskazuje.
Dyrektor Izby Celnej w Ol. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu I instancji, domagając się jego uchylenia w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz art. 1, art. 3 ust. 2, art. 6 i art. 9 ustawy zwrotowej, poprzez uznanie, że przepisy ustawy zwrotowej odsyłając w sprawach nieuregulowanych w art. 6 O.p. nadal wymagają, w celu weryfikacji wartości samochodu dla orzeczenia o zasadności zwrotu nadpłaty podatku, określenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym w odrębnym postępowaniu podatkowym, pomimo że ustawa ta jako lex specialis zawiera podstawowe regulacje pozwalające na ocenę zasadności żądania zwrotu nadpłaty podatku bez konieczności ustalania wartości pojazdu w odrębnym postępowaniu, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 9 ustawy zwrotowej przez przyjęcie, że wejście w życie ustawy zwrotowej nie spowodowało zmiany stanu prawnego powodującego konieczność odstąpienia od wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. zasady związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniach sądów, przedmiotem kontroli których były decyzje wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zwrotowej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 133 § 1 p.p.s.a. przez błędną ocenę zebranego materiału w sprawie i przyjęcie, że ocena prawna i zalecenia sądów w ich orzeczeniach (wyrok WSA w O. z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 359/10 i wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 758/10), przedmiotem kontroli których były decyzje wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zwrotowej, uwzględniały przepisy tej ustawy, w sytuacji gdy w uzasadnieniach tych orzeczeń w ogóle brak odniesienia do przepisów ustawy zwrotowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek skargi R. K. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
W ocenie Sądu I instancji, wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przyczyną uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej było odstąpienie organów podatkowych od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w O. z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt SA/Ol 359/10 i wyroku NSA z 14 lutego 2012 r., sygn. akt GSK 758/10.
Przypomnieć zatem należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracyjnymi ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy.
Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji (bądź innego aktu lub czynności) do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Stanowisko takie konsekwentnie reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzkie Sądy Administracyjne w swoich orzeczeniach (por. m.in. wyrok NSA z 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97, Lex nr 47275; wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2320/05, Lex nr 197247).
Art. 153 p.p.s.a. zawiera postanowienia o wiążącym charakterze "wskazań co do dalszego postępowania" jako drugiego – obok oceny prawnej – elementu wiążącego uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego. Jednakże ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/06, Lex nr 187499).
W rozpatrywanej sprawie decyzja, która była poddana ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w orzeczeniu zapadłym w dniu 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 359/10 oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 758/10 wydana została w dniu [...] grudnia 2007 r. Decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] września 2007 r. wydana po przeprowadzeniu postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Decyzja ta została wydana na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Traktatu Wspólnot Europejskich z dnia 25 marca 1957 r., ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego a także uwzględniała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-313/05 z dnia 18 stycznia 2007 r.
Na tych podstawach organy podatkowe dokonały wyliczeń podatku rezydualnego zawartego w średniej cenie rynkowej w samochodzie osobowym tej samej marki i typu. Kwota podatku po zaokrągleniu wyniosła 14.720 zł. Skarżący zadeklarował i zapłacił podatek w kwocie 7.044 zł, czyli niższy od podatku rezydualnego, dlatego organy odmówiły zwrotu nadpłaty. Taki sposób rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty i zwrot podatku akcyzowego został zakwestionowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oraz Naczelny Sąd Administracyjny. W dniu 19 lipca 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) i określała zasady ustalania nadpłaty w podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 9 tej ustawy, jej przepisy stosuje się również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, dotyczących stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r., na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym.
Powyższa ustawa ujednoliciła zasady zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym od samochodów, zapłaconego na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, a w myśl art. 6 tej ustawy przepisy Ordynacji podatkowej mogły być stosowane tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu Sądu I instancji co do tego, że nie doszło do zmiany przepisów prawa stanowiących podstawę oceny w danej sprawie.
Sąd I instancji zarzucił organom podatkowym, że nie wykonały zaleceń Sądu mających na celu doprowadzenie do określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, gdyż w świetle uchwały z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Zasadne zatem było umorzenie postępowania wszczętego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, prowadzenie którego nakazał Sąd w wyroku z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt SA/Ol 359/10 i zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lutego 2012 r., GSK 758/10, gdyż przedawnienie w tej sprawie nastąpiło 31 grudnia 2011 r.
Wyraźnie zaznaczyć należy, że uchwała o sygn. akt I FPS 1/12 pochodzi z daty późniejszej niż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego powołany przez Sąd I instancji, stwierdzający, że wyrażona wcześniej ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania są wiążące w sprawie. Zatem organy były obowiązane zastosować się do poglądu wyrażonego w uchwale.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.